Iταλικό χρώμα στους προημιτελικούς

Ψηλαφίζει τους προημιτελικούς του Euro ο Κώστας Μαρούντας

Ολοκληρώθηκε, λοιπόν, η φάση των προημιτελικών. Με μεγάλη πρωταγωνίστρια να μου επιτρέψετε να πω τη σκουάντρα ατζούρα. Όχι μονάχα γιατί νίκησε και προκρίθηκε, αλλά γιατί πραγματοποίησε μια εμφάνιση που προσωπικά με εξέπληξε. Ήταν μια Ιταλία βγαλμένη από παλιές εποχές, που άφησε τον παραδοσιακό αμυντικό τρόπο παιχνιδιού και βγήκε μπροστά για να κάνει παιχνίδι.

Φαινόταν πως, με περισσή αυτοπεποίθηση, οι Ιταλοί ποδοσφαιριστές δεν φοβήθηκαν τους σκληροτράχηλους αντιπάλους τους και έψαχναν το γκολ σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Έκαναν το παιχνίδι τους και περίμεναν για την ανταπόδοση. Η Ιταλία, τελικά, δέχτηκε το χάδι του Θεού της μπάλας, που της χάρισε ένα πανηγυρικό και αποθεωτικό τέλος μέσα από τη ρώσικη ρουλέτα των πέναλτι, που μεταβλήθηκε σε…ιταλική... Μπορεί στα 120 λεπτά να στάθηκε άτυχη, αλλά πήρε στη διαδικασία των πέναλτι ότι δικαιούνταν. Δηλαδή, την πρόκριση στους ημιτελικούς. Πραγματικά, φαίνεται πως ο Πραντέλι έκανε πολύ καλή δουλειά από τη στιγμή που ανέλαβε τις τύχες της ομάδας. Από την αρχή κιόλας της φετινής διοργάνωσης η Ιταλία έδειχνε πως κάτι καλό είχε δημιουργήσει. Ήταν, όμως, ένα καινούριο επί της ουσίας συγκρότημα-εγχείρημα, που θα χρειαζόταν χρόνο για να φτάσει στην κορύφωση. Αλλά, τελικά, χρειάστηκαν τρία παιχνίδια για να βρει τα πατήματα της και να γίνει μια πολύ καλή ομάδα. Κατέβηκε με την Αγγλία για να νικήσει, και παρότι καρδιοχτύπησε, τα κατάφερε. Δικαιότατα. Κέρδισε τις εντυπώσεις και τα ευμενή σχόλια. Οι απανταχού ιταλόφιλοι μπορούν να αισθάνονται υπερήφανοι για αυτή την ομάδα, ανεξάρτητα τι θα κάνει στη συνέχεια. Προς το παρόν, μπορούν, και πρέπει, οι ίδιοι οι παίκτες και το προπονητικό τιμ, αλλά και όλοι οι Ιταλοί, να το χαρούν με την ψυχή τους. Κάποια στιγμή, πάντως, πρέπει να επανέλθουν στην πραγματικότητα, γιατί τους περιμένει η καλοκουρδισμένη μηχανή της Γερμανίας. Προβλέπω μεγάλο ματς, που θα μας θυμίσει κάπως τον ημιτελικό του 2006. Ας ευχηθούμε να τον ξεπεράσει σε ποιότητα και σασπένς.

Οι τρεις άλλοι προημιτελικοί έμοιαζαν κάπως. Είχαν έναν πρωταγωνιστή και έναν κομπάρσο. Δίκαια η Ισπανία, η Γερμανία και η Πορτογαλία απέκλεισαν τους αντιπάλους τους. Δίκαια βρίσκονται στην τετράδα και θα διεκδικήσουν μια θέση στον τελικό. Η Γαλλία βρίσκεται στο στάδιο του να φτιάξει κάτι καινούριο. Ακόμα δεν έχει τα φόντα για κάτι μεγάλο. Η πίεση που άσκησε στους αντιπάλους της ήταν απογοητευτικά ασθενική, αν υπολογίσει κανείς τις συνθήκες που εξανάγκαζαν σε μεγαλύτερη επιθετική απειλητικότητα για τον Κασίγιας και την άμυνα του. Φευ, όμως. Η Ισπανία έπαιξε έξυπνα, σαν πραγματική πρωταθλήτρια, και απέκλεισε την ομάδα του Μπλαν με το καθαρό 2-0. Με κεκτημένη ταχύτητα από το ένδοξο παρελθόν, εξακολουθεί να ονειρεύεται το απίστευτο. Την τρίτη συνεχόμενη κατάκτηση της κορυφής σε μεγάλη διοργάνωση εθνικών ομάδων. Η Πορτογαλία απέναντι στους αξιοπρεπείς Τσέχους έχανε σχεδόν σωρηδόν τις ευκαιρίες μέχρι να σπάσει το ρόδι ο Ρονάλντο. Το 1-0 ήταν θέμα χρόνου, μύριζε ώρα πριν, και ήρθε λίγο πριν το τέλος. Είναι μια ομάδα ικανή ακόμα και για το τρόπαιο. Δεν σε εντυπωσιάζει, αλλά σε πείθει ότι ξέρει τι θέλει και πως έχει πλάνο να το διεκδικήσει. Και ειδικά όταν ο Ρονάλντο βάζει γκολ, αμέσως αμέσως αυξάνουν οι πιθανότητες για κάτι καλό.

Η Γερμανία απέναντι στην εθνική Ελλάδας έδειξε τις καταφανείς αρετές της. Η Εθνική Ελλάδας ολοκλήρωσε την παρουσία της, καταφέρνοντας τη δεύτερη μεγαλύτερη διάκριση στην ιστορία της, την πρόκριση στην προημιτελική φάση. Δεν μπορούσε να πετύχει κάτι παραπάνω απέναντι σε αυτή τη Γερμανία του Λεβ. Πάλι καλά να λέμε, που μείωσε και περιόρισε το τελικό σκορ στο αξιοπρεπές 2-4. Γιατί το 1-1 που διαμορφώθηκε μπορεί να προκάλεσε πρόσκαιρες προσδοκίες, όμως η ποδοσφαιρική λογική έδειχνε νατσιονάλμανσαφτ. Το γρήγορο 4-1 απέδειξε, αφοπλιστικά και καταλυτικά συνάμα, ποιος έχει το πάνω χέρι. Μπορεί εδώ στην Ελλάδα οι Γερμανοί να μην είναι και οι πιο συμπαθείς άνθρωποι, ελέω Μέρκελ, κατοχής κλπ, αλλά οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι αυτή τη στιγμή μεταξύ των δύο εθνικών ποδοσφαιρικών συγκροτημάτων υπάρχει μεγάλη διαφορά. Ας φροντίσουμε τα επόμενα χρόνια να τη μικρύνουμε. Παρόλα αυτά, αξίζει, πέρα από οτιδήποτε άλλο, ένα μπράβο στον Σάντος και τους ποδοσφαιριστές του, που σε μια πολύ δύσκολη εποχή για την Ελλάδα τίμησαν τα εθνικά χρώματα, διακρίθηκαν και έδειξαν πως οι Έλληνες μπορούν. Απλά, με αυτή τη Γερμανία δεν μπορούσαν κάτι παραπάνω εκ των πραγμάτων. Ξεκάθαρο ποδοσφαιρικό ζήτημα η συγκεκριμένη περίσταση. Δεν πειράζει, θα πρέπει να είμαστε όλοι υπερήφανοι για την πρόκριση στην οκτάδα. Η συνέχεια πια είναι το ζητούμενο. Και οι πιθανότητες είναι υπέρ μας.

Προβλέπονται δύο συγκλονιστικοί ημιτελικοί. Ιταλία-Γερμανία και Ισπανία-Πορτογαλία. Οδηγούμαστε στην κορύφωση της διοργάνωσης. Τα καλύτερα απέχουν πια ελάχιστες ημέρες. Ας αφήσουμε τις προβλέψεις και ας προσδοκούμε ότι το καλύτερο για τα τρία εναπομείναντα παιχνίδια. Γιατί αυτά είναι που θα μείνουν και στην ιστορία, περισσότερο από τα άλλα. Ακόμα και από τον προημιτελικό Ιταλία-Αγγλία…