Γράμμα από το μέλλον

   Λέγε με όπως θες.Ανήκω στους ελάχιστους επιζώντες μετά το σκάσιμο εκατοντάδων μανιταριών σ'αυτή εδώ την ήπειρο που κάποτε λεγότανε Ευρώπη.Για κάποιο περίεργο λόγο σε κάποιους τυχαίως επιζήσαντες η αρρώστια μετά την έκρηξη δεν εμφανίστηκε.Δεν αναρωτιόμαστε.Όσοι πιστεύουν ακόμα στο Θεό τον ευχαριστούν,οι υπόλοιποι ευχαριστούν τον Άνθρωπο.Περιφερόμαστε με οποιοδήποτε τρόπο σε ένα έρημο πλανήτη αναζητώντας  μια αβέβαιη συνέχεια ή ένα λυτρωτικό τέλος.Σήμερα για πρώτη φορά μετά από εβδομάδες δε συναντήσαμε συντρίμια και αποκαίδια αλλά ένα άνοιγμα αποφλοιωμένο.Λουφάξαμε στην άκρη για να αποφύγουμε το χιόνι κάτω από κάτι απομεινάρια από σκαλοπάτια,λάθος,κερκίδες.

   Ήταν φανερό.Μόνο τρεις από την ομάδα  καταλάβαμε ότι επρόκειτο για γήπεδο.Τι γήπεδο;είπαν οι άλλοι.Δεν απαντήσαμε.Άλλωστε δε μιλούσαμε πολύ.Τι να πεις;Ούτε έκανες στην ουσία.Μόνο βάδιζες συνέχεια με το ένστικτο της συντήρησης και της ζωώδους τώρα πια συμπεριφοράς.Και όταν σταματούσαμε,καθόμασταν σε κύκλο και αν και κοιταζόμασταν δεν έβλεπε ο ένας τον άλλο.Αλλά καταλάβαινες ότι ο καθένας κοιτούσε στο παρελθόν,δεν υπήρχε παρόν και μέλλον.Οι συσπάσεις του προσώπου του είχαν την εικόνα της εποχής πριν τον τελευταίο μεγάλο πόλεμο.Παρακμή.Χειρότερη  κι από την άθλια επίγνωση της σημερινής μας θέσης.Τα πάντα ήταν στον αστερισμό της πτώσης.Όχι μόνο  οι οικονομίες  και ο πολιτισμός αλλά και η ίδια η ζωή μας.Η απλή καθημερινή συμβίωσή μας,οι σχέσεις μεταξύ μας,αυτό που βλέπαμε καθημερινά,αυτό που αγαπούσε ξεχωριστά να ασχολείται ο καθένας.

    Και τότε ενστικτωδώς χαμογέλασα.Μετά από τρία χρόνια.Ανακάλυψα ότι δεν κοιτούσα μέσα μου,αλλά στο βάθος την κατάμαυρη απλωσιά.Δεν είχα χαμογελάσει ούτε πικρά από τότε που σταμάτησε κάπως ο πόνος απο τα εγκαύματα.Ήταν ένα γέλιο αληθινό,πραγματικής ευχαρίστησης,αυθεντικής ευτυχίας για ένα θέαμα πολιτισμού,για μια εικόνα δημιουργίας μέσα στην παρακμή πριν από το μεγάλο μπαμ.Ακόμα και το ποδόσφαιρο,το λαοφιλέστερο άθλημα της ψυχαγωγίας των ανθρώπων είχε διαβρωθεί τότε.Παίκτες περιφερόμενοι στύλοι,ακίνητοι ή άχρηστα υπερκινητικοί φανερώθηκαν μέσα στην άλλοτε καταπράσινη έκταση απέναντι μου,μονοκόματοι,ντουβάρια που δεν έπεφτες πανω τους αλλά αυτά πάνω σου,μεταλλαγμένα ανθρωποειδή που μάθαιναν μια απλή πρόσθεση στο χώρο και όχι τις ιδιότητες της.Αυτόματα το χαμόγελό μου ήρθε φυσικά-ακόμα αισθάνομαι-γιατί εμφανίστηκε πάλι στα απονεινάρια του μυαλού μου μια ομάδα που τότε έμοιαζε με το τελευταίο άνθος του ποδοσφαιρικού πολιτισμού.Μια ομάδα-ποδοσφαιριστές,κάτι ποδοσφαιριστές-ομάδα,ανθρώπινοι,γήινοι,δημιουργοί,καλλιτέχνες που πάσχιζαν να παρουσιάσουν το αντίθετο στην μίζερη εικόνα της εποχής,την τέχνη.Βρωμούσε ο τόπος δολοφονικό ανταγωνισμό,μισθοφορική απόδοση,χυδαία εξουσιαστική πρωτιά ακόμα και μέσα στα γήπεδα,αλλά αυτοί εκεί,ζωγράφιζαν το δικό τους όραμα για το ποδόσφαιρο σαν τα παιδιά που το ανακάλυπταν για πρώτη φορά.Πόσο παράταιρα πανέμορφο και μαγικό ήταν αυτό το λουλούδι τότε,πώς ήταν δυνατόν να εμφανιστεί δίπλα στο βόθρο της πρωτοκαθεδρικής,βλακώδους σκοπιμότητας που χαρακτήριζε τότε το ποδόσφαιρο και πόσο μέσα σε κείνο τον καννιβαλιστικό εγωιστικό ανταγωνισμό το παραδέχονταν όλοι ότι ήταν η καλύτερη ομάδα που ξεκούρασε και είδε ποτέ ανθρώπινο μάτι;

     Ναι,θυμόμουν καθαρά το όνομα αυτής της ομάδας που πρόλαβα τότε στην εφηβεία μου.Θυμόμουν καθαρά το όνομα κάθε παίκτη της,το όνομα του προπονητή της,το όνομα του γηπέδου της.Θυμόμουν καθαρά κάθε παιχνίδι της,κάθε παράσταση της,κάθε νίκη της,κάθε ήττα της,κάθε δήλωσή της, διαμάντι παράταιρο μες στα αποκαίδια.Είναι συνώνυμο με την κάθε δημιουργία,με την κάθε προσπάθεια με το κάθε αληθινό συναίσθημα,με τον κάθε αγώνα,με την κάθε ελπίδα,μ'αυτό που κάνω τώρα,να γράφω ατελείωτα σ'αυτό το γράμμα την ιστορία της και να το θάψω στο χώμα αυτού του ξερότοπου που άλλοτε ήταν γήπεδο,σπόρος επικοινωνίας και πολιτιστικής πρότασης για το πώς θα ξαναχτιστεί ο κόσμος.