Tο έδαφος είναι πρόσφορο, οι χειρισμοί έπονται κατά το δοκούν

Αποτίμηση της παρωδίας ΟΑΚΑ επιχειρεί ο Κώστας Μαρούντας

Eδώ, λοιπόν, χάθηκαν εντελώς τα προσχήματα. Φτάσαμε στο σημείο που τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους και κάθε σχολιασμός πρέπει να ακολουθεί και όχι να βγαίνει από πάνω. Εδώ δεν χωράει το εξειδικευμένο και το εκ του ασφαλούς, γιατί τα πράγματα είναι σοβαρότατα. Τα γεγονότα στο ΟΑΚΑ κάνουν το γύρο του κόσμου, μέσω των ΜΜΕ, και δημιουργούν συνειρμούς. Σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα επαναλήφθηκαν σκηνές που τις συναντούσε κανείς πιο πριν στο Σύνταγμα-όσο αφορά τα εγχώρια, και σε διεθνές επίπεδο στην πλατεία Ταχρίρ και σε κάθε παρόμοια συγκυρία. Δεν έχει καμία σημασία ποιοι έπαιζαν σε αυτόν τον αγώνα. Ποιος κέρδισε, ποιος έχασε, ποιος πήρε το πρωτάθλημα, τι θα γίνει στα πλέι οφ κοκ. Δεν έχει καμία σημασία ποια ποδοσφαιρική σημειολογία είχε πριν ξεκινήσει ο συγκεκριμένος αγώνας. Ούτε καν οι καταδίκες που ακολουθούν συνήθως κάθε τέτοια περίσταση. Σύσσωμοι οι δημοσιολόγοι καταδικάζουν. Μα, πότε η βία εξυμνήθηκε; Αυτό που προέχει για μένα είναι το γιατί της υπόθεσης. Μόνο έτσι αποκτάει σημασία το πως και όλα τα υπόλοιπα που έπονται. Ας ψάξουμε το γιατί. Εκεί ευδοκιμεί το μεδούλι, η φαιά ουσία των πραγμάτων και των καταστάσεων.

Κάποιοι μιλάνε για εκδίκηση απέναντι στην αστυνομία, για την "είσοδο" της σε σύνδεσμο οργανωμένων οπαδών λίγες μέρες πριν. Κάποιοι μιλάνε για κάποιο-ακόμα ένα- επεισόδιο στη γνωστή κόντρα με τους Βαρδινογιάννηδες. Κάποιοι παραπέμπουν στη Ριζούπολη και στον Ολυμπιακό, που "κάποια στιγμή έπρεπε να τιμωρηθεί". Κάποιοι, ευτυχώς λίγοι- δημοσιολογούν στα ραδιόφωνα, ένας ακροατής το είπε και αυτό το βράδυ μετά τα γεγονότα φόρα παρτίδα- ακόμα και για στημένο από την ίδια την ΠΑΕ. Ορισμένοι δείχνουν την πολιτεία, ότι έκανε τα στραβά μάτια για να μπορέσει να δικαιολογήσει μετέπειτα ενέργειες της. Πολλά μπορούμε να υποθέσουμε. Και σίγουρα κάτι φταίει. Όταν σε έναν αγώνα ανάμεσα στις δύο μεγαλύτερες, βάση τίτλων, ομάδες μιας χώρας πέφτουν μολότοφ αντί για γκολ, κάτι τρέχει...Παρεμπιπτόντως, από ποδόσφαιρο ήταν και οι δύο ομάδες, πάρε τη μία και άσε την άλλη...

Όμως η ουσία υπερβαίνει τα ποδοσφαιρικά-αγωνιστικά επεξηγηματικά πλαίσια. Εδώ κύριοι υπάρχουν άλλα πράγματα. Η κρίση δεν φταίει από μόνη της, απλά ρίχνει το αναμμένο στουπί, πάνω στην ήδη χυμένη βενζίνη. Για μεγάλο αριθμό νέων ανθρώπων η βία είναι ψυχολογική εκτόνωση και μέσο απόκτησης ταυτότητας και δημοσιότητας. Όσο μεγάλος, για τα δεδομένα της φάσης, αριθμός ανθρώπων "τη βρίσκει" έτσι, με διαταξικότητα και ποικιλία ηλικιών ως προς τους συμμετέχοντες, αυτά θα γίνονται. Έτσι, εκ των πραγμάτων, δημιουργείται μια βάση, που απλά χρειάζεται μια αφορμή για να "αναπτύξει έργο". Το πως διαχειρίζεται ο κάθε θεσμικός παράγοντας το φαινόμενο αυτό, αφορά τα συμφέροντα του. Με απλά λόγια, η μαγιά υπάρχει, αρκεί κάποιος/κάποιοι να της παρέχουν τις αφορμές για να ξεκινήσει το "πανηγύρι".

Τι πρέπει να αλλάξει; Δεν θα το πω εγώ αυτό. Δεν θα προτείνω μέτρα. Θα αρκεστώ απλά στην περιγραφή, γιατί όλα αυτά, συγγνώμη κιόλας, ξεπερνάνε τους προσωπικούς μου αξιακούς κώδικες. Οπότε, καλή συνέχεια σε όλους μας...