Ήταν φανερό ότι χθες η Μπάρσα δε φόρτσαρε ιδιαίτερα κρατώντας δυνάμεις για τα επόμενα σημαντικά που έρχονται,απέναντι σ'ένα παρκαρισμένο λεωφορείο,αλλά κυρίως έχοντας το μυαλό της στον Άμπι που την ίδια στιγμή έδινε τη σκληρή μάχη ζωής,Όμως και έτσι και ιδίως στα δύο πρώτα της γκολ παρουσίασε στον κόσμο δύο μαγικές στιγμές δημιουργίας,αληθινής τέχνης,ποδοσφαιρικού στοχασμού και ξεχωριστού ταλέντου.
Ανθρώπινοι κώνοι της προπόνησης οι παίκτες της Χεταφέ,καθισμένοι και οχυρομένοι στις θέσεις τους υπακούοντας στο σύστημα; του προπονητή τους.Άβουλοι χωρίς καμιά ενέργεια,προσπάθεια αντίστασης,αδυναμία παρουσίασης και έκφρασης να ξεφύγουν από την παθητικότητα,τη μιζέρια της προσμονής για το επερχόμενο μοιραίο.Θεατές του γίγνεσθαι του παιχνιδιού,κομπάρσοι της ζωής,μη σηκώνοντας κεφάλι,μη σκεφτόμενοι την αντίδραση δικαίωσης της συμμετοχής στο παιχνίδι.Παίγνια και όχι παίκτες,έρμαια και όχι πράττοντες,μοιραίοι και όχι αγωνιστές.
Κι ανάμεσά τους ένα ελαφρό αεράκι,ένα φύσημα μπλαουγκράνα ανέμου που έμπαινε από τις χαραμάδες του κλειδαμπαρωμένου ταμπουρωμενου κάστρου τους και διέλυε τη σιγουριά της βεβαιότητας,της προφανούς δυσκολίας να κατακτηθεί.Μια μπλαουγκράνα πνοή που όταν αποφάσιζε να κινηθεί και να δημιουργήσει παρουσίαζε στον κόσμο τον ορισμό της τέχνης.Μια μπλαουγκράνα σκέψη από όλους και από έναν,από τα πάντα και από το γεμάτο τίποτα,από την αλλαγή και από τη θέση.Μια κίνηση στο χώρο,μια στάση που αλλάζει πάλι το χώρο,μια πάσα που τον επαναφέρει εκεί που πρέπει,ένα απλό απέρριτο άγγιγμα εν είδοι πάσας,μια πάσα στον εαυτό του ταλέντου μου,μια βολή για να ολοκληρωθεί το αυτονόητο,το τόσο απλό αλλά και το τόσο δύσκολο.Ποτέ άλλοτε η ομαδικότητα και η ξεχωριστή ατομικότητα δε συμβάδισαν τόσο αρμονικά,δε σεβάστηκε τόσο πολύ η μία την άλλη,δε δημιούργησαν τόση τέχνη στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.
Ο Πεπ φεύγει.Ψάχνει να βρει το σύντροφο-συνδημιουργό του.Τον πνίγει στην αγκαλιά του.Ο άνθρωπος στην τελείωσή του.Η δημιουργία του,οι διδαχές του,οι εμπνεύσεις του,τα οράματά του είναι στο γήπεδο από τα παιδιά του.Όπως κι αυτός ακολούθησε τις διδαχές των δασκάλων του σε μια πορεία διάρκειας της έκφρασης του ανθρώπου που ποιεί και όχι παραποιεί,που καλλιτεχνίζει και όχι κακοτεχνά,που πατά και όχι παραπατά.Και'κει ακόμα και στη στιγμή της έκρηξης του πανηγυρισμού,ήδη συνομιλεί και δημιουργεί για την επόμενη στιγμή,την επόμενη εικόνα μιας τέχνης που είμαστε πολύ τυχεροί που ζούμε στο χρόνο της ύπαρξης της.
3 σχόλια:
ιδιαιτερο ενδιαφερον παντως εχει οτι αφου καθαρισε το παιχνιδι πριν τη ληξη του ημιχρονου και σιγουρα με εντολη για συντηρηση δυναμεων το ξεκινημα του 2ου.
στις 2 πρωτες φασεις αντι να προσπαθησουμε να κρατησουμε κατοχη τους δωσαμε τη μπαλα σαν να τους προσκαλουμε"ελατε παιξτε κι εσεις λιγο".αλλα που? πιστοι στο πλανο του κομπαρσισμου(που λες και συ) και της κουτοπονηρης τακτικης, δεν ηξεραν τι να την κανουν.η καταληξη παλι να κυριρχουμε στην κατοχη,πιο αβιαστα και ξεκουραστα,με αλλα δυο μπαλακια στην πλατη.
θα ηθελα πιο συχνα να χρησιμοποιει αυτο το τρικ η ομαδα.ειδικα οταν εχει τετοιες ομαδες απεναντι(οι οποιες εχουν πληθυνει παρα πολυ φετος)ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΚΑΛΟ" ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;.το οτι παιζουμε το καλυτερο ποδοσφαιρο δεν χρειαζεται να το αποδεικνυουμε σε ολα τα παιχνιδια,γιατι οι αντιπαλοι προσαρμοζουν ολη την τακτικη τους βασιζομενοι σαυτο.
υ.γ.κλειδι βεβαια ειναι το πρωτο γκολ.
ενταξυ μην ξεχναμε με ποια ομαδα παιζαμε!
Με την ΧΕΤΑΦΕ! απο ποτε ειναι μεγαλυ ομαδα η χεταφε? περιμενατε να κοιταξει στα ματια την Μπαρσα στο Καμπ νοου?
Μια μικρη ομαδα ειναι με παρα πολυ χαμηλο μπατζετ...περιμενατε να παιξει ομορφο και επιθετικο ποδοσφαιο? αυτο μπορει αυτο κανει
δεν κραζω τη χεταφε μαριε.την τακτικη αυτη κραζω που οταν συνδυαζεται με ατιμωρητο-σκληρο παιχνιδι(πολυ φοβαμαι κυριακη κοντη γιορτη με ρεαλ και τσελσκι)καταντα αηδιαστικη και ανηθικη.ισα ισα η χεταφε δεν επαιξε καθολου σκληρα αλλα οπως και να χει το να προσπαθεις να τρυπησεις τον τοιχο σε καθε παιχνιδι ακομα και οταν το σκορ ειναι πχ 2-0,ε ειναι ενα θεμα.
Δημοσίευση σχολίου