του Νίκου Περπερίδη
Από το καλοκαίρι του 2000, την προεδρία του συλλόγου ανέλαβε ο Ζοάν Γκασπάρ. Ο Γκασπάρ κατηγορήθηκε πολλάκις ότι διατηρούσε στενούς δεσμούς με τους Boixos Nois αλλά και με ηγετικά στελέχη των Casuals FCB. Οι ενέργειες του, είναι αλήθεια ότι υπήρξαν τουλάχιστον περίεργες.
Είχε προσωπικά εκφράσει πολλές φορές δημόσια, την συμπάθεια του για τους Boixos, δηλώνοντας μάλιστα ότι όταν θα αποχωρούσε από τον προεδρικό θώκο θα γινόταν μέλος του συνδέσμου! Διατηρούσε βέβαια ήδη από το 1995 (χρονιά που οι Boixos μετατράπηκαν σε επίσημη penya) στην κατοχή του, την κάρτα μέλους με αριθμό Νο1. Οι Boixos Nois αποκαλούνταν πλέον, “τα παιδιά του προέδρου.”
Τους είχε παραχωρηθεί δικός τους χώρος στο Camp Nou, όπου φύλασσαν τα εμβλήματα τους και αυτό ήταν το λιγότερο. Ο σύλλογος παραχωρούσε εισιτήρια σε χαμηλότερες τιμές, ακόμα και δωρεάν είσοδο στο γήπεδο, σε μέλη των Boixos Nois και των Casuals FCB. «-Πολλά εισιτήρια, που τα παίρναμε δωρεάν από την διοίκηση, τα πουλούσαμε μετά στη μαύρη αγορά για να καλύψουμε τις ..οικονομικές μας ανάγκες!» (συνέντευξη μέλους των Boixos, to 2004)
Διαβόητα μέλη ταξίδευαν επίσης μαζί με την ομάδα σε εκτός έδρας αναμετρήσεις και έμεναν μάλιστα στο ίδιο ξενοδοχείο με την αποστολή, με όλα τα έξοδα πληρωμένα από την διοίκηση, άλλοι πάλι προσλαμβάνονταν από ανθρώπους του Δ/Σ στις προσωπικές τους επιχειρήσεις, ως προσωπικό ασφαλείας σε ιδιωτικούς χώρους στάθμευσης.
Αποσπασματικά, γίνονταν κάποιες προσπάθειες για να περιοριστεί η δράση των Boixos μέσα στο Camp Nou, όπως ήταν η τοποθέτηση γυάλινου τοίχου στις αρχές του 2003, στο Βόρειο και το Νότιο κάτω διάζωμα του σταδίου, για να απομονωθούν από το υπόλοιπο γήπεδο, παρά τις αντιρρήσεις της τοπικής κυβέρνησης που πίστευε ότι η κίνηση αυτή θα προκαλούσε περαιτέρω συγκρούσεις. Επίσης τον Ιανουάριο του 2003, δόθηκαν από την διοίκηση περίπου 2 εκατομμύρια ευρώ, για επιπρόσθετα μέτρα ασφαλείας, που αφορούσαν κυρίως τον περιορισμό ρίψης αντικειμένων από τους φανατικούς μέσα στον αγωνιστικό χώρο, γεγονός που είχε αρχίσει να κοστίζει ποικιλοτρόπως πλέον στην Μπάρσα, τόσο οικονομικά (υπό την μορφή προστίμων και τιμωρίας της έδρας) όσο και σε επίπεδο γοήτρου.
Τα φαινόμενα βίας ωστόσο συνεχίζονταν.Τον Αύγουστο του 2003, σε αγώνα της Μπάρσα εναντίον της Μπόκα Τζούνιορς, 3 μέλη των Casuals επιτέθηκαν σε 2 Μαροκινούς. Και οι δύο άτυχοι άνθρωποι, μεταφέρθηκαν σε νοσοκομείο για να τους παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες.
Η διοίκηση Γκασπάρ (που είχε στο μεταξύ αποχωρήσει από τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους) ακροβάτησε σε μια ισορροπία τρόμου. Η επίσημη Μπάρσα κινδύνευε να συνδεθεί με συμπεριφορές που ουδεμία σχέση δεν είχαν με τις αρχές που διέπουν από τα γεννοφάσκια του ακόμη, τον σύλλογο.
El Capita
Διαβάστε στο 7ο και τελευταίο Μέρος : Κυνήγι Δικαίων & Αδίκων Ή Κάθαρση?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου