Κίτρινος Φάκελος-Μουντιάλ, προς το παρόν, άσος

“Γίνε εσύ η αλλαγή που ψάχνεις να βρεις στον κόσμο”

Γκάντι

Ο Κορνήλιος αυτή την Κυριακή ξύπνησε μέσα σε μια γενικότερη κατάσταση ευφορίας. Παρεμπιπτόντως, πρόσφατα είχε ξεμπερδέψει με αίσιο τρόπο από κάποιες υποχρεώσεις του στην εφορία. Αυτό το υ ποιεί πολύ μεγάλη διαφορά επί του πρακτέου. 

Δύο λέξεις που μοιάζουν κάπως, αλλά όσο αφορά την ουσία τους είναι πλήρως αντιθετικές, τόσο όσο η μενταλιτέ της Μπαρσελόνα με αυτή γνωστού παρακείμενου σωματείου. Δεν είχε γίνει κάτι το συνταρακτικό την προηγούμενη ημέρα. Μόλις, κιόλας, αντίκρυσε τον ήλιο να δεσπόζει ψηλά στον ουρανό και να μοιράζει απλόχερα το φως σε όσους διαθέσιμους να αφουγκραστούν τις συνέπειες του, η προσωπική του διάθεση ανέβηκε ακόμα παραπάνω. Έφτιαξε έναν καφέ, για την ακρίβεια, γάλα στο οποίο πρόσθεσε μια κουταλιά καφέ και βγήκε για να αγοράσει κάποιες κυριακάτικες εφημερίδες. Όταν γύρισε σπίτι, άρχισε το ξεφύλλισμα τους, για να εντοπίσει τα θέματα που κέντριζαν το ενδιαφέρον του και τα οποία θα μελετούσε με τη δέουσα προσοχή. Μετά από κάποια ώρα, ξεχώρισε δύο αναφορές.

Στη μία, ο γνωστός γερμανός υπουργός οικονομικών Σόιμπλε ανέφερε τα εξής: Οι πολιτικοί σας δεν μπορούν και ο λαός δεν θέλει». Ο Κορνήλιος διαβάζοντας αυτή την αποστροφή προσπάθησε, σχεδόν αυτοματικά και ενστικτωδώς, να παραφράσει κάπως την πρόταση, μετατρέποντας την κιόλας σε ερώτηση: «Αφού οι πολιτικοί δεν θέλουν (σ.σ. να νοιαστούν για το λαό), γιατί ο λαός να μπορεί»; Οι προθέσεις του καθενός καθρεφτίζονται στα λόγια του. Ο Σόιμπλε ζητάει-προτρέπει-απαιτεί από τους πολιτικούς να μπορέσουν για κάτι που ο λαός δεν θέλει, γιατί του αλλάζει με όρους αποκλειστικότητας και διαχρονικότητας προς το χειρότερο τη ζωή. Ο Κορνήλιος, πιάνοντας τον παλμό των λόγων του γερμανού, στην ουσία τον ρώταγε-αν και δεν προβλεπόταν να τον συναντήσει ποτέ στη ζωή του: «Γιατί ο λαός να θέλει οι πολιτικοί να μπορούν, όταν αυτό που θέλουν αυτοί κάνει το λαό να μην μπορεί»; (γενικά). Άφησε την εφημερίδα από τα χέρια του και έβγαλε έναν αναστεναγμό, που για να είμαστε ακριβείς έμοιαζε πιο πολύ σε βρυχηθμό...

Σε μια άλλη εφημερίδα, ο αξεπέραστος Χρόνης Μίσσιος κατέγραφε σε συνέντευξη του μια δική του ερμηνεία των πραγμάτων: «Ο βλάκας που δεν αντιλαμβάνεται πως είναι βλάκας και νομίζει πως κάτι είναι, πως έχει κάποιες ικανότητες, είναι πιο επικίνδυνος από έναν βλάκα που ξέρει ότι είναι βλάκας». Βαριές κουβέντες, ίσως, αλλά βγαλμένες από μια προσωπική διαδρομή που αν μη τι άλλο, κάτι παραπάνω έχει να πει από πολλούς γύρω του. Ο Κορνήλιος παράτησε την εφημερίδα και έτρεξε στο internet για να μάθει περισσότερα για τη ζωή του Μίσσιου... Και όταν ολοκλήρωσε την έρευνα του κατάλαβε πολλά. Έκανε, δε, τους απαραίτητους συνειρμούς, σκεπτόμενος έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό και απομακρυσμένο από την ποιοτική σκέψη του Μίσσιου. Σκέφτηκε πόσοι προβεβλημένοι του σήμερα κινούνται στο πεδίο της επιτηδευμένης προβολής και όχι σε αυτό της ουσίας. Και πως διάολο τα φέρνει αυτή η ρουφιάνα η ζωή και, συνήθως, αυτοί που έχουν κάτι να πουν, δεν προβάλλονται; Αλλά, αυτή η σιωπή μπορεί να είναι και συνειδητή και σίγουρα κάνει περισσότερο θόρυβο, από τις κραυγές της φλυαρίας και της επαναληψιμότητας μιας δηθενιάς που στηρίζεται στο φαίνεσθαι, ενώ έχει πάρει συναινετικό διαζύγιο από το είναι...Ο Κορνήλιος συμπέρανε πως ο Μίσσιος είναι από αυτούς τους ανθρώπους που οφείλουν να μιλάνε περισσότερο, για να παραδειγματίζουν μια νεολαία που τα πρότυπα της πια, σε μεγάλο βαθμό, ορίζουν μια σύγχρονη εκδοχή της έννοιας «επιφανειακότητα».

Έβαλε λίγο μουσική. Επέλεξε το Shelter της Birdy. Ο ήχος του τραγουδιού του παρείχε ευεξία. Δεν έχασε την ευκαιρία να την απολαύσει. Πάντοτε, οι μουσικές του επιλογές ήταν πονηρές. Γιατί τις έκανε ξέροντας τι θα αποκομίσει εκ των προτέρων. Στη συνέχεια αποφάσισε πως θα γεμίσει το διάστημα μέχρι την ώρα που θα πήγαινε να κοιμηθεί. Πως θα μπορούσε, όμως, να κλείσει τη βραδιά του χωρίς να στηθεί μπροστά σε μια οθόνη, επιλέγοντας να υιοθετήσει για άλλη μια φορά την έμπρακτη υλοποίηση της γνώριμης του συνήθειας... Αμφιταλαντεύτηκε ανάμεσα σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα και σε μια web tv σειρά του παρελθόντος. Να δει ξανά το Γαλλία-Βραζιλία στα πλαίσια των προημιτελικών του Μουντιάλ του 1986 ή να δει άλλο ένα επεισόδιο από την άκρως ενδιαφέρουσα σειρά Κίτρινος Φάκελος; Το γεγονός ότι του έμεναν τρία για να ολοκληρώσει όλη τη σειρά, έπαιξε το σημαντικότερο ρόλο. Μιχαλακόπουλος, Κιμούλης και Καρυοφυλλιά Καραμπέτη vs Πλατινί, Τιγκανά, Ζίκο, Σόκρατες κοκ, σημειώσατε 1. Μάλλον, και η Καραμπέτη έκρινε το ματς, εκτός από τη βιασύνη του να τελειώσει βλέποντας το 100% των επεισοδίων...