Η πιο γλυκιά πρόκριση

Γι' αυτούς που πήγαν να μας βγάλουν στραβούς και τρελούς στο πρώτο μάτς του Μιλάνου, όταν δεν έδωσε το πέναλντι εις βάρος του Αλέξις.

Γι' αυτούς που τώρα θα παραπονεθούν για το πέναλντι που έδωσε στον Μπούσκετς.

Που μεταξύ μας, μπορεί αυτά τα πέναλντι συνήθως να μην δίνονται, αλλά ποιός βγήκε να κάνει άρθρο και να φωνάξει υπέρ της Μπάρτσα, όταν η μπάλα απο το κολλητό στο στήθος χέρι του Τουρέ, βρέθηκε στα πόδια του Μπόγιαν για το 2-0 στον ημιτελικό με την Ίντερ, αλλά αυτό ακυρώθηκε;

Ποιό ελληνικό site επίσης έκανε άρθρο αμέσως μετά της λήξη του πρώτου μάτς στο Μιλάνο, για το αν ήταν ή όχι πέναλντι το μάζεμα των ποδιών του Αλέξις απο τον Αμπιάτι;

Πόσα σχόλια θα μάζευαν τα υπόλοιπα αθλητικά sites αν αυτό το πέναλντι δινόταν υπέρ της Μίλαν;

Γι' αυτό αυτή η πρόκριση είναι απο τις αγαπημένες μου. Γιατί ξεβράκωσε ENTEΛΩΣ εν μια νυκτί την υποκρισία του ηλεκτρονικού τύπου κυρίως, όσον αφορά την αντιμετώπιση των ομάδων με μοναδικό κριτήριο τα κλίκς και την αναγνωσιμότητα. Δεν αγάπησε κανένας τους την Μπάρτσα ξαφνικά. Δεν έλεγε κανένας τους πρίν 5-6 χρόνια "i love Barca, i love Messi".

Ώρες-ώρες κάνω την "κακή" αυτή σκέψη, και εύχομαι να βγεί όσο το δυνατόν πιο γρήγορα η Μπάρτσα απο το προσκήνιο. Να ξεφουσκώσει σαν ομάδα, να σταματήσει να προβάλλεται τόσο απο όλους πάντα με βάση το προσωπικό τους συμφέρον. Να παραμείνουμε εμείς, οι γνήσιοι οπαδοί της να πανηγυρίζουμε για τις λιγοστές επιτυχίες της, και όχι οι απανταχού επιτήδιοι κλικόλαγνοι και γλείφτες δημοσιογράφοι.

Να γίνει πάλι η Μπάρτσα η "λούζερ" ομάδα που ήταν το 2002, σύμφωνα με γνωστό ΑΡΔ σε σημερινό του άρθρο, να ασχοληθούμε ξανά οι λίγοι και καλοί οπαδοί της. Δεν χρειάζεται πανηγυρτζήδες η Μπάρτσα. Ποτέ δεν τους χρειάστηκε.

Visca Barca!