Υπερτίμησε το αποτέλεσμα του πρώτου αγώνα και το πλήρωσε

Βαρκελώνη, 25/4/2012

Τέτοιες ώρες είναι δύσκολα τα λόγια, όχι γιατί δεν έχεις πολλά να πεις, αλλά επειδή η στενοχώρια είναι μεγάλη. Σπάνια τη βιώσαμε οι φίλοι αυτής της ομάδας τα τελευταία 4 χρόνια, όμως δεν είναι κάτι άγνωστο σε παλαιότερες εποχές. Κάτι τέτοιες στιγμές έρχονται στο μυαλό σου μαζεμένες όλες οι μεγάλες αποτυχίες, οι ιστορικοί αποκλεισμοί, τα άσχημα αποτελέσματα, δεν γίνεται αλλοιώς. Η Μπάρσα έπεσε απόψε κι εγώ νοιώθω πως όσο κι αν μένει ένα ακόμα κρίσιμο παιχνίδι γιά να τελειώσει η φετινή σεζόν (ο τελικός του Copa del Rey), από σήμερα μπορούμε να αρχίσουμε να κάνουμε το ταμείο, εστιάζοντας σ έναν αγώνα - καθρέφτη της φετινής μας παρουσίας και του φετινού μας προβλήματος. 

Η Μπάρσα έπεσε απόψε παίζοντας αυτό το ίδιο ποδόσφαιρο που παίζει απ την αρχή της σεζόν. Επεσε ξεκινώντας χωρίς πλάγια μπακ έναν αγώνα στον οποίο χρειαζόταν απλά ένα γκολ σε κάθε ημίχρονο γιά να περάσει. Δεν είχε χάσει με 2 ή με 3-0 η Μπάρσα στο Λονδίνο γιά να είναι υποχρεωμένη να αναλάβει τόσο μεγάλα ρίσκα απ την αρχή του χθεσινού αγώνα. Και από την άλλη γνώριζε πως αν δεχόταν ένα γκολ, η αποστολή της δυσκόλευε αρκετά, όχι μόνο γιατί η Τσέλσι θα ταμπουρωνόταν χειρότερα, αλλά γιατί και η ίδια η Μπάρσα δεν είναι σε καλή κατάσταση. Οπως και προχθές με τη Μαδρίτη, έτσι και χθες με την Τσέλσι, η Μπάρσα χτυπήθηκε αμέσως μόλις πέτυχε γκολ. Με τη Μαδρίτη ήταν μετά το γκολ της ισοφάρισης, χθες ήταν αμέσως μετά το γκολ που της έδινε την πρόκριση. Ο τραυματισμός του Πικέ έδινε μιά ιστορική ευκαιρία στον Πεπ να διορθώσει το αρχικό λάθος, έστω κι αν χρειαζόταν να κάνει διπλή αλλαγή. Να επιστρέψει στο γνωστό και δοκιμασμένο 4-3-3 βάζοντας μεν τον Αλβες στη θέση του Ζεράρντ, αλλά αποσύρωντας ακόμα τον Κουένκα ή τον Σεσκ γιά να περάσει τον Αντριάνο στη θέση του. Κι όμως! Το σχήμα παρέμεινε παράτερο, η αριστερή πλευρά παρέμεινε ακάλυπτη και ο Ραμίρεζ χτύπησε!

Δεν είναι άσχημο να φροντίζεις τα νώτα σου, ειδικά όταν ξέρεις ότι πονούν. Αν ο Τσάβι, ο Μέσσι, ο Σεσκ ή ακόμα και ο φιλότιμος Αλέξις ήταν στην κατάσταση της αρχής της χρονιάς θα μπορούσες να αδιαφορήσεις γιά το τί συμβαίνει πίσω και να ποντάρεις στα πολλά που θα έβαζες μπροστά. Ομως όχι στην τωρινή Μπάρσα. Μιά Μπάρσα που πλέον το γκολ δεν το έχει εύκολο και που κάθε απώλεια στην άμυνα πονάει διπλά. Πιστή στο στύλ μας, πέσαμε με αυτό και όσο κι αν προσωπικά αισθάνομαι υπερήφανος γιατί πάλι η ομάδα μου ήταν αυτή που προσπάθησε να παίξει ποδόσφαιρο, δεν μπορώ να μην σημειώσω την αβάσταχτη ελαφρότητα της αμυντικής μας λειτουργίας. 

Βεβαίως, όλ αυτά μπορεί σήμερα να μην τα συζητούσαμε αν ο Λίο είχε στείλει τη μπάλα στα δίχτυα μετά την εκτέλεση του πέναλντυ. Αν στο 50 η Μπάρσα ήταν μπροστά στο σκορ με 3-1, πιστεύω ότι δύσκολα μετά από λίγο δεν θα πετύχαινε κι ένα τέταρτο. Το χαμένο πέναλντυ του Μέσσι ήταν κομβικής σημασίας γιά την εξέλιξη του χθεσινού αγώνα, αλλά δεν ήταν το καθοριστικό στοιχείο που έκρινε την αναμέτρηση. Πιό καθοριστικό ήταν το πώς η ομάδα αντιμετώπισε το παιχνίδι, το πόσο πιεσμένη φάνηκε να είναι, το πόσο το φάντασμα της "ανατροπής" την είχε στοιχειώσει. Αγχος και ντεφορμάρισμα είναι ο χειρότερος σύμβουλος γιά μιά ομάδα που καλείται να παίξει το γνωστό της παιχνίδι, ένα παιχνίδι λεπτών χειρισμών και γρήγορων αποφάσεων. Οσο κι αν αυτό το παιχνίδι το αγαπάμε να το παίζουμε όσο κανένας άλλος, σήμερα ήταν εκείνο που μας πρόδωσε. Γιατί ένα τέτοιο ποδόσφαιρο με ντεφορμαρισμένους παίκτες δύσκολα παίζεται και γιατί αφού ακόμα κι έτσι κατάφερες να πάρεις το σκορ που χρειαζόσουν φάνηκες ανίκανος και επιπόλαιος γιά να το διαχειριστείς. 

Τα φώτα έχουν σβήσει και άλλο ένα σκληρό μάθημα προστίθεται στο ατέλειωτο βιβλίο των πικρών εμπειριών αυτής της ομάδας. Είμαι σίγουρος πως η επιστροφή δεν θα αργήσει. Είμαι σίγουρος πως αυτό το τριήμερο μόνο ευεργετικά μπορεί να δράσει γιά το μέλλον της ομάδας ή οποία θα πάψει να συμπεριφέρεται με αλλαζονία στα προβλήματά της και θα τα κοιτάξει κατάματα. Τα αμυντικά κενά θα πρέπει να καλυφθούν το καλοκαίρι με ένα αριστερό μπακ- χαφ και δύο (ναι, όχι ένα, αλλά δύο) στόπερ. Το αν θα χρειαστούν και παρεμβάσεις στην επίθεση είναι κάτι που θα κριθεί από την κατάσταση του Νταβίντ Βίγια μετά την επιστροφή του. 

Οι αποτυχίες είναι χρήσιμες και ευεργετικές όταν ξέρεις να τις αναλύεις σωστά και να τις ξεπερνάς ψύχραιμα. Και επειδή ο Πεπ δεν έχει ακόμα πει ότι θα συνεχίσει (φαντάζομαι πως τώρα πιά ΔΕΝ δικαιούται να ΜΗΝ μείνει) η πρόκληση της επόμενης σεζόν είναι μοναδική. Ολα όσα χρειάζεται γιά να ταρακουνήσει γιά τα καλά το παιχνίδι, να ανακατέψει την τράπουλα, τα έχει πλέον στα χέρια του. Γιατί το 3-4-3 αποδείχθηκε ένα ψευδοτρίκ και όχι κάτι πραγματικά καινούργιο και καινοτόμο.

Δεν θα ξεκινήσει σίγουρα από το μηδέν, όμως πολλά κομμάτια του παζλ θα πρέπει να τα ανασυνθέσει. Βασιζόμενος πάντα σ αυτή τη μοναδική συνταγή που κάνει το blaugrana ταξίδι μας μοναδικό. Παίζοντας το ποδόσφαιρο που μας αρέσει και που - ευτυχώς - ποτέ εκείνος, όσα λάθη κι αν έκανε (και ποιός δεν κάνει;) δεν το πρόδωσε.

Γι αυτό άλλωστε 98000 κόσμος σήμερα το βράδυ, στην πιό συγκλονιστική στιγμή του τελικού, αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα, το αναγνώρισε με τις φωνές και το χειροκρότημά του.

Μοναδικοί και στα δύσκολα, στείλαμε το μήνυμα της αγάπης και της εμπιστοσύνης γιά την επόμενη μέρα

Καλημέρα αδέρφια!!!