El Salvador. Μέρος 7ο

του Νίκου Περπερίδη

Η ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΡΑΝΙΕ

Το καλοκαίρι του 1978 αποχαιρέτησε (προσωρινά όπως αποδείχθηκε) την αγαπημένη του Μπάρσα και πέρασε στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, όπου αγωνίστηκε για 2 χρόνια στο Αμερικανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Είχε στο μεταξύ αποχωρήσει από την εθνική ομάδα και δεν συμμετείχε στο παγκόσμιο κύπελλο του 1978 για μια σειρά από λόγους.

Η απαγωγή του ιδίου και της οικογένειας του, σύμφωνα με την δική του μαρτυρία, όπως την κατέθεσε τον Απρίλιο του 2008 σε ραδιοφωνική του συνέντευξη στο Ράδιο Καταλούνια «-Είχα ένα περίστροφο στο κεφάλι μου, ήμουν δεμένος, η γυναίκα μου επίσης και τα παιδιά ήταν στο σπίτι.» στο διαμέρισμα τους στην Βαρκελώνη το 1977, εκλήφθηκε από τον ίδιο ως μια προειδοποίηση του καθεστώτος της Αργεντινής (όπου θα λάμβανε χώρα το παγκόσμιο κύπελλο), το οποίο δεν δίσταζε να κριτικάρει συνεχώς.

«-Για να παίξεις σε ένα παγκόσμιο κύπελλο πρέπει να είσαι 200% έτοιμος και συγκεντρωμένος. Υπάρχουν στιγμές στην ζωή, που κάποια πράγματα έχουν μεγαλύτερη αξία από απ’ αυτό.» Γιόχαν Κρόιφ.2008.

Η κόντρα της Puma (με την οποία είχε ακόμη συμβόλαιο) με την Adidas που έντυνε τους Οράνιε, δεν είχε τελειώσει, ενώ και η άρνηση του Νόμπελ (ναι του ίδιου με τον οποίο είχε έρθει σε ρήξη στα χρόνια του στον Άγιαξ) που ήταν τότε ομοσπονδιακός προπονητής στην Ολλανδία, να δεχθεί για βοηθό του τον Ζακ Βαν Ζάντεν, φίλο του Κρόιφ και παλιό συνεργάτη του Μίχελς, σήμανε το οριστικό αντίο του ιπτάμενου Ολλανδού στην εθνική Ολλανδίας την οποία άφησε έχοντας πετύχει 33 γκολ σε 48 αγώνες.

ΑΠΟΣΤΟΜΩΤΙΚΟ ΦΙΝΑΛΕ

Σοκαριστικά, το 1980 μετά την αμερικανική του περιπέτεια, γύρισε στην Ισπανία για λογαριασμό της Λεβάντε, που τότε αγωνιζόταν στην 2^η κατηγορία! Αγωνίστηκε εκεί σε 10 αγώνες πετυχαίνοντας μόλις 2 γκολ και στα τέλη του 1980 επέστρεψε στην Ολλανδία, σε ρόλο τεχνικού συμβούλου στον Άγιαξ, ωστόσο επισήμως δεν είχε αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Τα επόμενα δύο χρόνια (1981-82, 1982-83) φόρεσε ξανά τις ποδοσφαιρικές του τάπες, κατακτώντας άλλα 2 πρωταθλήματα με τον Άγιαξ και πραγματοποιώντας μάλιστα εξαιρετικές εμφανίσεις!

Όταν το καλοκαίρι του 1983 η διοίκηση της ομάδας έκρινε ότι δεν θα έπρεπε να προσφέρει νέο συμβόλαιο στον 36χρονο πια Κρόιφ , εκείνος απάντησε υπογράφοντας στην Φέγενορντ (!) και την οδήγησε μαζί με τον.. πιτσιρικά Ρούντ Γκούλιτ, στην κατάκτηση του πρωταθλήματος και του κυπέλλου μετά από 10 χρόνια ανομβρίας , ενώ στα 37 του, ψηφίστηκε ακόμη μια φορά ως ο καλύτερος παίκτης του ολλανδικού πρωταθλήματος!!!   Αγωνίστηκε για τελευταία φορά στις 13 Μαϊου 1984 και αποσύρθηκε έχοντας κερδίσει συνολικά στην καριέρα του 21 τίτλους σε ομαδικό επίπεδο και αμέτρητες ατομικές διακρίσεις.

ΕΝΑΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ. ΕΝΑΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ.

Ήταν παραπάνω από προφανές, ότι το ενδιαφέρον που επέδειξε για την τακτική κατά την διάρκεια της σταδιοδρομίας του ως ποδοσφαιριστής και η λατρεία που είχε για τον Ρίνους Μίχελς, θα τον οδηγούσαν στο να ακολουθήσει και καριέρα προπονητή και έτσι ακριβώς συνέβη. Ανέλαβε τον Άγιαξ το 1986-87 και ακολούθησε το δόγμα Μίχελς, του totaalvoetvbal, του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου δηλαδή, συμπληρώνοντας όμως και μια σημαντική παράμετρο, καθώς έβλεπε πάντα τους ποδοσφαιριστές του πρώτα σαν ανθρώπους και μετά σαν παίκτες κάτι που τον έκανε πολύ αγαπητό.

«Το πρώτο πράγμα που πρέπει να προσέχεις σε έναν παίκτη, είναι από πού κατάγεται, ποιος είναι ο χαρακτήρας του. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι.» Γιόχαν Κρόιφ.

Με τον Άγιαξ κέρδισε τίτλους και ανέδειξε μερικούς σπουδαίους ποδοσφαιριστές όπως οι Φράνκ Ράικαρντ, Άαρον Βίντερ, Ντάνι Μπλίντ, Ντένις Μπέργκαμπ και Μάρκο Φαν Μπάστεν. Ακόμα και ο περιβόητος Μποσμάν, που με τις ενέργειες του (εκτός γηπέδων) άλλαξε τον χάρτη του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, πέρασε από τα χέρια του Κρόιφ.