Ραντεβού με την Μέρκελ;

Αυτή η νύχτα ξεκίνησε ειδυλλιακά. Είχε καλοφάει, κοντοσούβλι με πατάτες τηγανιτές, είχε πιει κρασάκι κόκκινο, είχε δει στο you tube την ταινία «η λεωφόρος της προδοσίας» με το Γ.Φούντα. Μετά ξάπλωσε, έβγαλε τη φόρμα του και μελέτησε το καινούριο περιοδικό hot doc, μέχρι να τον καταλάβει με δεσμευτικούς όρους ο ύπνος και να τον μεταφέρει στα δικά του λημέρια.

Μετά από μέρες, αυτό το βράδυ, είδε ένα όνειρο. Ο Κορνήλιος, λέει, ένιωθε χαμένος στη χώρα του μπερδέματος. Πάνω που είχε τοποθετήσει το εκλογικό του βιβλιάριο στο γνώριμο συρτάρι, άρχισε να το αναζητάει ξανά. Στερητικό σύνδρομο το λένε αυτό οι γνώστες. Του είχε λείψει άραγε τόσο πολύ ή εθίστηκε στη χρήση του κρατώντας το με σφριγηλότατο τρόπο την 6η Μάη; Φοβήθηκε. Δεν ήθελε με τίποτα να αποκτήσει σχέση εξάρτησης μαζί του. Άλλη μια φορά και τέλος. Θα το κάνουν και άλλοι αυτό; Τότε θυμήθηκε ότι πλέον δεν υπάρχουν εκλογικά βιβλιάρια. Αρκεί η ταυτότητα για να ασκήσει κανείς το εκλογικό του δικαίωμα. Και όμως, αυτός ήταν ακόμα σίγουρος ότι ψήφισε με το εκλογικό του βιβλιάριο. Προσκολλημένος στο χτες άραγε; Άκυρη η ψήφος του; Ταυτότητα, επιτάσσει πια η σύγχρονη εποχή. Μα, αυτό αυξάνει την υποχρέωση και την ευθύνη του καθενός. Κρατάς την ταυτότητα σου, ρίχνεις το ψηφοδέλτιο που πρώτα το έχεις διπλώσει και το έχεις τοποθετήσει στο μικρό φάκελο. Στην ουσία υπογράφεις με το όνομα σου τη δική σου συμβολή στο καλύτερο ή στο χειρότερο.

Φωτιές αναμμένες σε κάδους που βρίσκονταν στις γωνίες της κεντρικής συνοικιακής λεωφόρου έκαιγαν σκουπίδια. Κάποιοι περίεργοι, ως συνήθως, είχαν συγκεντρωθεί. Μα δεν είχαν καμία διάθεση να σβήσουν τη φωτιά. Μα, ούτε η πυροσβεστική ερχόταν. Δεν υπάρχει κράτος αυτό τον καιρό. Κράτος κλειστόν λόγω εκλογών θα μπορούσε να πει κανείς. Όταν κάποιος έθεσε το ερώτημα που είναι τα παιδιά με τον αφρό, τότε κάποιος έδειξε μια εφημερίδα. «Απεργία σήμερα για να μη γίνει μείωση μισθών στο Πυροσβεστικό Σώμα». Τότε κάποιος, εκσυγχρονισμένος περισσότερο από τους άλλους, αναρωτήθηκε φωναχτά.

-Για δείτε και το ίντερνετ, να δούμε αν ισχύει αυτό που γράφει η φυλλάδα. Ε, Σπύρο, άνοιξε το λάπτοπ σου. Θα σου πως εγώ δύο καλά site που είναι μέσα στα πράγματα.

Ο Κορνήλιος άρχισε να ενοχλείται. Τους πλησίασε και τους ρώτησε:

-Μα, γιατί δεν σβήνετε τη φωτιά επιτέλους;

-Άσε μας ρε φίλε. Τι σε νοιάζει; Το σπίτι σου καίγεται;

-Όχι, ευτυχώς. Μα, τι καίγεται;

-Ο δικομματισμός. Κάτι πιτσιρικάδες είχαν φτιάξει ένα ομοίωμα του. Έπαιξαν μαζί του και μετά το παράτησαν μέσα στον κάδο. Κάποιοι ανεγκέφαλοι, που δεν είναι από τα μέρη μας, έβαλαν φωτιά και έφυγαν οι αχρείοι. Θα κρύβονται κάπου, θα μας βλέπουν και θα γελάνε εις βάρος μας. Είμαι σίγουρος.

Ο Κορνήλιος δεν άντεξε να μείνει άλλο. Έφυγε. Κατανόησε γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν ήθελαν να σβήσουν τον κάδο. Μα, τότε πάλι έγινε κάτι παράξενο και εξίσου απροσδόκητο. Τον άρπαξαν τρεις τύποι που φορούσαν σκούρα μπλε κουστούμια. Τον έβαλαν κάπως βίαια, είναι η αλήθεια, μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Στο μπροστινό κάθισμα μόλις που διακρινόταν ένα παλιό περιοδικό. Κάπου εκεί στα 1987 πρέπει να είχε εκδοθεί. Του φάνηκε σαν να είδε τον Φύρερ. Ο Κορνήλιος ανατρίχιασε και φοβήθηκε όσο ποτέ.

-Θεέ μου. Με απήγαγαν μάλλον τα λεβεντόπαιδα με τα αρχαιοελληνικά γράμματα. Τι θα με κάνουν; Τι θα με ρωτήσουν; Είναι δημοκράτες και θα σεβαστούν τις αιτιάσεις μου ή θα με μεταχειριστούν αλλιώς; Μα, αφού αποδέχτηκαν τους όρους της δημοκρατίας δεν θα μου κάνουν κακό. Δεν είμαι μαύρος, δεν είμαι ομοφυλόφιλος, δεν είμαι πακιστανός. Είμαι έλληνας βέρος, δεν είμαι κομμουνιστής, άρα δεν κινδυνεύω. Αφού έχουν το 7% θα έχουν διάθεση και να μιλήσουν.

Ο συνοδηγός τον είχε αφουγκραστεί. Γύρισε προς το μέρος του και του είπε με σταθερή και ουδέτερη φωνή:

-Μην τρελαίνεστε κύριε. Υπάρχει ένα καλό και ένα κακό. Το καλό είναι ότι είμαστε άνθρωποι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Άρα, δεν θα πάθεις τίποτα κακό, εκτός και αν αποδειχτεί από την εξακρίβωση ταυτότητας ότι χρωστάς κάποιο προσωπικό δάνειο. Το κακό είναι ότι πρέπει να σε μεταφέρουμε στην έδρα της, αφού περάσουμε πρώτα μια βόλτα από το Βερολίνο. Θέλει να μιλήσει μαζί σας η φράου Μέρκελ.

-Γιατί; Τι έχει να πει μαζί μου η κυρία Μέρκελ;

-Ούτε εμείς γνωρίζουμε ακριβώς. Εμείς έχουμε εντολή απλά να σας πάμε στο αεροδρόμιο. Εκεί θα σας παραλάβει ένας δικός μας άνθρωπος. Ολλανδός είναι. Το τι μέλλει γενέσθαι, ούτε εμείς το ξέρουμε. Μας είπαν, δε, κατά τη διάρκεια της πτήσης ότι θα σας κρατήσουν συντροφιά δύο όμορφες κυρίες, μια αυστριακή και μια γερμανίδα. Μάλλον σήμερα είναι η τυχερή σας ημέρα. Θα σας δώσουν και παλιά τεύχη του γερμανικού playboy, για να περάσετε ευχάριστα την ώρα σας. Μην ανησυχείτε. Όλα θα πάνε καλά.

Ο Κορνήλιος σκέφτηκε μήπως τον πηγαίνανε για επαναδιαπραγμάτευση για το ύψος του κουρέματος των μαλλιών του. Χωρίς Σαμαρά και Βενιζέλο πως θα τα βγάλει πέρα; Τελικά, καλύτερα να πρέπει να πάει άλλη μια φορά στο σχολείο του για να ψηφίσει…. Προλάβαινε να το σκάσει από το αυτοκίνητο; Τότε ξύπνησε. Έπιασε το μαξιλάρι του, και το έσφιξε στην αγκαλιά του.

Ήταν απλά ένα όνειρο. Ή μήπως μια πραγματικότητα χωρίς όνειρα που δεν φορολογούνται με τους παλιούς συντελεστές;