Είναι αναπόφευκτο στη νέα εποχή της Μπάρσα να υπάρχουν συγκρίσεις με την προηγούμενη κατάσταση. Είναι ένα μεγάλο στοίχημα αν ο Τίτο καταφέρει να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε ο Πεπ, αν εξελίξει παραπάνω την ομάδα, αν την ξαναοδηγήσει στους τίτλους εκείνους που απώλεσε την προηγούμενη χρονιά, αν η Μπάρσα θα εξακολουθήσει να παίζει θελκτικό ποδόσφαιρο. Αν, αν, αν ...
Στο φως της δημοσιότητας αρχίζουν να εμφανίζονται ήδη κάποιες συγκρίσεις. Γιά τον πρώτο τίτλο της χρονιάς που χάθηκε ενώ πέρυσι είχε κατακτηθεί αλλά και γιά το καλύτερο ξεκίνημα στο πρωτάθλημα εδώ και δέκα χρόνια.
Πόσο χρήσιμες είναι αυτές οι συγκρίσεις; Ελάχιστα έως καθόλου πιστεύω. Γιατί αγνοούν μιά βασική παράμετρο: τις διαφορετικές συνθήκες στην αφετηρία της προσπάθειας. Από πού ξεκίνησε ο Πεπ και από πού ο Τίτο; Τί παρέλαβε ο Πεπ και τί ο Τίτο; Τί υλικό είχε στα χέρια του ο Πεπ και τί ο Τίτο;
Είναι χρήσιμο να ξαναθυμηθούμε κάποια πράγματα επειδή η επιλεκτική μνήμη και η ωραιοποίηση έως και καθαγιασμός προηγούμενων καταστάσεων όχι μόνο δεν βοηθούν, αλλά φορτώνουν τον Τίτο μ ένα βάρος που δεν του αξίζει.
Οταν ο Πεπ παρέλαβε την ομάδα το καλοκαίρι του 2008, ένα μόνο κοινό είχε με τον Τίτο. Πως δεν υπήρξε ποτέ στο παρελθόν προπονητής σε ομάδα τέτοιου επιπέδου.
Από κει και πέρα, παρέλαβε τη Μπάρσα χωρίς κανένα τίτλο τα προηγούμενα δύο χρόνια, μάλιστα τη σεζόν 2007-2008 η ομάδα είχε βγει τρίτη στο πρωτάθλημα όχι μόνο πίσω απ τη Μαδρίτη αλλά και την Βιγιαρεάλ.
Η αγάπη του κόσμου γιά τον Πεπ, αλλά και η κακή εικόνα της τελευταίας διετίας, αποτελούσαν ένα καλό μαξιλάρι ασφάλειας γιά τον ίδιο. Ηξερε βέβαια πως δεν θα είχε απεριόριστη πίστωση χρόνου, επειδή ο κόσμος ήταν ήδη δυσαρεστημένος από τη διοίκηση Λαπόρτα. Μιά διοίκηση που πέρασε την μεγαλύτερη κρίση της μετά την πρόταση μομφής του Οριόλ Τζιράλντ και που παρ ότι στο τέλος άντεξε οριακά, απώλεσε σχεδόν τα μισά στελέχη του διοικητικού συμβουλίου που παραιτήθηκαν γιά λόγους ευθιξίας.
Επιπρόσθετα, η ομάδα ξεκινούσε μιά νέα εποχή: την μετά-Ροναλντίνιο εποχή, αφού ο Βραζιλιάνος "μάγος" που την οδήγησε στην ανάκαμψη, την επιστροφή στους τίτλους και το όμορφο ποδόσφαιρο, έπρεπε να απομακρυνθεί γιατί είχε πάψει πλέον να είναι ποδοσφαιριστής ...
Μαζί του έφυγαν κι άλλοι παίκτες που σημάδεψαν την περίοδο 2004 -2008, με σημαντικότερο τον Ντέκο. Ο Πεπ θα ήθελε να είχε "καθαρίσει" και τον δύστροπο Ετό από εκείνο το καλοκαίρι, όμως ο Καμερουνέζος έμεινε και έκανε μιά εξαιρετική σεζόν. Δεύτερο μεγάλο "αγκάθι" γιά τον Πεπ ήταν η αξιοποίηση του Ανρί, ενός παίκτη παγκόσμιας κλάσης που είχε έρθει το προηγούμενο καλοκαίρι στη Βαρκελώνη με πολλά χρήματα και κινδύνευε να καταταχθεί στην κατηγορία ... "παλτών" πολυτελείας.
Ο Γάλλος έκανε μιά καταπληκτική σεζόν, σκόραρε κατά βούληση και συνέβαλε τα μέγιστα στην κατάκτηση όλων των τίτλων από τη Μπάρσα. Αναμφίβολα κι αυτό είναι κάτι που πιστώνεται στον Πεπ.
Ηταν αυτά όμως πράγματα που φάνηκαν απ την αρχή; Ασφαλώς όχι! Η ομάδα ξεκίνησε κάκιστα στο πρωτάθλημα, με εκτός έδρας ήττα από τη νεοφώτιστη Νουμάνθια (1-0) και συνέχισε επίσης μέτρια, με ισοπαλία με τη Ράσινγκ μέσα στο Καμπ Νόου (1-1)
Αν αναρωτιέστε μάλιστα πότε πάτησε κορυφή εκείνη η καταπληκτική "αρμάδα", θα πρέπει να φτάσετε στην 9η αγωνιστική και το 1-4 επί της Μάλαγα στο Ροζαλέδα
Ουσιαστικά τα πάντα φάνηκαν να αλλάζουν μετά από εκείνο το απίστευτο 6-1 κόντρα στην Ατλέτικο Μαδρίτης στο Καμπ Νόου στις 4 Οκτωβρίου του 2008 στα πλαίσια της 6ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος.
Μέχρι τότε, τίποτα δεν προοιώνιζε την καταπληκτική συνέχεια. Το αντίθετο μάλιστα! Αφού το καλοκαίρι η πλειοψηφία των φιλάθλων ήθελε τον Μουρίνιο γιά προπονητή και ήδη είχαν ξεκινήσει κάποιες μουρμούρες σχετικά με το αν ο Πεπ μπορούσε να διαχειριστεί μιά τέτοια δύσκολη κατάσταση.
Ο Πεπ όμως άντεξε. Και όχι μόνο αυτό. Παρουσίασε στη συνέχεια μιά απ τις μεγαλύτερες (αν όχι τη μεγαλύτερη) ομάδα που έχει δει ποτέ το παγκόσμιο ποδόσφαιρο.
Η απώλεια του πρωταθλήματος και του Champions League της προηγούμενης σεζόν δεν πιστώνεται στα αρνητικά ενός ανθρώπου που μέσα σε 4 χρόνια μάζεψε τους περισσότερους διεθνείς τίτλους που έχει κατακτήσει ποτέ η ομάδα σε όλη την ιστορία της! Αλοίμονο.
Στον αντίποδα ο Τίτο παραλαμβάνει μιά ομάδα με όχι ... συνηθισμένο τρόπο. Εννοώ πως συνήθως ένας προπονητής έρχεται στη θέση ενός άλλου που απέτυχε. Τις περισσότερες φορές απολυμένου. Εδώ δεν έχουμε κάτι τέτοιο. Εδώ έχουμε ένα προπονητή που διαδέχεται έναν απ τους καλύτερους στο κόσμο, που η αποχώρησή του από την ομάδα του ήταν έκπληξη και "βόμβα" μεγατόνων.
Ο Τίτο παρέλαβε λοιπόν κάτι που ήταν πολύ κοντά στο τέλειο. Και βούτηξε κατευθείαν στα βαθειά!
Ο Πεπ όχι μόνο είχε παραλάβει μιά προβληματική ομάδα, αλλά δεν χρειάστηκε να παίξει δύο claisicos με το καλημέρα. Αναλογίζεται κανείς τί θα κατάφερνε εκείνη η Μπάρσα απέναντι στη τότε Μαδρίτη αν συναντιόντουσαν τον Αύγουστο του 2008; Βεβαίως η τότε ομάδα δεν ήταν έτοιμη, ενώ η τωρινή έχει ελάχιστες διαφορές από την περσινή. Ομως στη δύσκολη ζωή των προπονητών, εκείνο που μετράει είναι το αποτέλεσμα. Αν ο Πεπ ξεκινούσε την καριέρα του με μιά αποτυχία κόντρα στον μεγάλο αντίπαλο, η πίεση και η γκρίνια θα ήταν πολύ μεγαλύτερες.
Ο Τίτο έχασε τον πρώτο τίτλο της χρονιάς στην διαφορά του εκτός έδρας γκολ. Εχασε ένα τίτλο παίζοντας κατά γενική ομολογία καλύτερη μπάλα απ τον αντίπαλό του στα 2/3 του χρόνου των δύο συναντήσεων. Ξέρει πως πρέπει να βελτιώσει πολλά πράγματα. Αλλά τώρα ξεκινάει κι αυτός.
Ο Τίτο έχει να διαχειριστεί μιά ομάδα που είναι τόσο ίδια αλλά και τόσο διαφορετική απ τις προηγούμενες. Γιατί οι παίκτες είναι πλέον μεγαλύτεροι σε ηλικία, πιό κορεσμένοι από τίτλους, πιό ταλαιπωρημένοι από τραυματισμούς, πιό μπουχτισμένοι από αγώνες.
Ο Τίτο θα πρέπει να διαχειριστεί ένα ρόστερ που σε πολλές περιπτώσεις είναι δεσμευτικό απ τις προηγούμενες χρονιές: γιά παράδειγμα η αξιοποίηση του Σεσκ στο 4-3-3 που φαίνεται να θέλει να παίξει, είναι ένας γρίφος δυσεπίλυτος.
Δεν είναι εύκολο να προπονείς την καλύτερη ομάδα στο κόσμο. Δεν είναι εύκολο να κουμαντάρεις κάποιους απ τους καλύτερους παίκτες στον πλανήτη. Σε σύγκριση με τον Πεπ, το πλεονέκτημα του Τίτο είναι πως ζει αυτή την ομάδα πολύ κοντά σε όλη τη φάση ανάπτυξής της τα προηγούμενα 4 χρόνια. Δεν ήρθε απ το πουθενά. Ηρθε σαν ιστορική συνέχεια.
Αυτό δεν σημαίνει πως η δουλειά του είναι εύκολη. Κάθε άλλο! Ο ίδιος ο Πεπ δήλωσε τις προάλλες πως θα χρειαστούν 4-5 εβδομάδες γιά να μας δείξει ο Τίτο αυτό ακριβώς που θέλει να κάνει.
Είναι απόλυτα λογικό κάτι τέτοιο. Προς το παρόν, κερδίζει χρόνο έχοντας το απόλυτο 3 στα 3 στο πρωτάθλημα και τη Μαδρίτη 5 βαθμούς πίσω του. Αν μη τι άλλο, είναι μιά πολύ καλή αρχή.
Γιατί "ταμείο" και ουσιαστικές συγκρίσεις θα κάνουμε πολύ αργότερα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου