Το Μέσσι. Είδα το φαινόμενο να έχει χθες μεγάλα κέφια. Κεφάτος κι ευδιάθετος τριγυρνούσε σ'όλα τα μήκη και πλάτη του γηπέδου μοιράζοντας πάσες, ασίστ, πετυχαίνοντας 3 γκολ, το ένα καλύτερο από το άλλο. Στην τελική ευθεία για τη χρυσή μπάλα, έχει κλείσει τ' αυτιά του στις δηλώσεις του συστήματος του άλλου πέτσινου διεκδικητή και χαζεύει τον κόσμο, ποδοσφαιρικό και μη, δείχνοντας με το παιχνίδι του ότι δεν αξίζει τη φετινή χρυσή, αλλά χαλαρά και την επόμενη, γιατί στοιχείο της ταυτότητας του είναι η διάρκεια και η εξέλιξη. Ο Μέσσι είναι ο πρώτος παίκτης στην ιστορία που κάνει το γήπεδο δικό του. Το τσαλακώνει, το διπλώνει, το απλώνει πάλι με ένα σπάσιμο της μέσης του, το τεντώνει με μια ξαφνική μακρινή ή με ένα σουτ κεραυνό, το σκίζει με κάθετες σουγιά που πληγώνουν τα πλευρά του αντιπάλου κι όλα αυτά σαν τα μικρά παιδιά που ζωγραφίζουν τις επιθέσεις των ονείρων τους στο χαρτί.
