Τσάβι, ο μεγάλος χαμένος

Του Marti Perarnau

Αν υπάρχει κάποιος παίκτης που να ξεχωρίζει από τις χρυσές μέρες της Εθνικής Ισπανίας, αυτός δεν είναι άλλος από τον παίκτη με το νούμερο 8 στην πλάτη του, αυτόν που έχει θεωρηθεί κατά πολλούς ο καλύτερος παίκτης της Ισπανίας. Τα χρόνια όμως περνάνε και ο Τσάβι Ερνάντεζ μπορεί να μην είναι αυτός που ήταν πριν από 3 ή 4 χρόνια. Τώρα είναι ο καλύτερος παίκτης της Ισπανίας, αλλά σε λίγα χρόνια δεν θα είναι πια. Ακόμα κι έτσι θα ήθελα να γράψω κάποια πράγματα για το πώς έχει πέσει η απόδοσή του από τότε που ήρθε ο Ντελ Μπόσκε. Οι καλύτερες μέρες του ήταν το 2008 με το Λουίς Αραγονιές. Για τον Ράικαρντ ήταν σημαντικός αλλά δεν ήταν ποτέ ο ακρογωνιαίος λίθος της ομάδας. Και ο ίδιος ο Τσάβι είχε πει μάλιστα ότι πεποίθηση του Φρανκ ήταν πως οι παίκτες που ήταν πιο δυνατοί και πιο σωματώδεις, θα είχαν καλύτερη τύχη. Ο Πεπ από την πλευρά του, επένδυσε πάνω του τα πάντα.


 

Εκείνος όμως ο –κατά πολλούς- στριμμένος και αντιπαθητικός γέρος ήταν αυτός που του παρέδωσε τα ηνία της ομάδας. Πρέπει βέβαια να πούμε ότι γύρω του έβαλε παίκτες όπως ο Σένα,ο Σίλβα, ο Ινιέστα και ο Σεσκ. Το Euro του 2008 ήταν αυτό που χάρισε στον Τσάβι τον τίτλο του MVP της διοργάνωσης, το πρώτο βραβείο τέτοιας εμβέλειας στην καριέρα του. Δυστυχώς για εκείνον, μετά το 2008 ο Αραγονιές απομακρύνθηκε από το πόστο του, αλλά ο Τσάβι δεν σταμάτησε ποτέ να λέει πως ήταν ο πιο σημαντικός προπονητής που είχε στην καριέρα του.

Μόλις ανέλαβε ο Ντελ Μπόσκε, δεν έφερε νέο σύστημα όπως πιστεύουν πολύ. Αλλά έδωσε θέση βασικού σε κάποιον που μέχρι τότε ήταν αναπληρωματικός: στον Τσάμπι Αλόνσο. Η αλλαγή αυτή είχε φυσικά και τις συνέπειές της. Αυτές σημειώθηκαν σε 3 στάδια:

1.      «Κατάληψη» της θέσης του Τσάβι στο 4-1-1-2-2 με τον Βίγια ή στο 4-1-1-3-1 χωρίς τον Βίγια, αλλά με τον Σεσκ. Δηλαδή να παίξει λίγο πιο μπροστά από τον Σένα. Αυτό άλλαξε και την θέση του Τσάβι που αναγκαστικά μετακινήθηκε στην γραμμή των μεσοεπιθετικών.

2.      Αντικατάσταση του Μάρκος Σένα. Ο Αλόνσο σαν μόνος κεντρικός χαφ, κάτι που ζητούσε και μεγάλο μέρος του κόσμου. Η αποθέωση αυτού ήταν το Κύπελλο Συνομοσπονδιών, στο οποίο η πολύ ευάλωτη στις αντεπιθέσεις Ισπανία αποκλείστηκε από τις ΗΠΑ. Ο πρώην άσος της Λίβερπουλ είναι ένας εξαιρετικός οργανωτής του παιχνιδιού αλλά δεν είναι πολύ δυαντός. Πρέπει να είναι όμως μόνος του? Γα τον Τσάμπι ισχύει το ίδιο περίπου με τους μεγάλους στόπερ που υστερούν σε ταχύτητα: τον Τέρι, τον Σάμουελ ή τον Νέστα. Όταν είναι πλαισιωμένοι από τους σωστούς παίκτες, μεγαλουργούν. Χωρίς αυτούς, είναι τραγωδία. Επίσης, παρά το γεγονός ότι ο Αλόνσο μπορεί να είναι στη μεσαία γραμμή μιας ομάδας όπως η Ρεάλ, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο αυθεντικός αμυντικός μέσος εκεί, είναι ο Σάμι Κεντίρα, ένας ποδοσφαιριστής που διαθέτει και δύναμη και εξαιρετική φυσική κατάσταση.

3.      Μαζί με τον Μπουσκέτς. Κατά την γνώμη μου, ένα από τα μεγαλύτερα λάθη του Ντελ Μπόσκε. «Μπουσκέτς ή Τσάμπι Αλόνσο». Αυτό ήταν το δίλημμα των ειδικών μετά τα πρώτα ματς του Μουντιάλ.

Ο Τσάβι λοιπόν πέρασε σε ρόλο μεσοεπιθετικού. Αρκεί να θυμηθούμε ότι η καλύτερη εκδοχή του Τσάβι είναι αυτή στην οποία έχει τον ρόλο του οδηγού και του βαρόμετρου της ομάδας, όταν είναι κινητικός και έχει ελευθερία να κάνει αυτά που θέλει, όταν είναι πανταχού παρών για να βοηθήσει όλους του τους συμπαίκτες. Αυτές οι αρετές φάνηκαν ιδιαίτερα την εποχή της παρακμής της Μπάρσα του Ράικαρντ και της τωρινής Εθνικής. Η διαφορά είναι στις επιλογές της πάσας: πόσους παίκτες έχει μπροστά του, τι κενά και τι ευκαιρίες υπάρχουν από τους αμαρκάριστους.

Ο Τσάβι λοιπόν δεν μπορεί πια να κάνει τις υπερβάσεις του παρελθόντος κι ας ήταν την σεζόν που τελείωσε παραγωγικός στο σκοράρισμα. Θλίβομαι που το λέω, αλλά ίσως η ομάδα να είναι καλύτερη χωρίς αυτόν, καθώς οι Σεσκ, Βίγια και Ινιέστα μπορούν να την κάνουν πιο αποτελεσματικά αυτή την δουλειά. Είναι πιο αποτελεσματικοί στο να «σπάνε» τις αντίπαλες άμυνες και να σκοράρουν με μεγαλύτερη ευχέρεια. Σε αυτό που σίγουρα υπερέχει ο Τσάβι έναντι των παραπάνω, είναι στο κομμάτι της άμυνας μιας και είναι μανούλα στο να κρατάει τη μπάλα. Στην Μπάρσα του Πεπ έφτασε να είναι ο καλύτερος αμυντικός της ομάδας.

Στο συγκεκριμένο σύστημα ο Τσάβι δεν πιστεύω ότι νιώθει και πολύ άνετα. Μπορεί να βγαίνει πιο μπροστά για να πάρει την μπάλα, αλλά και πάλι δεν βελτιώνεται γιατί του λείπουν οι επιλογές για πάσα. Κάτι τέτοιο δεν αλλάζει ούτε όταν ο Αλόνσο προσπαθεί να βοηθήσει, γιατί μολονότι έχει σκοράρει γκολ, υστερεί πάρα πολύ στο δημιουργικό κομμάτι τόσο ψηλά. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι η Μπάρσα μια χαρά τα πήγε με δύο αμυντικούς μέσους, τους Μπουσκέτς και Κεϊτά και τον Τσάβι. Υπάρχει όμως μια διαφορά. Στο δημιουργικό κομμάτι, όταν χρησιμοποιείται αυτό το σύστημα, ο Κεϊτά είναι πολύ καλύτερος σαν μεσοεπιθετικός και αφήνει ελεύθερη την δημιουργική ζώνη. Επίσης, τις λίγες φορές που ο Πεπ χρησιμοποίησε δύο αμυντικά χαφ με τον Τσάβι πιο προωθημένο, οι επιδόσεις δεν ήταν οι αναμενόμενες.

Η Ισπανία θα λειτουργούσε καλύτερα, ακόμα και με τον Χάβι Μαρτίνεζ σε αυτόν τον ρόλο. Οφείλουμε όμως ν’ αναγνωρίσουμε στον Ντελ Μπόσκε ότι έχει κάνει μια εξαιρετική δουλειά, χάρη στο ότι έχει σαν άνθρωπος μια πολύ σημαντική αρετή που χρειάζεται για να διαχειριστείς κάτι τόσο μεγάλο και δύσκολο: το πώς να ξέρεις να διαχειρίζεσαι το υλικό που έχεις στα χέρια σου και ταυτόχρονα όσα το περιβάλλουν. Κάτι που επίσης πρέπει να του πιστωθεί είναι ότι πια σε αυτήν την Εθνική δύσκολα μπορεί κάποιος να βάλει γκολ.

Από την άλλη βέβαια, του πιστώνουν πολλά που ίσως να μην ισχύουν. Όπως για παράδειγμα την ανανέωση της ομάδας. Πώς ν’ αφήσεις εκτός Πέδρο, Μπουσκέτς και Πικέ? Ούτε πιστεύω ότι η Εθνική παίζει και κάποιο πολύ ελκυστικό ποδόσφαιρο… ας μην γελιόμαστε….Στο Μουντιάλ η τύχη βοήθησε πολύ. Αν είχε σκοράρει η Παραγουάη εκείνο το πέναλτι, αν δεν είχε σκοράρει ο Πουγιόλ, αν είχε ευστοχήσει ο Ρόμπεν. Η πλάστιγγα έγειρε υπέρ ημών, όπως θα μπορούσε να είχε συμβεί και το αντίθετο.

Ο μαέστρος Αραγονιές μας χάρισε εκείνη την ομάδα και μαζί της τον καλύτερο Τσάβι, που για πολλούς είναι ό, τι καλύτερο έχει βγάλει το ισπανικό ποδόσφαιρο και σίγουρα ο καλύτερος χάφ της ιστορίας. Για τον λόγο αυτό, ο Αραγονιές θα έπρεπε να έχει τιμηθεί όπως και ο διάδοχός του, που παρά τα όσα ειπώθηκαν, αντικατέστησε έναν μύθο. Η δουλειά του μοιάζει τόσο δύσκολη όσο και αυτή του Βιλανόβα. Αυτό από μόνο του έχει την δική του αξία.