In-inde-independència [Barça vs Spartak Moskva 3-2]

του Νίκου Περπερίδη

Πρεμιέρα με το δεξί στο CHL για την Μπάρσα, πρεμιέρα με νίκη και για τον Τίτο, στον πρώτο του αγώνα στην διοργάνωση, με την ιδιότητα του πρώτου προπονητή. Ένας αγώνας, που είναι αλήθεια ότι με άφησε με ανάμεικτα συναισθήματα. Πρώτα απ’ όλα, να ξεκαθαρίσω κάτι.

Αυτή η ομάδα, μας έχει μάθει έτσι τα τελευταία χρόνια, που ακόμη και σε βραδιές που κερδίζει, πετυχαίνοντας μάλιστα 3 γκολ, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να μην είμαστε ικανοποιημένοι. Για να είμαι δίκαιος βέβαια, πάντα έτσι ήταν. Ο φίλος της Μπάρσα αγαπάει το δημιουργικό ποδόσφαιρο, είναι ερωτευμένος με το θέαμα περισσότερο και λιγότερο με το «κυνήγι τίτλων». Χθες αντιμετωπίσαμε μια πολύ καλή ομάδα, την οποία καθοδηγεί ένας εξαιρετικός προπονητής. Τα 5 παιχνίδια που απομένουν στον όμιλο, εκτιμώ ότι θα αποδείξουν του λόγου το αληθές. Μίλησα όμως στην αρχή του άρθρου, για ανάμεικτα συναισθήματα. Ας τα αναφέρω λοιπόν:

Εκνευρισμός: Ναι, το παραδέχομαι ότι εκνευρίστηκα, βλέποντας την αμυντική μας συμπεριφορά στο σύνολο του αγώνα. Κανένας συντονισμός, πολύ μπέρδεμα, σύγχυση, όποτε οι Ρώσοι εκδήλωναν (αντ)επιθέσεις. Θέλω και θα το αποδώσω στον τραυματισμό του Πικέ. Είπα Πικέ?

Στενοχώρια: Ε ναι, μεγάλη στεναχώρια. Λίγες ημέρες μετά τον τραυματισμό του Πουγιόλ, ήρθε κι αυτός του Πικέ, «για να δέσει το γλυκό». Είπαμε ότι οι τραυματισμοί είναι στο πρόγραμμα, αλλά με την Μπάρσα, τείνουν να γίνουν πρόγραμμα οι τραυματισμοί και μάλιστα παικτών που αγωνίζονται στην ίδια θέση. Κανένα ευχέλαιο ίσως?

Χαρά: Πολύ μεγάλη χαρά, για την απόδοση, το γκολ και την ασίστ του Τέγιο που έχει ακούσει τα χίλια μύρια, από πέρυσι ακόμη. Γιατί αυτός και όχι ο Βίγια? κτλ κτλ. Όλοι οι καλοί χωράνε. Δόξα το Θεό, έχουμε τόσες αγωνιστικές υποχρεώσεις, που θα τους δούμε όλους. Δεν χρειάζεται ούτε βιασύνη, ούτε αφορισμοί για παίκτες. Στον Τέγιο επένδυσε ο Πεπ, επενδύει τώρα και ο Τίτο. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο.

Ξανά εκνευρισμός: Καταλαβαίνω ότι ο Σόνγκ, βρίσκεται σε περίοδο προσαρμογής. Δεν πρόκειται να τον κρίνω αγωνιστικά. Όχι ακόμη. Θα ήταν τουλάχιστον άδικο. Αλλά μαρκαρίσματα, σαν αυτό που του στοίχησε (μόνο λέω εγώ) την κίτρινη κάρτα, θα πρέπει να καταλάβει ότι δεν επιτρέπονται. Όχι τουλάχιστον σε ΑΥΤΗΝ την ομάδα.

Προσμονή: Μάρκ Μπαρτρά… Και ο νοών νοείτω.

Αν κάτι θα κρατήσω σίγουρα από τον χθεσινό αγώνα, είναι η αντίδραση του κόσμου στο Κάμπ Νόου, όταν λίγο πριν την λήξη, το σύνθημα In-inde-independència (ανεξαρτησία), δόνησε την ατμόσφαιρα. Το γήπεδο αυτό, αποδεικνύει εδώ και 55 χρόνια, από την χρονιά που εγκαινιάστηκε δηλαδή, ότι είναι ένας ναός της δημοκρατίας και της ελευθερίας της έκφρασης. Το έκανε επί Φράνκο, δεν θα δίσταζε τώρα.. Οι Καταλανοί χθες το βράδυ, έστειλαν μήνυμα με πολλαπλούς αποδέκτες. Περιμένω με μεγάλη αγωνία την 7^η Οκτωβρίου, ημέρα που θα υποδεχτούμε την Ρεάλ Μαδρίτης, για να δω με τα μάτια μου, την ανταπόκριση του κόσμου, στην «εκστρατεία» που έχει ξεκινήσει, ώστε την βραδιά εκείνη το γήπεδο να γεμίσει από σημαίες της ανεξάρτητης Καταλονίας. Κάτι μου λέει, ότι η φετινή χρονιά, θα γίνει το εφαλτήριο μεγάλων πολιτικών διεργασιών για την Καταλονία. Και η Μπάρσα, δεν ήταν ποτέ απούσα απ’ αυτές.