Σημεία των καιρών

«Ο ισχυρός έχει σκλάβους, ο πλούσιος κόλακες και ο σοφός φίλους.»

Ισοκράτης

Αυτό το καλοκαίρι εξελισσόταν όμορφα για τον Κορνήλιο. Δεν είχε δικαίωμα να κάνει κανένα παράπονο αν ήθελε να κινείται μέσα στα πλαίσια του ορθολογισμού και της μη αχαριστίας. Είχε τις συχνές εξορμήσεις προς τη θάλασσα, είχε καλό φαγητό και, κυρίως, πολύ καλή παρέα. Ναι,όσο και αν ενδυναμωνόμαστε, όσο και αν παραδίδουμε το μυαλό μας στις πιο δυνατές του σκέψεις, όταν είμαστε μόνοι μας, μόνο μαζί με τους φίλους και τους καλούς γνωστούς μας απογειωνόμαστε σε όψιμα ταξίδια προς τη χώρα της τέρψης. Η ψυχολογική μας εξισορρόπηση απαιτεί τη συναναστροφή με ανθρώπους που έχουμε επιλέξει, γιατί τηρούν τις αξιακές μας προϋποθέσεις. Ο Κορνήλιος, παρότι δεδηλωμένος θιασώτης της μοναχικότητας, ποτέ δεν θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς δυνατές ψυχολογικές διαταραχές, αν δεν αναζητούσε και δεν έβρισκε καλή παρέα. Όσο και αν καταλόγιζε στον άνθρωπο, ως αφηρημένη έννοια, ποτέ δεν αγνοούσε μέσα του,την αξία των φίλων και των ανθρώπων. Και την επεδίωκε, όσο του το επέτρεπε ο αυξημένος εγωισμός του, σαν το διψασμένο που αναζητάει νερό σε συνθήκες μεσημεριανού καύσωνα, με το θερμόμετρο να χτυπάει τους 43 βαθμούς. Σε ένα κόσμο που οι ανθρώπινες σχέσεις διαρκώς λοξοδρομούν, είναι ταλέντο, αλλά και κίνηση ματ συνάμα, η δυνατότητα σου να ξεσκαρτάρεις και να επιλέγεις άτομα που σου δίνουν και σε κάνουν να περνάς ευχάριστα τις στιγμές της κοινής σας συνεύρεσης.

Εκεί στα γέλια, στα τσουγκρίσματα, στις διαφωνίες, στις σιωπές, ακόμα και στους καβγάδες που δεν κονιορτοποιούν το σεβασμό, σμιλεύονται οι καλύτερες σχέσεις. Που θα κριθούν οριστικά και αμετάκλητα στα δύσκολα. Εκεί που ο άλλος θα σε βοηθήσει χωρίς να έχει την ανάγκη σου, εκεί που ο άλλος θα θυμηθεί τις άτυπες υποχρεώσεις που γεννάει η ανθρώπινη υπόσταση, που όλοι έχουμε, αλλά όχι και τόσοι πολλοί, τιμάνε με πράξεις και καθαρές σκέψεις. Τιμή στους σωστούς ανθρώπους! Αυτό ψιθύρισε ο Κορνήλιος και γέμισε το ποτήρι του με κόκκινο κρασί, για να δώσει το πιο όμορφο τέλος σε μια διαδικασία συγκομιδής απολαύσεων που είχε προηγηθεί… Δύο μερίδες χταπόδι ξυδάτο, με τη δέουσα περιποίηση της Αντριάνας, με μπόλικες τηγανιτές πατάτες και τζατζίκι ήταν το μενού που είχε διαλέξει και δεν μετάνιωσε ποτέ. Ναι, αυτό, ίσως, ήταν το καλύτερο χταπόδι που είχε φάει ποτέ στη ζωή του… Δεν θα το ξεχνούσε ποτέ… Και όσο ο παφλασμός των κυμάτων που έσκαγαν πάνω στα βράχια της παραλίας συνεχιζόταν με ευδιάκριτη περιοδικότητα, δημιουργώντας μια γλυκιά μουσική συνοδεία στο «έργο» του, τόσο ο Κορνήλιος παραδιδόταν περισσότερο σε αυτή την όαση ευτυχίας που ένιωθε πως βρισκόταν. Ελληνικό καλοκαίρι για πάντα! Γιατί όντως ζούμε σε μια από τις ομορφότερες χώρες του κόσμου. Γιατί όντως τίποτα, ούτε οι μνημονιακοί εκβιασμοί, ούτε οι εγχώριες οσφυοκαμψίες δεν θα αλλοιώσουν την ομορφιά της Ελλάδας, σα γεωγραφική τοποθεσία με όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που συνθέτουν αυτό που λέμε «ελληνικό καλοκαίρι». Γιατί ούτε η μουντάδα και το γκρίζο των πόλεων-φούρνων και αποθηκευτηρίων ψυχών, γιατί ούτε διάφορες σιχαμένες ανθρώπινες πρακτικές και νοοτροπίες δεν θα καταφέρουν ποτέ να σβήσουν τα ωραία αυτού του τόπου. Σε αυτά θα ποντάρουμε για να συνεχίσουμε και που ξέρεις; Ίσως κάποτε κερδίσουμε. Ίσως κάποτε ελαχιστοποιήσουμε τα άσχημα και αυξήσουμε τα όμορφα. Τότε, θα είμαστε υπερήφανοι και αυτό θα φαίνεται σε ότι κάνουμε…Γιατί αυτά που κάνουμε στο σήμερα, φανερώνουν με τον πιο καθάριο τρόπο, ότι κάτι δεν πάει καλά στον τόπο μας…

Όμως αυτό είναι ένα από τα εκλεκτά εκείνα καλοκαίρια που λαμβάνουν χώρα κάθε τέσσερα χρόνια. Αυτά στα οποία διεξάγονται Ολυμπιακοί Αγώνες. Ναι, αυτοί οι αγώνες με τους τόσους επικριτές. Με τις ντόπες, τις μίζες, την άκρατη εμπορευματοποίηση. Ναι, αυτούς με τα διάφορα σκηνικά βίας, όπως στο Μόναχο, την Ατλάντα κλπ. Ναι, αυτούς που συνεχίζουν την πορεία τους μέσα στο χωροχρόνο με διάφορες κηλίδες να λερώνουν την υστεροφημία τους. Ναι, έχουν δίκιο σε όσα καταλογίζουν διάφοροι άνθρωποι. Όμως, θα τους δούμε και πάλι. Και φέτος, και σε τέσσερα χρόνια. Όπως είδαμε και τους προηγούμενους. Γιατί εκεί μαζεύεται η αφρόκρεμα του αθλητισμού. Σημεία των καιρών που δεν θα μπορούσαν να απομακρυνθούν από τους όρους της εποχής. Όμως, αυτή είναι η ανθρωπότητα, αυτός είναι ο καθρέφτης του σημερινού ανθρώπου. Θα τον δούμε για να καταλάβουμε που πηγαίνουμε. Στα ραντεβού αυτά δεν χωράνε απουσίες. Ας κρατήσει ο καθένας τις (δικαιολογημένες) ενστάσεις του και ας παρακολουθήσει τα δρώμενα για να μπορεί να κρίνει καλύτερα και ευστοχότερα. Έστω και κάτω από τον σχεδόν ανύπαρκτο ήλιο του Λονδίνου, έστω και με τη στενή παρουσία των δυνάμεων ασφαλείας σε κάθε γωνία. Γιατί το αξίζει η προσπάθεια των αθλητών, γιατί πρέπει να αναδιφήσουμε στον παλμό της εποχής. Και οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι πάντα μετρητής γνήσιος και ουσιαστικός. Ανεξάρτητα από τα πορίσματα που μπορεί να έχει ο καθένας και η κάθε μια από εμάς.

Ο Κορνήλιος θα μπορούσε ξανά να ανατρέξει στο παρελθόν, παρακολουθώντας στο dvd ή στο you tube “στιγμές Ολυμπιακών Αγώνων». Ήταν σχεδόν έτοιμος να το κάνει. Είχε φτιάξει μέσα στο μυαλό του και μια λίστα, όχι του Σίντλερ, αλλά με όσα ο ίδιος είχε κρατήσει στις πιο περίοπτες θέσεις του αναμνησιολογίου του. Να δει τον Καρλ Λιούις να σαρώνει στο Λος Άντζελες, να θυμηθεί τον Μπεν Τζόνσον και την περιβόητη κούρσα της Σεούλ, τον Σουλειμάνογλου, την αμερικανική μπασκετική dream team της Βαρκελώνης, την απροσδόκητη νίκη της Πατουλίδου, την ανατριχιαστική παρατεταμένη αποθέωση στον Πύρρο Δήμα από ένα όρθιο πλήθος στην Αθήνα το 2004. Να ξεσκονίσει την μνήμη του και με άλλους αθλητές, και με άλλα γεγονότα. Τόσα και τόσα μπορούσε να ανασύρει και να δει εκ νέου. Δεν το έκανε. Γιατί αθλητισμός περισσότερο και από παρακολούθηση, σημαίνει πράξη. Ιδρώτας, τρέξιμο, προσπάθεια. Άθληση και δράση. Φούσκωσε τη μπάλα μπάσκετ που είχε παρατημένη για καιρό στην αποθήκη του σπιτιού του, φόρεσε το αμάνικο μπλουζάκι του που του είχε μείνει από την εποχή που έπαιζε σε ομάδα και ξεχύθηκε για το κοντινότερο σημείο στο οποίο θα έβρισκε μια μπασκέτα. Όταν έφτασε μελαγχόλησε. Το 1996, τις ημέρες που διεξάγονταν οι τότε Ολυμπιακοί, το γηπεδάκι αυτό είχε τουλάχιστον είκοσι άτομα. Άλλοι έπαιζαν ήδη στις δύο μπασκέτες, άλλοι περίμεναν καρτερικά τη σειρά τους για να παίξουν. Τώρα, σήμερα, ούτε ένας. Στο ίδιο σημείο. Για διχτάκι ούτε λόγος. Με τη μια μπασκέτα να έχει σπασμένο το μισό ταμπλό, δίχως να έχει δεήσει κάποιος υπεύθυνος να την αντικαταστήσει. Αλλά γιατί να το κάνει; Η προσφορά εδώ καθορίζεται από τη ζήτηση…. Τύφλα να έχουν τα play station. Εκεί πια διεξάγονται τα μεγαλύτερα ντέρμπι… Εκεί η μπασκέτα έχει πάντα διχτάκι. Εκεί πάντα υπάρχει κόσμος στις εξέδρες. Εκεί πάντα ο παίκτης κάνει το κάτι παραπάνω από εσένα. Εκτός και αν λέγεσαι Τζόρνταν, που και πάλι το μηχάνημα θα βρίσκεται ένα βήμα πιο μπροστά. Σημεία των καιρών. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, αυτά είναι. Ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε…