Νικήτρια και στην ήττα

Ο αγώνας τελειώνει.Σιγά σιγά αποχαιρετώ τα μπλαουγκράνα αδέλφια μου που μαζί ζήσαμε έντονα τον αγώνα στο Σπορτς Καφέ.Τον Πωλ Καταλανίστα,το Γιώργο το Φουξ,τον Τασουλάκο,το Γιώργο τον Μπαρσελονίστα 1997,το Γιώργο το Μουρμουρίνιο,το Μάριο τον Splanis και τα υπόλοιπα νέα παιδιά που γνώρισα σήμερα.Τα πρόσωπά τους όπως και το δικό μου,στεναχωρημένα.Συγχαίρω δύο παιδιά της Τσέλσι που μου λένε ότι η Μπάρσα είναι καλύτερη και ότι στο Καμπ Νόου δεν έχει τύχη η ομάδα τους.Βγαίνω έξω.Αν και πεινάω δεν πάει κάτω τίποτα.Το μόνο που θέλω να κάνω είναι μια μεγάλη βόλτα.Ο πλανήτης ήττα με περιμένει με δρόμους πίκρας και περισυλλογής.

Ως γνωστόν καμία ομάδα δεν είναι δυνατόν να μη χάσει,να μη γευτεί το συναίσθημα της απώλειας.Και οι οπαδοί της κάποιες στιγμές θα νιώσουν την αίσθηση της αποτυχίας.Πρέπει να είναι υπερήφανοι που στενοχωριούνται,που κλαίνε.Στη ζωή υπάρχει και η ήττα.Είναι δυνατόν να γελάς στην αποτυχία;Υπάρχουν όμως ήττες και ήττες.Απώλειες και απώλειες.Αποτυχίες και αποτυχίες.Και υπάρχουν νίκες που είναι ήττες και ήττες που στην ουσία είναι νίκες.Η σκέψη της τελευταίας πρότασης δεν είναι τυχαία,έχει άμεση και αποκλειστική σχέση με τον αγώνα του Λονδίνου.

Και δε μιλώ για συστήματα,για παίκτες,για στατιστικές,για προοπτικές και βραχυπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους μιας ομάδας,αν πάει καλά σε μια χρονιά ή αν μπορεί να τη σώσει,αν μπορεί να πάρει το πρωτάθλημα ή να κερδίσει τον επαναληπτικό.Μιλώ γενικότερα.Γιατί πάντα σε κάθε αγώνα η φανέλα που φοράει μια ομάδα είναι φορέας και ταυτότητα της ιστορίας της,της φιλοσοφίας της,των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της.Είτε νικάει μια ομάδα είτε χάνει πρέπει να το κάνει με πίστη στις αρχές της,στα γονίδια της.Με σεβασμό στην ιστορία της,στο όνομά της.Οι μεγάλες ομάδες δεν είναι μεγάλες  επειδή παίρνουν συνέχεια τρόπαια,αλλά γιατί δεν προδίδουν αυτό που τις κάνει ξεχωριστές και τις μεγαλύτερες στον κόσμο κι αυτό δεν έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο,αλλά με την ξεχωριστή ζωή και αξία που δίνουν στο ποδόσφαιρο.

Ναι,στενοχωριέμαι και πικραίνομαι απ'αυτή την ήττα.Δεν ντρέπομαι να το πω. Και είμαι σίγουρος ότι και οι παίκτες μας πικράθηκαν.Αλλά αυτή μου η λύπη έχει τόση ζωή και χαρά μέσα της γιατί η ομάδα μου όχι απλώς έπεσε όρθια από μια ανώτερη ομάδα,αλλά κυριάρχησε παίζοντας την μέσα στο σπίτι της σαν τη γάτα με το ποντίκι.Αυτή μου η ήττα έχει τόση νίκη μέσα της γιατί αυτό το σήμα στην καρδιά της φανέλας μου  μπορεί να λασπώθηκε από τη βροχή,αλλά δε λερώθηκε από την έκπτωση των ποδοσφαιρικών αξιών που πάντα πίστευα.Σαν ομάδα ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΓΗΠΕΔΑ η ήττα με δημιούργησε,η ήττα μ'ανάθρεψε,η ήττα μου'δινε ζωή,η ήττα μου'δινε τις κατοπινές νίκες,η ήττα με δολοφονούσε,η ήττα με γεννούσε,η ήττα ήταν είναι και θα είναι η απαρχή της επιστροφής μου.