Το μάτι του θεατή

Επ' ευκαιρία της διακοπής για τις υποχρεώσεις των εθνικών ομάδων ο απολογισμός της αρχής της νέας Μπάρσα με καθαρό μάτι τώρα που έχει κοπάσει η σκόνη από την πρώτη χαμένη κούπα, αλλά και τα τρία στα τρία στη Λίγκα. Ένα μάτι, το μάτι του θεατή που είναι και αδηφάγο. Θέλει πάντα να βλέπει την ομάδα του να κάνει τρελά μες στο γήπεδο. Να μην ξενερώνει ποτέ. Να αναλύει με το δικό του τρόπο το σύστημα, την απόδοση των παικτών, να μη συγχωρεί λάθη, να θέλει πάντα τροφή για το αχόρταγο βλέμμα του. Ως γνωστόν το μάτι του θεατή παρακολουθεί ,δε μετέχει στο παιχνίδι. Ο θεατής δεν είναι παίκτης, είναι στην εξέδρα. Μπορεί να κάνει υπομονή; Πόσο μάλλον με μια ομάδα που τώρα ξεκινά τη νέα εποχή της με το νέο αφεντικό της στο τιμόνι;

Θυμάμαι όταν είχε ανακοινωθεί η τοποθέτηση του Πεπ Γκουαρντιόλα ποσο χαρούμενος ήμουν. Όχι γιατί προέβλεπα το τι θα επακολοθούσε, αλλά γιατί ένα παλικάρι από τα σπλάχνα της ομάδας με την ιστορία του θα καθόταν στον πάγκο της. Έτσι αισθάνομαι και τώρα. Είμαι πολύ ήρεμος για τον Τίτο. Η ομάδα  επέλεξε τη φυσική συνέχεια του Πεπ ,έναν άνθρωπο με πλάνο και στόχο να την πάει παραπέρα. Και το δείχνει η Μπάρσα από τα φιλικά και τα πρώτα της επίσημα παιχνίδια. Με τις αδυναμίες της και την ανωριμότητα του συστήματος παιχνιδιού που θέλει να εμφυσήσει ο Τίτο στους παίκτες του. Το όνειρό του; Μια ομάδα που θα είναι μόνιμα εγκατεστημένη στο δεύτερο μισό του γηπέδου, που θα πιάνει τον αντίπαλο τόσο γερά από το λαιμό που δε θα μπορεί να ξεμυτίσει. Η άνοδος βέβαια της άμυνας ψηλά στοίχισε ένα Σουπερκόπα. Και σ'αυτό θέλει δουλειά η Μπάρσα και κυρίως θέλει καλές ατομικές αποδόσεις των αμυντικών της. Το γράψαμε και το καλοκαίρι. Η καλή επίθεση δεν είναι η καλύτερη άμυνα. Η καλή επίθεση ΘΕΛΕΙ την καλύτερη άμυνα. Είναι φανερά τα προβλήματα της άμυνας της Μπάρσα που είχε και ατυχίες από τραυματισμούς, αλλά μόνο μία φορά κατάφερε να κρατήσει ανέπαφη την εστία της, με τη Βαλένθια. 

Δεν πρέπει το αδηφάγο μάτι του θεατή επίσης να παραγνωρίζει και να ξεχνά το γεγονός ότι πολλοί  παίκτες της Μπάρσα τα έδιναν όλα μέχρι τέλη του Ιούλη για να σηκώσουν το ευρωπαικό και είναι φυσικό και κουρασμένοι να είναι και πηγμένοι ψυχολογικά. Ένας απ΄αυτούς είναι και ο Σεσκ ή ο αειθαλής  Τσάβι. Παρ'όλα αυτά όμως εντύπωση και μεγάλη αισιοδοξία προκαλεί το γεγονός ότι στα πρώτα επίσημα παιχνίδια της η Μπάρσα έπαιρνε τα παιχνίδια ακόμα και όταν δεν είχε την κορυφαία της απόδοση. Ακόμα και  στο Μπερναμπέου με 10 παίκτες στρίμωξε τη Μαδρίτη και για 10 περίπου πόντους στο τέλος ο Λίο δεν έκανε τη ζημιά. Στις μεταγραφές μπορεί ο Σονγκ να είναι σπουδαίας κλάσης χαφ, αλλά δεν είναι ακόμα Κειτά. Δε μιλώ για ατομική απόδοση, αλλά για γνώση του στυλ παιχνιδιού της ομάδας.

Σπανίως το μάτι του φίλαθλου θεατή επικοινωνεί με το μυαλό του. Μπορεί το οπτικό νεύρο να έχει την απόληξη του στον εγκέφαλο, αλλά στην περίπτωση του οπαδού έχει απόληξη στην καρδιά. Μια καρδιά που δεν είναι σίγουρο πάντα ότι έχει τη ψυχρή και λογική ματιά του μυαλού.  Που βάζει τα πράγματα κάτω και  τα υπολογίζει σε όλη τη μεγαλοπρέπεια των συνεπειών τους. Για παράδειγμα, έχουμε σκεφτεί πώς αισθάνονται οι παίκτες και πώς είναι ψυχολογικά με την αποχώρηση του Πεπ; Ο Γκουαρντιόλα δεν έχει φύγει χρόνια από την ομάδα. Έφυγε χτες, το πράγμα είναι ζεστό ακόμα. Είναι στη μεταβατική του περίοδο. Δε μιλάμε για μια απλή περίπτωση πετυχημένου προπονητή. Μιλάμε για ένα φαινόμενο δεσίματος προπονητή-παικτών που επί 4 χρόνια, πλην ελάχιστων περιπτώσεων, θέριζαν ό,τι κούπα υπήρχε στον πλανήτη ,αφήνοντας για πάντα το στίγμα της καλύτερης ομάδας που ενφανίστηκε ποτέ. Όσοι νομίζουν ότι αυτά ξεπερνιούναι αμέσως με το σφύριγμα του επόμενου παιχνιδιού πλανώνται πλάνην οικτρά...

Μπορεί το μάτι του θεατή να κάνει υπομονή;Και αν ναι, για τι πράγμα; Για τις επιτυχίες, τις κούπες; Το κόρδωμα στο γραφείο; Τη φρεσκοσιδερωμένη φανέλα και το τουπέ στο βάδισμα; Ή για την ευχαρίστηση ότι η ομάδα του συνεχίζει να βαδίζει στο δρόμο της προσπάθειας και του χτισίματος του νέου οράματος με τις επιτυχίες ,τις αποτυχίες, με τις δυσκολίες, τις αναποδιές, τις μαγικές βραδιές, τα ντεφορμαρίσματα, τα λάθη, τις ανθρώπινες αδυμαμίες;