El Salvador. Μέρος 4ο

του Νίκου Περπερίδη

ΠΡΩΤΟΣ ΣΟΒΑΡΟΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ & ΤΟ ΝΟΥΜΕΡΟ #14

Τα πράγματα στα μέσα του 1970, φάνηκε να παίρνουν άσκημη τροπή για τον Κρόιφ, που υπέστη έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό στην βουβωνική χώρα, κατά την διάρκεια της προετοιμασίας της ομάδας, γεγονός που τον άφησε εκτός αγωνιστικών χώρων για 3 μήνες. Το γεγονός αυτό όμως, οδήγησε στο να γίνει διάσημος ένας αριθμός : το νούμερο 14. 

Συνήθως εκείνη την εποχή οι βασικοί παίκτες διάλεγαν νούμερα από το 1 έως το 11, ο Κρόιφ λοιπόν λόγω του τραυματισμού του, έχασε το νούμερο 9, από έναν μέσο μάλιστα (Μάχρεν) και έτσι το πλησιέστερο διαθέσιμο που απέμεινε ήταν το νούμερο 14. Ο Κρόιφ το επέλεξε και το έκανε τον πιο διάσημο αριθμό φανέλας τόσο για την ομάδα του όσο και για τους Οράνιε. Πραγματοποίησε δε μια εκπληκτική επιστροφή στην ενεργό δράση τον Οκτώβριο του 1970, πετυχαίνοντας 6 γκολ στην νίκη του Άγιαξ επί της Άλκμααρ με 8-1!

Ο Κρόιφ, στα 24 του πλέον, ήταν ξεκάθαρα το αγαπημένο παιδί του Μίχελς, αναλαμβάνοντας καθήκοντα που υπερέβαιναν πολλές φορές το αγωνιστικό κομμάτι και έφταναν μέχρι τα θέματα της πειθαρχίας. Το πρωτάθλημα χάθηκε, ωστόσο ο Άγιαξ κατέκτησε για 1^η φορά στην ιστορία του το πρωτάθλημα Ευρώπης κερδίζοντας στον τελικό του Γουέμπλεϊ τον Παναθηναϊκό (1971). Θα ακολουθούσαν άλλα δύο στη σειρά (1972 και 1973) Η δουλειά του Μίχελς είχε ολοκληρωθεί. Μετά από 4 πρωταθλήματα και 3 κύπελλα Ολλανδίας καθώς και ένα ευρωπαϊκό, αποχώρησε από το Άμστερνταμ με προορισμό την Βαρκελώνη, εκεί όπου τον περίμενε η Μπάρσα, εκεί που θα υποδεχόταν λίγα χρόνια αργότερα ο ίδιος, τον αγαπημένο του Γιόχαν.

Την φυγή του Μίχελς για λογαριασμό της Μπαρσελόνα, ακολούθησε ακατάσχετη φημολογία, η οποία έλεγε ότι ο Κρόιφ θα ακολουθούσε το ίδιο δρομολόγιο. Ωστόσο άπαντες αποστομώθηκαν όταν τον Ιούλιο του 1971, ο Κρόιφ υπέγραψε νέο 7ετές συμβόλαιο με τον Αίαντα. Παρόλο που συχνά κατηγορούνταν ως φιλοχρήματος, επέλεξε να συνεχίσει την καριέρα του στην ομάδα που τον ανέδειξε, απορρίπτοντας τις καλύτερες οικονομικά προτάσεις των Μπάρσα και Φέγενορντ.

Την ίδια χρονιά ανακηρύχθηκε καλύτερος ποδοσφαιριστής στην Ολλανδία για 4^η σερί χρονιά ενώ το France Football τον ανέδειξε καλύτερο Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή. Ήταν ο 1^ος Ολλανδός που κέρδισε το συγκεκριμένο βραβείο.  

Η ΚΟΡΥΦΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΑΞ

Η αγωνιστική περίοδος που ακολούθησε (1971-72), ίσως ήταν η πιο επιτυχημένη στην ιστορία του συλλόγου. Ο ταπεινός Κόβακς που αντικατέστησε τον Μίχελς, δεν άλλαξε την φιλοσοφία της ομάδας, ο Κρόιφ κυριολεκτικά «πετούσε» και ο Άγιαξ τα πήρε όλα. Πρωτάθλημα, κύπελλο, διηπειρωτικό, ευρωπαϊκό σούπερ καπ, αλλά πάνω από όλα το πιο σημαντικό επίτευγμα, υπήρξε η νίκη της παρέας του Γιόχαν στον τελικό του πρωταθλήματος Ευρώπης απέναντι στην ιταλική Ίντερ (χωρίς τον Ελένιο Ερέρα ο οποίος στο μεταξύ είχε αποχωρήσει από το Μιλάνο, αλλά η φιλοσοφία του δέσποζε) με τον ήρωα μας να πετυχαίνει 2 γκολ και να αναδεικνύεται και 1^ος σκόρερ της διοργάνωσης. Εκείνη ήταν η ΠΡΩΤΗ ΚΑΘΑΡΗ ΝΙΚΗ του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου, απέναντι στο κατενάτσιο, δηλαδή το ποδόσφαιρο σκοπιμότητας.

Ο Κόβακς έδωσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού και τα κλειδιά της ομάδας στον Κρόιφ το 1972, η χρονιά ήταν και πάλι επιτυχημένη για τον σύλλογο, ωστόσο ο ιπτάμενος Ολλανδός ταλαιπωρήθηκε ξανά από τον γνωστό τραυματισμό στην βουβωνική χώρα, με αποτέλεσμα να χάσει πολλά παιχνίδια, πετυχαίνοντας παρόλα αυτά 19 γκολ σε 33 εμφανίσεις.

«-Το να κερδίζεις ή να χάνεις, έχει να κάνει με την ανταγωνιστικότητα. Δεν είναι δυνατόν να κερδίζεις πάντα, μπορείς όμως να ελέγξεις την ικανότητα σου να ανταγωνίζεσαι μέχρι τέλους.» Γιόχαν Κρόιφ.

Αναδείχθηκε επίσης για 2^η φορά στην καριέρα του καλύτερος ποδοσφαιριστής στον Ευρώπη (1973).Ο Κόβακς όμως παρά την 3^η συνεχόμενη κατάκτηση για τον σύλλογο το 1973, του κυπέλλου πρωταθλητριών Ευρώπης, αποχώρησε από την τεχνική ηγεσία (καθώς η διοίκηση θεώρησε ότι η ομάδα δεν ήταν παραγωγική υπό τις οδηγίες του) και ο Τζόρτζ Νόμπελ που τον αντικατέστησε δεν έγινε ποτέ συμπαθής στο μεγάλο αστέρι του ολλανδικού ποδοσφαίρου. Φυσικά τα αισθήματα ήταν αμοιβαία..

Ο Νόμπελ έθεσε την αρχηγία του Κρόιφ σε αμφισβήτηση, αποφασίζοντας να θέσει το ζήτημα σε ψηφοφορία  και άνοιξε έτσι ένας κύκλος γκρίνιας στα αποδυτήρια του Άγιαξ. Η δημοτικότητα του Κρόιφ μεταξύ των συμπαικτών του είχε εν τω μεταξύ μειωθεί δραματικά. Ο Κρόιφ ήταν καλοπληρωμένος, επί Κόβακς είχε σχεδόν τον απόλυτο έλεγχο στην ομάδα, ενώ δεν δίσταζε να επικρίνει και συμπαίκτες του, όταν έκρινε ότι η απόδοση τους ήταν προβληματική. Ήταν φανερό πως μια ψηφοφορία δεν θα τον ευνοούσε, όπως και έγινε. Οι συμπαίκτες του επέλεξαν για αρχηγό τον Κάιζερ, ο Κρόιφ ένιωσε ίσως για 1^η φορά στην ζωή του, ταπεινωμένος και ήταν αυτό το γεγονός που σφράγισε το εισιτήριο του, το καλοκαίρι του 1973 για την Βαρκελώνη.