Πηγή πολιτισμού!!!

Ένα μαγευτικό 2ήμερο ήταν για εμένα αυτό που πέρασα Παρασκευή και Σαββάτο στην πόλη της Βαρκελώνης. Ενα 2ήμερο σχολείου και μαθημάτων πολιτισμού για το πώς πρέπει να αντιλαμβάνονται το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό οι φίλαθλοι αλλά και οι ίδιοι οι σύλλογοι. Κάθε αγώνας πρέπει να είναι μια γιορτή για όλους.

Κάτι τέτοιο λοιπόν συνάντησα και εγω το Σαββάτο από το πρωί στο γήπεδο του Camp Nou.Γύρω στις 10:30 ήμασταν με τον φίλο και συντάκτη Γιώργο, στον σταθμό του metro Les Corts και ανηφορίζαμε για το γήπεδο. Καθώς πλησιάζαμε άρχισε σιγά σιγά να αναφαίνεται ένα μέρος του γηπέδου. Στο σημείο εκείνο της κερκίδας ήταν κρεμασμένες στην σειρά όλες οι σημαίες των ομάδων της Primer Division.Έμεινα έκπληκτος με την εικόνα αυτή. Ολες οι σημαίες με τα εμβλήματα κυμάτιζαν ψηλά στο camp nou,δείχνοντας έτσι τον σεβασμό προς όλους τους αντιπάλους. Φτάνοντας στο χώρο που βρίσκετε η είσοδος του μουσείου και της μπουτίκ αντίκρισα αρκετό κόσμο περιμένοντας στην τεράστια ουρά για να βγάλει το εισιτήριο του αγώνα και για το μουσείο. Χωρίς φωνές σπρωξίματα και τσακωμούς όλοι περίμεναν την σειρά τους Στο δρόμο είχαν φτάσει αρκετά λεωφορεία με φίλους της Χιχόν. Οι οποίοι και αυτοί με την σειρά τους περίμεναν , να επισκεφτούν το μουσείο, φορώντας ο καθένας την μπλούζα και το κασκόλ της ομάδας του. Έβλεπες οικογένειες με τα ρούχα της Σπορτινγκ Χιχόν να κάνουν βόλτες στους χώρους του γηπέδου, να τρώνε και να μιλάνε με τους Μπαρσελονίστας, περιμένοντας την ώρα του αγώνα οπου όλοι μαζί θα παρακολουθούσαν. Αστυνομία δεν υπήρχε πουθενά. Σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε ουτε μια πρόκληση.

Η ώρα είχε πάει 19:30 και μετά από ένα γρήγορο καφέ μαζι με τον Γιώργο,τον Δήμο και την φίλη του ήμασταν έτοιμοι να εισέλθουμε στην θύρα μας .Ολα ήταν τόσο οργανωμένα, χωρίς στρίμωγμα και φωνές. Φτάνω στον υπάλληλο του γηπέδου οπου θα μου έλεγχε το εισιτήριο. Στην συγκεκριμένη θύρα υπήρχε μόνο ο ελεγκτής και μόνο ένας αστυνομικός. Για ακόμα μια φορά έμεινα έκπληκτος. Βλέπεις έχω συνηθίσει σε άλλες καταστάσεις.Μόλις έφτασα στην θέση μου και με την θέα που αντίκρισα, έμεινα με ανοιχτό το στόμα για αρκετά λεπτά. Μπορούσες να δεις Οικογένεις,ζευγάρια,μέχρι και ηλικιωμένους. Παράδειγμα μια γιαγιά που καθόταν μόνη της μπροστά μας με το κασκόλ στο λαιμό. Καθώς την κοιτούσα ψιθύρισα στον Γιώργο «Πόσο πολύ την ζηλεύω αυτή την γιαγιά»

Το παιχνίδι τελείωσε. Τα πηγαδάκια έξω από το γήπεδο είχαν ξεκινήσει ανάμεσα σε Χιχονίστας και Μπασρελονίστας. Η παρέα μου συνάντησε μια άλλη παρέα με μπλούζες και κασκόλ της Σπόρτινγκ. Τραβήχτηκαν οι κατάλληλες φωτογραφίες. Αποχαιρετώντας λοιπόν το ΝΑΟ, πήραμε τον δρόμο προς το μετρό. Οι διάδρομοι ήταν γεμάτοι με χρώμα Blaugrana।Και ξαφνικά εκεί που προχωρούσα αντίκρισα έναν κύριο με μπουφάν της Ρεαλ Μαδρίτης,να προχωράει μέσα στο πλήθος μόνος του.Το κορυφαίο είναι ότι ο μόνος που γύρισε να τον κοιτάξει ήμουν εγώ και αυτό γιατί μου φάνηκε πολύ περίεργο.Ο συγκεκριμένος κύριος δεν ήταν ο μόνος που συναντήσαμε με τα ρούχα της Μαδρίτης να κυκλοφορεί στους δρόμους της Βαρκελώνης. Ξερώντας ότι κανείς δεν θα τον πειράξει,γιατί έτσι πρέπει να είναι το ποδόσφαιρο.Μια γιορτή!!!

Πωλ Καταλανίστα