Παρασκευή 29 Ιουνίου 2012

Χρυσή βάφλα

Κάθε χρόνο στη μεγαλοπρεπέστατη απονομή των όσκαρ στην Αμερική δίδονται και τα χρυσά βατόμουρα για τις χειρότερες ερμηνείες από ηθοποιούς που αντί να βάλουν τέχνη στη δημιουργία τους,έβγαλαν άφθονο γέλιο και κοροιδευτικά σχόλια.Τα θυμηθήκαμε προχθές με μια σκέψη όλη η καλή παρέα που είδαμε τον ημιτελικό Ισπανία-Πορτογαλία,στην οποία παρέα αρκετές γυναίκες έβλεπαν το σόου του Κριστιάνο,όχι για τη μπάλα,αλλά για τα τελετουργικά βήματα που έκανε πριν τα φάουλ και γενικά τη συμπεριφορά του και έλεγαν:Κρίμα,πρέπει να έχει πρόβλημα ο τύπος...


Δεν υπάρχει μεγαλύτερο κρίμα για έναν άνθρωπο από την κατασπατάληση του ταλέντου που του δίνει ο θεός.Άλλη μεγάλη διαπίστωση για την περίπτωση Κριστιάνο.Πέρα από τα εγγενή χαρακτηριστικά και το ταλέντο ενός παίκτη,καθοριστική σημασία παίζει το περιβάλλον που ανδρώνεται και το περιβάλλον που συνεχίζει να κινείται.Και στην περίπτωση Κριστιάνο αυτό είναι κάτι περισσότερο από εμφανές.Κλεισμένος στον εγωιστικό χρυσό του πύργο,έχει αποκλείσει κάθε πιθανότητα επαφής με τον έξω κόσμο,με τον αντίπαλο,αλλά και το με συμπαίκτη του.Έχει κυριαρχήσει πια στον κόσμο της χλιδάτης γραφικότητας προκαλώντας το γέλωτα και την απαξίωση.Έχει βρεθεί αρκετές φορές σε τελικούς και κρίσιμους ημιτελικούς αλλά το αποτέλεσμα των προσπαθειών του είναι πενιχρό.Βέβαια η πρόθεση του για δημιουργία είναι αποκλειστικά μια δημιουργία που έχει να κάνει με μια νίκη και ειδωλοποίηση του εαυτού του κατ'αρχήν και στη συνέχεια της ομαδικής προσπάθειας που συμμετέχει.

Δε φταίει ο Κριστιάνο.Ατύχησε να έχει και  συνεχίζει να έχει οδηγούς στην καριέρα και τη ζωή του ανθρώπους που εξύψωναν το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του και όχι μια εσωτερικότητα και σοβαρότητα που θα εκτόξευε αυτό το ταλέντο από κάτω προς τα πάνω και όχι ρεμβάζοντας μόνο από πάνω.Γιατί όποιος νομίζει ότι εξαρχής είναι στα αστέρια,μάλλον δεν έχει συνειδητοποιήσει  ότι δεν κοιτάζει αληθινά αστέρια,αλλά ΝΕΟΝ σε μαγαζί κιτς.Και όταν από μόνος σου έχεις και την έμφυτη ψωνάρα της υπεράνω αναγνώρισης απ'όλους, τότε τα πράγματα γίνονται χειρότερα.Προφανώς δεν του μίλησε κανείς για ήττα,για αποτυχία.Φούσκωναν το μυαλό και το εγώ του με τις κολακείες και τη σιγουριά του πρώτου,του αδιαφιλονίκητου σταρ.Οι άλλοι δεν υπήρχαν.Οι άλλοι δεν ξέρουν.Οι άλλοι μας ζηλεύουν.Οι άλλοι είναι οι κακοί,όχι εσύ παιχταρά μου.

Φέτος ο Κριστιάνο λίγο πριν το EURO έβαλε τον επίσης υπέρλαμπρο... εμπνευστή και προπονητή του να δηλώσει ότι αξίζει τη χρυσή μπάλα,ενώ ο ίδιος σε μια κρίση ταπεινοφροσύνης και σεβασμού στην ομάδα του δήλωσε ότι η Ρεάλ αξίζει για 9 ενώ αυτός για 10...Και πήγε στο EURO να θεωρήσει το βραβείο για να το πάρει στο τέλος της χρονιάς.Σε μια ομάδα με ασταμάτητο πρέσιγνκ,καμία δημιουργία,κάτι που βόλευε τον αρχηγό...,και με αποκλειστικό στόχο να τελειώνει φάσεις που θα απέδιδαν γκολ και θέαμα για τους απανταχού ίδιους στην νοοτροπία και χαρακτήρα θαυμαστές του.Αλλά ακόμη και κει,στα τελειώματα,δεν ήταν λίγες οι φορές που κατέστρεψε τα τετ α τετ που του προσέφεραν,με αποκορύφωμα το τετ α τετ του ημιτελικού προς το τέλος του αγώνα που το πέταξε στα σκουπίδια κυριολεκτικά.Αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις η μπάλα καίει,είναι η ώρα της κρίσης,η ώρα που ό,τι έχεις διδαχθεί στην ποδοσφαιρική καριέρα σου έρχεται στην επιφάνεια και αποδίδει δικαιοσύνη καθώς σε πετάει από τα αστέρια στο χωματόδρομο.Γιατί στην πλειοψηφία των τελικών και ημιτελικών που έχει αγωνιστεί είναι εξαφανισμένος,ποτέ δεν έχει πάρει την ομάδα πάνω του ή με μια έκρηξη του ατομικού ταλέντου του να καθαρίσει το παιχνίδι.

Αλλά ο Κριστιάνο με την εικόνα του και τη συμπεριφορά του στα γήπεδα προσφέρει και άλλη υπηρεσία.Φέρνει στο νου αυτονόητες και συνειρμικές συγκρίσεις με άλλους ποδοσφαιριστές που ποτέ δεν απαίτησαν χρυσή μπάλα όπως αυτός,αλλά διαπρεπούν δημιουργικά και αξιακά και πολλοί φίλαθλοι ήδη τους έχουν απονείμει τη χρυσή μπάλα.Γιατί πέραν του Μέσσι που δεν αξίζει τη χρυσή μπάλα στη γη,γιατί είναι από άλλο πλανήτη...,βλέπεις έναν απίστευτο Πίρλο που και πρωτάθλημα πήρε στη χώρα του και οδηγεί την ομάδα του στην κατάκτηση του EURO με μια απόδοση σπουδαίας ποιότητας.Ο ίδιος ο Κριστιάνο έχει επιλέξει στρατόπεδο.Προτιμά τη χρυσή βάφλα στα υπερπολυτελή εστιατόρια με συνοδεία χρυσής σαμπάνιας και χρυσής πρόποσης από το χρυσό προπονητή του,με κάθε φορά διαφορετική διακοσμητική σύντροφο να τον χρυσώνει,με κάθε φορά το διακοσμητικό στο χρυσό προφίλ του περιβάλλον να τον παραμυθιάζει και να του χρυσώνει το χάπι της αποτυχίας.Άλλωστε δεν έχει χρόνο για αποτυχίες.Ακούγεται ότι ο μοναδικός κολλητός του,ο εαυτός του,ετοιμάζει για τη νέα χρονιά νέο τρόπο φόρας για τα φάουλ.Θα έχει και κλείσιμο ματιού στην εξέδρα....

5 σχόλια:

Nikolaos Perperidis είπε...

σπουδαίο άρθρο.

daskalos είπε...

Ευχαριστώ φίλε.

Dimos El Grec είπε...

Α ρε δάσκαλε. Φιλοσοφία!!!
Σαν τα παλιά καλά άρθρα!!!

daskalos είπε...

Ευχαριστώ Δήμαρε.

X-myalismenos είπε...

Ξέρω γιατί το έγραψες
Επειδή έχω αδυναμία στο συγκεκριμένο είδος, ε;;; :)