Όταν αγριεύει το θηρίο που λέγεται Φαλκάο...

Ψηλαφίζει τον τελικό του Europa League ο Κώστας Μαρούντας

Τελικά η Ατλέτικο Μαδρίτης πήρε το Europa League. Και πως ήταν δυνατόν να γίνει αλλιώς, όταν διαθέτει ένα υπερόπλο όπως έναν από τους μεγαλύτερους σύγχρονους στράικερ του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, τον θεσπέσιο Φαλκάο. Με δύο προσωπικά γκολ, με δύο ενέργειες που αποτελούν μάθημα για το πως πρέπει να κινείται μέσα στην περιοχή ένας επιθετικός φόβητρο, έκρινε με τον πλέον καταλυτικό τρόπο την έκβαση του αγώνα και τον τελικό κάτοχο του τροπαίου. Ο άνθρωπος, δεν θα είναι υπερβολή αν το πούμε, πήρε σχεδόν μόνος του την κούπα. Άλλωστε από πέρυσι είχε μετατρέψει τη διοργάνωση σε προσωπική υπόθεση, όταν φορώντας τότε τη φανέλα της Πόρτο, κονιορτοποιούσε τις αντίπαλες άμυνες με περισσή συνέπεια. Τα ίδια και φέτος. Ας υποκλιθούμε, χωρίς καμία άλλη διάσταση, στον απόλυτο πρωταγωνιστή. Η Ατλέτικο Μαδρίτης δημιουργεί τη δική της παράδοση στο θεσμό, καθώς κατέκτησε τον δεύτερο μέσα σε τρία χρόνια. Δεν της ταιριάζει απλά, αλλά πλέον και κάτι παραπάνω: έχει ταυτιστεί με τη σύγχρονη ιστορία της διοργάνωσης. Δίκαιη η φετινή κατάκτηση. Δικαιότατη. Και για τη συνολική παρουσία, και για την επιβλητική εμφάνιση και το σκορ του ισπανικού εμφύλιου στο Βουκουρέστι. 

Βέβαια, το να πούμε πως μόνος του ένας ποδοσφαιριστής πήρε έναν αγώνα, είναι κάτι που απλά θέλει να τονίσει την καθοριστική του συμβολή. Γιατί εντελώς μόνος του, επί της ουσίας, δεν μπορεί, εκτός και αν είναι απεσταλμένος του ίδιου του Θεού. Αυτή τη φορά, όμως, συνέβαλε τα μέγιστα και το αριστοτεχνικό στήσιμο της ομάδας από τον Σιμεόνε. Δυναμικό ξεκίνημα με ασφυκτικό πρέσινγκ και παθιασμένη επιθετική διάθεση. Έβαλε το γκολ ο Φαλκάο, πιστοποιώντας με τον πιο έμπρακτο τρόπο-το γκολ- ότι η ομάδα του πάταγε καλύτερα από την αρχή. Αποσυντόνισε τον αντίπαλο, τον έβγαλε έξω από τα νερά του, εκμεταλλευόμενη και τη δεδομένη απειρία λόγω ηλικίας των παικτών της βασκικής ομάδας, αλλά και της παρθενιάς της σε παρόμοιες καταστάσεις. Η Ατλέτικο Μαδρίτης ήξερε από ότι φάνηκε κατά τη διάρκεια ολόκληρου του ενενηντάλεπτου να προστατεύει τα πλεονεκτήματα που απέκτησε εξαιτίας του Φαλκάο και έφτασε στην τελική επικράτηση και τη σημαντική στέψη. Που, όπως είναι φυσικό, πανηγυρίστηκε δεόντως στο τέλος.

Η Ατλέτικο Μπιλμπάο πραγματοποίησε μια εντυπωσιακή πορεία. Όλοι ξέρουμε τα πεπραγμένα της στους προηγούμενους γύρους και πόσο εκθειάστηκαν και από εμάς και από το σύνολο του ευρωπαϊκού ποδοσφαιρικού τύπου. Στον τελικό η ομάδα εμφανίστηκε κατώτερη των περιστάσεων. Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο ήταν μια σκιά του καλού της εαυτού. Λίγο η δυναμική της ομάδας του Σιμεόνε, λίγο οι αδυναμίες που επέδειξε το συγκρότημα του Μπιέλσα, και να το τελικό αποτέλεσμα. Που ίσως αδικεί τη Μπιλμπάο ως προς την έκταση, αλλά αντικατοπτρίζει με πιστότητα και πληρότητα τη συνολική εικόνα και το ποιος ήταν ο καλύτερος σε αυτόν τον αγώνα. Η Μπιλμπάο νιώθει πως έφτασε κοντά στη βρύση ενός σημαντικού κατορθώματος, αλλά δεν μπόρεσε να στρίψει τη βάνα όσο απαιτούσαν οι περιστάσεις. Το κλάμα των παικτών της, ακόμα και στο 85ο λεπτό, δηλαδή όταν ακόμα ο αγώνας δεν είχε τελειώσει, ήταν άκρως ενδεικτικό της ψυχοσυναισθηματικής κατάστασης στην οποία οδηγήθηκαν από την εξέλιξη του αγώνα. Στο δεύτερο ημίχρονο προσπάθησαν, αλλά δεν τα κατάφεραν. Τους έλειψε και η τύχη, οπότε αντίο ζωή και αντίο κύπελλο. Όμως, εμείς όλοι θα είμαστε δίκαιοι. Θα τους απονείμουμε τα εύσημα, και θα τους διαβεβαιώσουμε ότι δεν θα ξεχάσουμε για πολλά χρόνια την παρουσία τους και ειδικότερα το έπος του Ολντ Τράφορντ. Χρόνια έχουν μπροστά τους για κάτι καλύτερο, ας προσπαθήσουν στο μέλλον να κερδίσουν ότι έχασαν στη Ρουμανία. Γιατί, μην κρυβόμαστε, ο Φαλκάο και οι συμπαίκτες του, φέτος στο ενενηντάλεπτο της κρίσης φάνηκαν και ήταν καλύτεροι.

Τώρα πια η προσοχή μας στρέφεται στο Μόναχο, στον μεγάλο τελικό που θα κρίνει τον Πρωταθλητή Ευρώπης και θα ολοκληρώσει τις φετινές διασυλλογικές διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ. Και μην στεναχωριέται κανείς, γιατί ακολουθεί το Euro. Το ποδόσφαιρο της Ευρώπης για πολύ καιρό ακόμα θα βρίσκεται στο επίκεντρο. Ο τελικός του Βουκουρεστίου ήταν απλά ο πρόλογος. Θα προτιμούσαμε, ίσως, έναν πιο αμφίρροπο και ανταγωνιστικό τελικό, αλλά όταν αγριεύει το θηρίο Φαλκάο, τι μπορεί να περιμένει κανείς...