Σκέφτομαι και γράφω… για την αγωνιστική προσήλωση της Barça

του Γιώργου Μπέγκου

Υπομονή.

Αυτή είναι η λέξη κλειδί για την Barça, όταν αντιμετωπίζει καταστάσεις όπως η χθεσινοβραδινή.

Ο Unai Emery παρέταξε έντεκα παίκτες, σχεδόν μόνιμα, πίσω από τη μπάλα, με φοβερή συνοχή, θαρρείς και ήταν δεμένοι μεταξύ τους. Μόλις κάποιος “έσπαγε” τη διάταξη, μια αόρατη δύναμη τον επανέφερε αυτόματα στην τάξη, δημιουργώντας ένα πελώριο, αλλά όχι αδιαπέραστο όπως αποδείχθηκε, τείχος.

Οι παίκτες του Tito, είναι αλήθεια πως, δεν έβαλαν τις μηχανές στο φουλ. Ανέβασαν στροφές όταν έμειναν πίσω στο σκορ και αυτό ήταν αρκετό.

Το σημαντικό σε τέτοιου είδους καταστάσεις είναι πως η ομάδα δεν πανικοβάλλεται. Ό,τι και αν συμβαίνει στο ματς, συνεχίζει με υπομονή και προσήλωση στο πλάνο, να διεκδικεί τους στόχους της μέσα στο παιχνίδι. Είναι σαφές πως αυτό αποτελεί συνειδητή επιλογή.

Τα δυο ματς που μας στοίχισαν προκρίσεις σε τελικούς Champions League, με Inter Milan και Chelsea, είχαν αρκετές ομοιότητες  με το χθεσινό. Σίγουρα η διαφορά δυναμικότητας των προαναφερόμενων ομάδων με τη Spartak είναι ασύγκριτη. Όπως αδιαμφισβήτητη είναι και η ποιότητα και η ικανότητα των παικτών της Inter και της Chelsea να παίξουν αυτό το στυλ παιχνιδιού καλύτερα από τους συναδέλφους τους της Spartak. Ο παρονομαστής όμως είναι κοινός. Πολλαπλές γραμμές άμυνας με φοβερή αλληλοκάλυψη. Ο Pep κατηγορήθηκε στον επαναληπτικό με την Inter πως δεν εκμεταλλεύτηκε τον Ibrahimovic, ενώ πέρσι οι κατηγορίες αφορούσαν το γεγονός πως η ομάδα δεν είχε φροντίσει να διαθέτει ένα ψηλό φορ.

Και αναρωτιέμαι… Για ποιο λόγο?

Για να επιτεθεί με σέντρες απελπισίας, μπας και ο ψηλός βάλει γκολ?

Αυτό θα ήταν παραδοχή ήττας ακόμα και αν έφερνε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Παραδοχή πως ο τρόπος μας νικήθηκε…

Προτιμώ, λοιπόν, αυτό που επιλέγει να κάνει η ομάδα. Και καλό είναι να μη ξεχνάμε πως αυτή η επιλογή δούλεψε, εκτός από χθες βράδυ, και στις δυο προαναφερθείσες αναμετρήσεις. Με την Inter το πολυπόθητο δεύτερο γκολ μπήκε, αλλά ακυρώθηκε με το έτσι θέλω, ενώ με την Chelsea οι ευκαιρίες παρουσιάστηκαν με αποκορύφωμα το χαμένο πέναλτι του Leo.

Παράλληλα, θα ήθελα να σταθώ σε δυο από τις αλλαγές του Vilanova.

Η είσοδος του Alexis ήταν μια θαρραλέα κίνηση, που ναι μεν θεωρητικά αποδυνάμωσε την ήδη ευάλωτη αμυντική γραμμή, αλλά σε συνδυασμό με την ταυτόχρονη βελτίωση της απόδοσης ολόκληρης της ομάδας, βοήθησε τα μέγιστα στην ανατροπή.

Η επιλογή του Tito να περάσει στη θέση του τραυματισμένου Pique τον Song, ομολογώ ότι με ξένισε. Η απάντηση που έδωσε ο προπονητής στη συνέντευξη τύπου με κάλυψε απόλυτα, αλλά δεν μου αλλάζει τη γνώμη πως σε ένα ουσιαστικά ασήμαντο ματς (καθώς δεν κρινόταν απολύτως τίποτα) όπως το χθεσινό, ο Bartra θα μπορούσε να πάρει αγωνιστικά λεπτά. Ο αντίλογος λέει πως σε ενδεχόμενο κακό αποτέλεσμα ο νεαρός θα είχε εκτεθεί χωρίς λόγο, ενώ το Σάββατο ίσως να έχει την ευκαιρία να παίξει σε ένα θεωρητικά πιο εύκολο ματς. Διαλέγετε και παίρνετε…

Με αυτά και με ‘κείνα έγινε το πρώτο βήμα στη μεγάλη και δύσκολη διαδρομή μέχρι το Λονδίνο. Και είναι πολύ καλό που τα δύσκολα ήρθαν από το πρώτο παιχνίδι, για να καταλάβουμε όλοι, μα πάνω απ’ όλα η ομάδα, πως το ταξίδι για το Wembley δεν θα είναι περίπατος. Η Barça θα πρέπει να ιδρώσει για να τα καταφέρει!