Κι έτσι θυμήθηκα το ματς με την Ίντερ...

(Ένας περίεργος - ίσως όχι και τόσο- συνειρμός)


ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ 

Δύο χρόνια παρά ένας μήνας πέρασαν. Είχα σχεδόν ξεχάσει το ρητορικό ερώτημα που διατύπωσα τότε, αρθρογραφώντας. Ρητορικό ήταν, άλλωστε... Μία μόνο εκκρεμότητα έμενε: Ποιος έλληνας προπονητής θα έδινε το έναυσμα να λάβω τη - δεδομένη 100% - απάντηση; Ο Σούλης Παπαδόπουλος; Ο Μάκης Κατσαβάκης; Ο Γιώργος Παράσχος; Ποιος; Και πότε; Τελικά ήταν ο Νίκος Αναστόπουλος, ο προπονητής του ΟΦΗ...

«Αποκρουστικό το παιχνίδι του ΟΦΗ στο Φάληρο». «Ο ΟΦΗ αδίκησε τον εαυτό του παίζοντας έτσι». Γεμάτος ... ο τόπος - διαδικτυακός και μη- από τέτοιες αυστηρές μομφές για το «πούλμαν» που έβαλε η ομάδα της Κρήτης στην εστία της, αντιμετωπίζοντας τον Ολυμπιακό στο Κύπελλο. Βλέπετε, τρεις ημέρες αφ' ότου οι δυο «αιώνιοι» ... έθελξαν το φιλοθεάμον κοινό στο μεταξύ τους ντέρμπι, σημαντικό τμήμα του Τύπου αποφάσισε να εγκαταλείψει την επιείκεια (επιεικέστατη εν προκειμένω η λέξη) και να υπεραμυνθεί της αισθητικής του αθλήματος. Τα «σκάγια» έπληξαν τον ΟΦΗ κι εγώ θυμήθηκα το ΤΟΤΕ... 

ΠΟΤΕ; Είπαμε, δύο χρόνια παρά ένας μήνας, πριν... Τότε που η Ίντερ του Μουρίνιο απέκλεισε τη Μπάρτσα και «πνιγήκαμε» στους διθυράμβους για το πόσο «επιστημονικό» ήταν το ταμπούρι της ομάδας του «Κλαψο- Μου», του πρωτομάστορα... Η σκέψη μου ... κοινοποιήθηκε: Αγαπητοί μου, θα αξιολογήσω την «ειλικρίνειά» σας όταν θα ακούσω και θα διαβάσω ... ελεγείες για την ομορφιά του ποδοσφαίρου και τη σκοπιμότητα που την αίρει, με αφορμή το «ταμπούρι» κάποιας «μικρομεσαίας» ομάδας στο Φάληρο, το ΟΑΚΑ ή την Τούμπα. Ε, άργησαν λίγο οι ... ελεγείες, αλλά ήλθαν! Διάβολε, (και) στα ίδια sites στα οποία τότε διάβαζα ύμνους για τον «Κλαψο- Μου», τώρα περισσεύει η δυσφορία για τον ποδοσφαιρικό κυνισμό του ΟΦΗ! 

Δυο δικές μου επισημάνσεις: 

Πρώτη: Τότε είχα βαρεθεί να ακούω το «επιχείρημα» πως όλα είναι θεμιτά (ακόμη και το να μην περνά κοτζάμ Ίντερ τη σέντρα!), όταν μία ομάδα επιδιώκει να πετύχει κάτι έπειτα από ολόκληρες δεκαετίες. Για να καταλάβω: Το ηθικό δικαίωμα της καταφυγής στο αντι- ποδόσφαιρο το διέθετε ο Μουρίνιο το 2010 επειδή η Ίντερ είχε να κατακτήσει το κορυφαίο ευρωπαϊκό τρόπαιο από το 1965, αλλά δεν το διαθέτει τώρα ο Αναστόπουλος, με το σκεπτικό ότι ο ΟΦΗ στέφθηκε Κυπελλούχος Ελλάδας στο ... κοντινό 1987; Πείτε μας, πώς ακριβώς προσμετράτε το «ηθικό» του πράγματος, με μονάδα μέτρησης τα χρόνια; 

Δεύτερη: Ο Αναστόπουλος μπορεί να «έστησε πούλμαν» μπροστά από την εστία, αλλά τουλάχιστον δεν έδωσε εντολή στους παίκτες τους να παριστάνουν από το 3΄ τους ημιθανείς, όπως έκανε τότε ο Μαϊκόν. Η Ίντερ τότε χρειάστηκε 16΄ για να περάσει τη σέντρα προς το τέρμα του Βαλντές, αλλά ο ΟΦΗ τέτοιο κατάντημα δεν το χρεώθηκε. Αφήστε που 3- 4 επιθέσεις κουτσά - στραβά δοκίμασε να τις κάνει, εν αντιθέσει προς την ... «επιστημονική προσέγγιση» την οποία έκανε τον Απρίλιο του 2010 ο μέγας «Κλαψο- Μου». 

Ναι, ξέρω, είναι σαν να ψάχνω ψύλλους στα άχυρα. Δεν τους ψάχνω, απλώς θα ήθελα να καταλάβουν ορισμένοι συνάδελφοι δημοσογράφοι ότι δεν έχουμε και άχυρα στο κεφάλι μας...