Σκέφτεται και γράφει ο Γιώργος Μπέγκος
Από χθες το βράδυ προσπαθώ να βάλω σε μια τάξη τον χείμαρρο
συναισθημάτων και σκέψεων που μου προκάλεσε ο αποκλεισμός από την Chelsea.
Όσον αφορά τα συναισθήματα, συνειδητοποιώ πως ένα απουσιάζει
παντελώς! Και αυτό είναι η στενοχώρια!!! Υπέβαλα τον εαυτό μου σε βασανιστικά
τεστ. Διάβασα άρθρα πικρόχολα για τη Barça, είδα ξανά και ξανά βίντεο του ματς, αλλά και πανηγυρισμών των
αντιπάλων. Μάταια… Στενοχώρια δεν εμφανίστηκε πουθενά!
Και δεν πρέπει να υπάρχει στενοχώρια για αυτή την ομάδα! Δεν
χάλασε και ο κόσμος που χάθηκε ένα τρόπαιο. Ιδιαίτερα σημαντικό, δε λέω. Αλλά
από πότε αυτή η ομάδα προσδιορίζεται από τα τρόπαια που κερδίζει για να συμβεί
αυτό τώρα? Οι φίλοι της Barça
είναι γαλουχημένοι από τις αποτυχίες. Η απάντηση του Πεπ στην ερώτηση «Τι έχετε
να πείτε σε έναν οπαδό που έκλαψε σήμερα γα πρώτη φορά?» τα λέει όλα…
«Καλωσόρισες στον Σύλλογο»!!!
Κάπως έτσι δεν μας καλωσόρισε τους περισσότερους άλλωστε αυτός
ο Σύλλογος?
Για όσους ζούμε εκτός Ισπανίας και Καταλονίας, η Barça ήταν και είναι απόλυτα
συνειδητή επιλογή. Η Barça για
κανέναν μας δεν ήταν η ομάδα της γειτονιάς μας, ούτε της πόλης μας, ούτε και
του μπαμπά μας. Για κάποιον λόγο ο καθένας από εμάς επέλεξε απλά να παρακολουθεί,
ή να υποστηρίζει, ή να αγαπάει, ή να λατρεύει παθολογικά αυτό το Σύλλογο και
όσα πρεσβεύει.
Τη σχέση μου με τη Barça σημάδεψε ο τελικός του 1994 στην Αθήνα, όταν ως 12χρονο αγόρι,
χωρίς ιδιαίτερη επαφή με το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, αντίκρισα παραμονές του αγώνα
για πρώτη φορά στη ζωή μου τη Senyera
και με ενθουσίασαν τα χρώματά της. Να σημειώσω πως λόγω προσωπικών βιωμάτων
υπήρχε και υπάρχει μια σχέση με την Ιταλία και το Μιλάνο. Και όμως, παρά τη
μεγαλειώδη εμφάνιση και νίκη των Ιταλών, νίκη που προσηλυτίζει οπαδούς, εγώ την
επόμενη μέρα στο σχολείο ήμουν με τους blaugrana.
Δεν υπήρχε λογική σε αυτή την επιλογή… Καμία, μα καμία!
Και τώρα, που ξανασκέφτομαι όλα αυτά και ζούμε παρόμοιες στιγμές,
καταλήγω πως δεν είμαστε μόνο εμείς που επιλέξαμε τη Barça. Κατά κάποιον, μαγικό, τρόπο μας επέλεξε
και εκείνη!
Ψηλά το κεφάλι λοιπόν!!!
¡Ser del Barça
ès, el millor que hi ha!
3 σχόλια:
Έτσι όπως το είπες φίλε!Αυτό που υπάρχει στον αέρα,αυτό που δεν έχει λογική,το ανείπωτο,το ανέκφραστο,αυτό το αόρατο που κρατά αιώνια δεμένους όλους τους μπλαουγκράνα όλου του χωροχρόνου.
"Η Barça για κανέναν μας δεν ήταν η ομάδα της γειτονιάς μας, ούτε της πόλης μας, ούτε και του μπαμπά μας. Για κάποιον λόγο ο καθένας από εμάς επέλεξε απλά να παρακολουθεί, ή να υποστηρίζει, ή να αγαπάει, ή να λατρεύει παθολογικά αυτό το Σύλλογο και όσα πρεσβεύει."
Είμαι υπερήφανος που σε γνώρισα..
Τι να πω... Εάν εσείς γράφετε τέτοια λόγια για μένα, εγώ τί να γράψω μετά για εσάς!!! Ευχαριστώ από καρδιάς!
Δημοσίευση σχολίου