Ο Ζλάταν Ιμπραήμοβιτς δεν αφήνει να πάει χαμένη καμιά ευκαιρία για να πει και να ξαναπεί το ότι δεν περνούσε καθόλου καλά, πάντα σύμφωνα με τον ίδιο, στην Μπαρσελόνα. Μιλώντας στην εφημερίδα “L’ Equipe” επέμεινε για ακόμα μια φορά πάνω στο θέμα: «Ήξερα ότι φεύγοντας από την Μπαρσελόνα, έφευγα από το φαβορί για την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ. Είχα συναίσθηση του τι άφηνα πίσω μου. Αλλά πηγαίνοντας στην Μίλαν, διάλεξα το να είμαι εγώ καλά και να νιώθω ευτυχισμένος. Αν έμενα στην Μπαρσελόνα, θα συνέχιζα να κατακτάω τίτλους αλλά δεν θα ήμουν ευτυχισμένος. Το είχα πει και όταν έφυγα, ότι αφήνω την καλύτερη ομάδα του κόσμου αλλά φεύγω επειδή θέλω να είμαι καλά.
Στην καριέρα μου, η χρονιά που έζησα στην Μπαρσελόνα θα είναι μια χρονιά ξεχωριστή από τις υπόλοιπες. Οι πρώτοι 6 μήνες ήταν φανταστικοί και εκπληκτικοί. Μετά κάτι συνέβη, κάτι έγινε. Ακόμα και σήμερα αναρωτιέμαι τι ήταν αυτό και τι δεν πήγε καλά. Απάντηση δεν έχω και είναι πολύ πιθανό να μην έχω και ποτέ. Αλλά δεν με νοιάζει. Όμως έμαθα πολλά εκεί και κυρίως ότι στο ποδόσφαιρο μπορούν ν’ αλλάξουν τα πάντα και με τέτοια ταχύτητα, ακόμα και μέσα σε μόλις 24 ώρες. Το αν είχα προβλήματα με τον Λίο (Μέσι), είναι ερώτηση για τον προπονητή. Εγώ όπου πάω θέλω να κάνω την δουλειά μου. Αν όμως μια ομάδα πληρώνει κάποια εκατομμύρια για μένα και δεν παίζω, τότε είναι δικό της πρόβλημα και όχι δικό μου. Αν κάποιος μου μιλήσει και μου εξηγήσει, ίσως κι εγώ καταλάβω τι έγινε. Και αυτός ο κάποιος είναι ο Γκουαρντιόλα. Εγώ θα πω μόνο ένα πράγμα: ένα κι ένα δεν κάνουν έντεκα, κάνουν δέκα.
Οι προπονητές από τους οποίους έμαθα τα περισσότερα, είναι από τον Καπέλο στην Γιούβε και από τον Μουρίνιο στην Ίντερ. Ξεχωρίζω τον Καπέλο για την πειθαρχία και την νοοτροπία του. Και τον Μουρίνιο γιατί ανήκει σε μια νέα γενιά που δεν έχει επηρεαστεί από τις ίδιες μεθόδους με τον Καπέλο. Ο Καπέλο είναι περισσότερο της παλιάς σχολής. Θέλει σκληρή δουλειά και απόλυτη πειθαρχία. Ο Μουρίνιο είναι στο ίδιο μήκος κύματος, αλλά είναι πιο νέος. Εγώ για να παίζω καλά, θα πρέπει να είμαι τρελαμένος. Και για να σκοράρω, είναι άλλο πράγμα. Αυτό εξαρτάται από την γενικότερη επιτυχία της ομάδας σου. Όταν σκοράρεις, είναι χάρη στους συμπαίκτες σου.
Το είδωλό μου μπορεί να σας φανεί περίεργο, γιατί δεν είναι κάποιος ποδοσφαιριστής αλλά ο Μοχάμεντ Άλι. Πάντα μου άρεσαν αυτά που έλεγε πριν αγωνιστεί, αυτά που έκανε, ο τρόπος που νικούσε τους αντιπάλους του. Τα έλεγε και τα έκανε. Καμία σχέση με όσους μόνο μιλάνε και δεν κάνουν τίποτα. Στο ποδόσφαιρο ο μόνος που με είχε συγκινήσει αφάνταστα, ήταν ο Ρονάλντο. Αυτά που έκανε ήταν απίστευτα. Η Παρί Σεν Ζερμέν, δεν είναι ακόμα η Γιούβε, η Ίντερ ή η Μπάρσα. Έχουμε όμως μια πολύ καλή και δυνατή ομάδα ώστε σχετικά σύντομα να πλησιάσουμε σε τέτοια επίπεδα. Αυτό που λείπει από την Παρί, είναι η συνήθεια του να κερδίζει σημαντικούς τίτλους».
sport.es
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου