Του Κώστα Μαρούντα
Μετά από τέτοιο ματς δεν μπορείς να πεις και πολλά. Με την έννοια ότι νιώθεις πολύ κουμπωμένος και συγχυσμένος, αλλά ταυτόχρονα και πολύ μπερδεμένος. Αν ξεκινήσεις να αποτυπώνεις στο χαρτί τα συναισθήματα σου, ίσως το κατά τα άλλα πλουσιότατο ελληνικό λεξιλόγιο να εξαντληθεί συντομότερα από ότι σε βολεύει. Αγαπητοί βαρκελωνιστές, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, είδαμε ένα από τους πιο παράξενους σε παραγωγή συναισθημάτων ημιτελικούς από τη σύσταση του champions league. Για να αποκλειστεί η Μπάρσα δεν συνωμότησε μονάχα το σύμπαν, αλλά ο θεός και όλοι οι φίλοι του. Ας είναι, όμως. Αυτόν τον αγώνα, που σηματοδότησε την εκθρόνιση της ομάδας μας από την κορυφή της Ευρώπης δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ. Μια και είπα εκθρόνιση, να διευκρινίσω ότι αυτό αφορά τη θεσμική εξέλιξη, το φαινότυπο, τις αναφορές στα δελτία συμβάντων. Γιατί μέσα μας η Μπάρσα δεν εκθρονίζεται, αλλά και από την ίδια την ουσιαστική μνήμη όσων παρακολουθούν-και γνωρίζουν- ποδόσφαιρο, αφού κανείς δεν έχει το δικαίωμα, αλλά και την πρόθεση να πατήσει το delete. Φιξαρισμένες συνθήκες αυτές που αυτό το ατυχές τετραήμερο δεν μπορεί να σηκώσει εξαιτίας του ειδικού τους βάρους και να ανατρέψει.
Δοκάρια, χαμένο πέναλτι, ευκαιρίες. Σε δόσεις που να συμβαδίζουν με τις ορέξεις του πιο ευφάνταστου σεναριογράφου που είχε πληρωθεί αδρά για να συγγράψει ένα σενάριο αποκλεισμού. Και από την άλλη πλευρά; Πολλή τύχη, αλλά και ατελείωτο πάθος- για να τα λέμε όλα- από μια Τσέλσι που ίσως πέτυχε το σημαντικότερο επίτευγμα της σύγχρονης ιστορίας της στη Βαρκελώνη. Γιατί ακόμα και αν πάρει το κύπελλο στο Μόναχο ο τρόπος με τον οποίο απέσπασε την ισοπαλία και απέκλεισε την ομάδα του Πεπ δεν θα ξεχαστεί ποτέ από όσους είδαμε το παιχνίδι. Επέλεξε, και για να κλείσει το χάσμα ποιοτικής διαφοράς, και για να προασπίσει το 1-0 του Λονδίνου, και για να αντέξει στις ειδικές περιστάσεις που προέκυψαν κατά τη διάρκεια του αγώνα, το Ταμπούρι. Στις πιο ολικές του εφαρμογές. Αλλά, ας αναρωτηθούμε κάτι που είναι αυτονόητο. Υπήρχε ποτέ περίπτωση να κάνει κάτι διαφορετικό; Έπραξε το μόνο πράγμα που έπρεπε να κάνει. Έπαιξε τα ρέστα της και της βγήκε. Αυτό. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Το γκολ του Ραμίρεζ άλλαξε τα πάντα. Ήταν υπογραφή σε σύναψη γάμου με τη θεά της Τύχης. Εκεί κρίθηκαν όλα για μένα, ούτε καν στο χαμένο πέναλτι. Τέλος πάντων. Ότι έγινε, έγινε. Κανείς δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο με κανένα Θεό ότι θα τα παίρνει όλα συνέχεια. Ούτε η Μπάρσα. Το φετινό καλοκαίρι θα είναι πολύ σημαντικό. Οι επιλογές που θα γίνουν θα κρίνουν κατά πόσο θα μπορέσει και τη νέα χρονιά η ομάδα να συνεχίσει να βρίσκεται σε υψηλά στάνταρ και να διεκδικήσει με καλύτερους όρους από τους φετινούς τα πάντα. Εύχομαι οι διοικούντες να πράξουν τα δέοντα. Το δικό μου ενδιαφέρον από σήμερα κιόλας βρίσκεται εκεί. Με μια μικρή, αλλά καθόλου αμελητέα στάση, στον τελικό Κυπέλλου Ισπανίας.
Το τέλος της φετινής πορείας προς τον τίτλο της ευρωπαϊκής κορυφής, που θα ήταν και ο δεύτερος συνεχόμενος, σταμάτησε μόλις ενενήντα λεπτά πριν την ολοκλήρωση του. Και πρέπει να επιμείνουμε σε κάτι που κραύγασε από μόνο του μεταφέροντας το μήνυμα του σε όλα τα σημεία του πλανήτη στα οποία έφτανε ο ήχος του γηπέδου. Δεν θα μπορούσε να τελειώσει αλλιώς μια απόπειρα της Μπάρσα, έστω και αποτυχημένη. Οι τίτλοι τέλους έπεσαν μέσα σε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα. Ίσως αν έληγε με 3-1 το ματς το συναίσθημα να ήταν κατώτερο από αυτό που ένιωσα όταν άκουσα το γήπεδο να δηλώνει το δικό του ευχαριστώ και για τη σημερινή προσπάθεια, και ως συνολικό απολογισμό των τόσων πραγμάτων που έχουν λάβει χώρα από τη Μπάρσα, κάνοντας μας να τη λατρέψουμε. Πόσα τέτοια 3-1 άλλωστε έχουμε ξαναδεί; Το λιγότερο δεκάδες. Όμως αυτά τα χειροκροτήματα αξίζουν πολλά και θα το έχουν ήδη συνειδητοποιήσει οι παίκτες. Και κρατάω μια προσωπική εκμυστήρευση για κατακλείδα. Μετά από τέτοια ματς, όσο και αν με πληγώνουν, νιώθω ευτυχισμένος που παρακολουθώ ποδόσφαιρο. Γιατί σήμερα το επιθετικό ποδόσφαιρο έδωσε το δικό του αξιοπρεπή αγώνα απέναντι στο ταμπούρι και δεν νίκησε στο σκορ, λόγω τύχης και ειδικών περιστάσεων. Αλλά, ποιος μπορεί να πει ότι γενικά αγαπάει περισσότερο το ταμπούρι; Αν έπαιζε η Τσέλσι μπαλάρα δεν νομίζω ότι οι οπαδοί της θα προτιμούσαν κάτι άλλο.
ΥΓ. Τα σέβη μου στον μεγάλο Ν.Ντρογκμπά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου