Θέλημα Θεού

Ψηλαφίζει την ... εντολή του μεγαλοδύναμου ο Κώστας Μαρούντας

Μετά από τέτοιο παιχνίδι και ειδικότερα μετά από τέτοιο αποτέλεσμα, δεν μπορεί να γράψει κανείς και πολλά, επιλέγοντας να τολμήσει να αγνοήσει την εντροπία των στιγμών. Φυσικά και αξίζουν πολλά συγχαρητήρια για το κατόρθωμα της Τσέλσι να φτάσει στην κορυφή της Ευρώπης. Μην ξεχνάμε ότι κάποιους μήνες πριν, όταν είχε ηττηθεί κατά κράτος από τη Νάπολι, οποιοδήποτε σχόλιο γύρω από την ομάδα περιελάμβανε έντονο το στοιχείο του αρνητισμού. Και από τότε δεν άλλαξαν πολλά, παρά μόνο το όνομα του προπονητή, ΑΛΛΑ ΑΝΑΤΡΑΠΗΚΑΝ ΟΛΑ. 

Κίνηση κλειδί η απομάκρυνση του Βίλας Μπόας. Ο Ντι Ματέο βρήκε την κατάλληλη συνταγή και τα αποτελέσματα άρχισαν να έρχονται και μάλιστα με εντυπωσιακά κλιμακωτό τρόπο. Πια το champions league, αλλά και το διόλου ευκαταφρόνητο Κύπελλο Αγγλίας έχουν τη δική τους θέση στην τροπαιοθήκη της λονδρέζικης ομάδας. Όλα αυτά συνιστούν κατορθώματα μεγάλου βεληνεκούς και αξίζουν συγχαρητήρια, ανεξάρτητα αν κάποιος γουστάρει ή όχι την Τσέλσι. Τα τεράστια χρηματικά ποσά που δαπάνησε τόσα χρόνια ο Αμπράμοβιτς έπιασαν ένα βράδυ στο Μόναχο τόπο με συγκλονιστικό τρόπο. Όπως και ο ιδρώτας του τεράστιου Ντρογκμπά και όλων των συμπαικτών του. Έμελε μάλιστα να είναι αυτός που σκόραρε το καθοριστικό πέναλτι που αποσαφήνισε τον τελικό νικητή. Βέβαια, αν πιο πριν δεν είχε κάνει ο Τσεχ αυτά που αρμόζουν στην τεράστια κλάση του δεν θα φτάναμε ποτέ ως εδώ. Αλλά ένας μεγάλος τερματοφύλακας θα έχει σίγουρα στην καριέρα του το ξεχωριστό βράδυ, το σημείο αναφορά της συνολικής καριέρας του.

Ο τελικός δεν εντυπωσίασε για το ποδόσφαιρο που παίχτηκε. Η Μπάγιερν αυτοκτόνησε. Όπως και τότε με τη Μάντσεστερ Γ. δεν κατάφερε να κρατήσει το προβάδισμα που είχε λίγο πριν το τέλος. Δεν αξιοποίησε το πέναλτι, ούτε καν το προβάδισμα που απέκτησε στην αρχή της ανάλογης διαδικασίας. Μετά από αυτό μπορεί να βυθιστεί στη θλίψη. Πραγματοποίησε μια σημαντική πορεία στη διοργάνωση, αλλά στο τέλος βρέθηκε στο καναβάτσο. Έχασε το τρόπαιο, είχε χάσει το πρωτάθλημα Γερμανίας και σχεδόν ξεφτιλίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου Γερμανίας. Μια χρονιά με πολλές προσδοκίες τελείωσε με καταστροφικό τρόπο, με το απόλυτο μηδέν σε τίτλους. Λίγο άδικο αυτό, αλλά φρόντισε η ίδια για αυτή την εξέλιξη. Έπαιζε τον τελικό στο σπίτι της, έκανε το παιχνίδι της, προηγήθηκε λίγο πριν το τέλος, αλλά η μαχαιριά του Ντρογκμπά άλλαξε οριστικά το ρου του τελικού. Δημιούργησε παράσταση νίκης υπέρ της Τσέλσι. Και όλα πια είχαν δρομολογηθεί…

Ναι, θα το πω. Συνήθως επιλέγω να καταγράφω με ουδέτερο τρόπο τις σκέψεις μου όταν επιχειρώ με το "ψηλαφίζοντας τα δρώμενα των αγωνιστικών χώρων" να περιγράψω κάποια κατάσταση. Σήμερα, να μου επιτρέψετε, να γίνω λίγο υποκειμενικός. Βγάζω το καπέλο στην Τσέλσι, αναγνωρίζω τη μαγκιά του πράγματος, αλλά δεν μπορώ να πω ότι με έχει κερδίσει η φετινή Τσέλσι. Δεν ανήκω σε αυτούς που χάρηκαν για την ανάδειξη της σε πρωταθλήτρια Ευρώπης. Το στιλ ποδοσφαίρου που επέδειξε τόσο στους δύο ημιτελικούς με τη Μπάρσα, όσο και στον αγώνα με τη Μπάγιερν δεν είναι από αυτά που με έλκουν. Το αντίθετο μάλιστα. Αλλά οφείλω να αποδεχτώ την πραγματικότητα. Ελπίζω του χρόνου να μπορέσει η Μπάρσα να επανέλθει στα γνωστά της στάνταρ για να θυμηθεί όλη η ποδοσφαιρική πιάτσα τι εστί πραγματικά ποιοτικό ποδόσφαιρο. Γιατί για μένα σημασία δεν έχει μόνο το γεγονός, αλλά και ο τρόπος. Και φέτος ο Θεός ήθελε την Τσέλσι…Μας έδωσε να το καταλάβουμε με τον πιο πειστικό και καταλυτικό συνάμα τρόπο…Το Μόναχο βυθίστηκε στη λύπη, το Λονδίνο μπορεί να φωταγωγηθεί. Όχι για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τουλάχιστον όχι ακόμα, αλλά για την Πρωταθλήτρια Ευρώπης, Τσέλσι. Ποιος θα το φανταζόταν μετά από εκείνο το ματς με τη Νάπολι… Από τη μια δυσανασχετώ, από την άλλη το μέγεθος του γεγονότος με υποχρεώνει να πάω πάσο...