Πράσινος ο πρώτος τίτλος της χρονιάς

Γιά τον εγχώριο τελικό του μπάσκετ γράφει ο Κώστας Μαρούντας

Aν καταφέρουμε να απομονώσουμε το Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός από κάθε σφετερισμό που προωθεί ο φανατισμός, η άμετρη εχθρότητα και εχθροπάθεια συνάμα, η μαζική εγχώρια καφρίλα και κάθε άλλη λογική του παραλόγου που συνοδεύει ορισμένους, θα βρεθούμε απέναντι σε ένα από τα κλασικότερα ντέρμπι του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Και δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε σε εκείνα τα μεγάλα παιχνίδια εποχής Ιωαννίδη κλπ. Από τότε που οι αδελφοί Αγγελόπουλοι χώνουν χρήμα, επαναφέροντας τον Ολυμπιακό στις κορυφαίες ομάδες της ηπείρου, οι αναμετρήσεις μεταξύ των δύο ομάδων παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον τόσο εντός, όσο και εκτός των συνόρων.

Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για τελικό Κυπέλλου. Γιατί πολλοί υποτιμούν το Κυπελλάκι, αλλά μόνο όποιος έχει παίξει έναν τέτοιο αγώνα, και έχει γευτεί τη χαρά των πανηγυρισμών και την πίκρα της ήττας, μπορεί να μιλήσει με πιστότητα για το πόσο σημαντικός είναι ένας τίτλος και η κατάκτηση του. Εγώ τα ακούω βερεσέ όλα τα απαξιωτικά σχόλια που συνοδεύουν τις αβάσιμες, για μένα, επικρίσεις για το Κύπελλο.

Ο Παναθηναϊκός του Ομπράντοβιτς, μετά από δύο σερί χαμένους τελικούς Κυπέλλου, επέστρεψε σε άλλη μια αγαπημένη του συνήθεια. Την κατάκτηση του τίτλου του Κυπελλούχου Ελλάδας στο μπάσκετ, που για χρόνια στο πρόσφατο παρελθόν είχε μετατρέψει σε υπόθεση ...ιδιωτική. Ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να τριτώσει το καλό και ας είχε την τελευταία επίθεση. Ήταν ένας αγώνας με διακυμάνσεις και ανατροπές. Οι πράσινοι ξεκίνησαν καλύτερα και πήραν διψήφια διαφορά. Οι παίκτες του Ίβκοβιτς ροκάνιζαν τη διαφορά, μέχρι που ξέφυγαν αυτοί με διψήφια στο τρίτο δεκάλεπτο. Μετά ήταν η σειρά των αντιπάλων τους να μειώσουν, αλλά και πάλι οι κόκκινοι αύξησαν τη διαφορά υπέρ τους, καταφέρνοντας αρχικά να ανταπεξέλθουν. Τελικά, ένα σερί δικών τους λαθών σε σειρά επιθέσεων, εξαιτίας μιας πιεστικής-και ολίγον τι στα όρια του φάουλ, άμυνας των πρωταθλητών Ευρώπης και Ελλάδας, τους επέτρεψε να περάσουν μπροστά όταν έπρεπε και να κρατήσουν την νίκη, με σκορ 71-70. Ο Διαμαντίδης σήκωσε την κούπα και άφησε τον φίλο του Σπανούλη στεναχωρημένο.

Ο πρώτος τίτλος βάφτηκε πράσινος. Τώρα ακολουθούν τα σπουδαιότερα, η φάση των 8 στην Ευρωλίγκα, και τα πλέι οφ της ελληνικής Α1. Με τα όσα έχουμε δει έως τώρα ο Ολυμπιακός είναι σε θέση να πάρει τον τίτλο, αφού εδώ και κάποιο καιρό αποδίδει κατά διαστήματα σα μεγάλη ομάδα. Βέβαια, εξακολουθεί να πληρώνει τα κενά διαστήματα, που τόσες φορές έχει επαναλάβει, βλ στην Τουρκία με την Εφές, στο ΣΕΦ με τον Παναθηναϊκό και αλλού. Η απειρία αυτής της ομάδας είναι κάποιες στιγμές ο μεγαλύτερος της εφιάλτης. Ευχή-κάποιες φορές, και κατάρα-κάποιες άλλες. Ο Ομπράντοβιτς πήρε άλλον έναν τίτλο στο σαρωτικό του πέρασμα από την Ελλάδα, και τώρα προετοιμάζεται για τον Μπλατ και την Μακάμπι. Όπως και ο κουμπάρος του για τον Πιανιντζιάνι και τη Σιένα. Μέχρι τα πλέι οφ, θα ξεχάσουν για λίγο τους εγχώριους αιώνιους αντιπάλους τους, για να τους θυμηθούν όταν ξαναβρεθούν αντίπαλοι, και τα δώσουν όλα για την τελική επικράτηση που θα βάψει στα χρώματα της τις τελικές εντυπώσεις για φέτος...Γιατί γενικά όλοι ξέρουμε ότι εδώ και πολλά πολλά χρόνια το πράσινο είναι το αγαπημένο τους χρώμα...