Μουρίνιο: το μίσος, τα ψέματα και οι μπίζνες

Το ποδόσφαιρο είναι για πολλούς μια άκρως προσοδοφόρα επιχείρηση, αρκεί να ξέρει κανείς πώς να κερδίζει. Υπό αυτήν την λογική λοιπόν, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και ο Μουρίνιο είναι ένα χαρακτηριστικότατο παράδειγμα. Νίκη με κάθε κόστος είναι το μότο και το δικό του και του ατζέντη του, Ζόρζε Μέντες, ενός από τους πλέον διαβόητους ανθρώπους του ποδοσφαίρου. Κανένας προπονητής και κανένας ατζέντης δεν έχουν κανονίσει τόσες μεταγραφές, όσες ο Μουρίνιο και ο Μέντες. Έτσι λοιπόν, στην Τσέλσι ξοδεύτηκαν περίπου 300 εκατομμύρια ευρώ, στην Ίντερ κάτι παραπάνω από 100 εκατομμύρια και στην Ρεάλ, περίπου 130 μέχρι στιγμής. Τίτλοι σε αυτές τις ομάδες? 13 τον αριθμό. Και πόσους  κατέκτησε ο Γκουαρντιόλα με τα παιδιά των ακαδημιών? 14.

Με τον Φλορεντίνο Πέρεζ να είναι έτοιμος να κάνει ό, του ζητήσουν, κάτι θα ετοιμάσουν και γι’ αυτό το καλοκαίρι. Δεν υπάρχει πια κανένας Χόρχε Βαλντάνο για να προσπαθήσει να επιβάλλει ένα μίνιμουμ έστω λογικής και σύνεσης και ν’ αντιταχθεί σε τρέλες. Δεν υπάρχει κανείς τώρα να εναντιωθεί στην μεταγραφή του Ούγκο Αλμέιδα, για παράδειγμα. Η Ρεάλ και οι Πορτογάλοι έχουν γίνει ένα και το αυτό. Την ημέρα που οι οπαδοί της ομάδας θα καταλάβουν ότι το χρήμα και μόνο κινεί τον κόσμο τους, θα κοιταχτούν στον καθρέφτη αισθανόμενοι ντροπή. Η δεύτερη ομάδα της Ρεάλ, ανέβηκε στην Σεγκούντα έχοντας στις τάξεις της ένα σωρό πιτσιρίκια έτοιμα να προσφέρουν λύσεις στην πρώτη ομάδα. Ο Πεπ είχε δείξει αμέριστη εμπιστοσύνη και στήριξη στους Πέδρο και Μπουσκέτς πριν από όχι πολλά χρόνια. Ο Μουρίνιο καλείται να κάνει το ίδιο με τον Ντάνι Καρβαχάλ, που παίζει «εξόριστος» στην Μπουντεσλίγκα. Ο Πορτογάλος όμως προτιμάει φυσικά τον βετεράνο Μάικον.

Η περίπτωση του Καρβαχάλ, είναι ένα και μόνο παράδειγμα των μικρών της Ρεάλ που αναγκάζονται να φύγουν ή καταδικάζονται σε αφάνεια, εξαιτίας της παντελούς έλλειψης ευκαιριών. Ο Μουρίνιο θα συνεχίσει να χτίζει και να γκρεμίζει κατά το δοκούν και συμφέρον. Με τον Πέρεζ μιλάνε την ίδια γλώσσα και οι Μπουτραγκένιο και Παρδέζα, όπως και διάφοροι άλλοι «ευγνωμονούντες» έχουν εδώ και καιρό σιωπηλά αποδεχτεί το ποιος είναι το αφεντικό. Ο κόσμος μπορεί να μην θέλει να το  δει, αλλά μόνο ζημιά γίνεται με αυτόν τον τρόπο. Και ζημιά μεγάλη. Όταν αρχίσει η κάτω βόλτα, ξαφνικά όλοι θα τα θυμηθούν όλα και θ’ αρχίσουν να φωνάζουν για τα χάλια. Είναι θέμα χρόνου, λίγου ή περισσότερου. Τα σκάγια όμως δεν θα πάρουν μόνο έναν στο τέλος.

Το ποδόσφαιρο οφείλει να προφυλαχτεί θεσμικά. Να υπάρχει ένα καθορισμένο ποσοστό παικτών από τις ακαδημίες στην πρώτη ομάδα, να σταματήσει το ανεξέλεγκτο σκλαβοπάζαρο των δανεισμών και κυρίως, να υπάρχουν επί της ουσίας και στην πραγματικότητα, ίσες ευκαιρίες. Αυτό που τώρα βιώνουμε, είναι ανάλογο ενός βρώμικου πολέμου. Από τότε που ο Μουρίνιο και οι Πορτογάλοι του ήρθαν, τα πνεύματα οξύνθηκαν και άρχισε ν’ αναπτύσσεται μίσος. Ευτυχώς, ο Τσάβι και ο Ίκερ Κασίγιας κατάφεραν να περισώσουν την κατάσταση την τελευταία στιγμή. Για ποιο λόγο άραγε όλοι αυτοί οι ένθερμοι Ισπανοί εθνικιστές, δεν έβγαλαν λέξη στα όσα είπε ο πατέρας του Τσάβι? Γιατί πολύ απλά, η Ρεάλ πουλάει περισσότερο από την Ισπανία.

Δυστυχώς όμως είμαστε αναγκασμένοι να συνεχίσουμε να ζούμε με τους υπαίτιους όλων αυτών και να βλέπουμε τις συνέπειες των πράξεών τους επί καθημερινής βάσης. Λίγο θέλουμε ακόμα για να δούμε κάποια προκλητικά ακριβή μεταγραφή, την περιφρόνηση και το χαντάκωμα των πιτσιρικιών, τις ειρωνικές και κακεντρεχείς δηλώσεις και όλα όσα έχουμε βιώσει τα τελευταία χρόνια. Μόνο έτσι μπορεί να κρατηθεί, μόνο έτσι μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει. Και η Ρεάλ θα συνεχίσει να χρεώνεται κι άλλο στις τράπεζες. Και ο κόσμος της θα συνεχίσει να πληρώνει, θυσιάζοντας πράγματα που μέχρι πρότινος ήταν για όλους μας αυτονόητα. Έτσι λειτουργεί το πράγμα και έτσι μας ταιριάζει…

puntoseguidopelota