Ο κατάλογος άρχισε να γεμίζει...

Ψηλαφίζει τις πρώτες μέρες των Ολυμπιακών Αγώνων ο Κώστας Μαρούντας

Ολυμπιακοί αγώνες, λοιπόν. Με κέντρο το Λονδίνο, και παλμούς που διαχέονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, η καρδιά του παγκόσμιου αθλητισμού χτυπάει όσο πιο δυνατά γίνεται.Αμέτρητοι αθλητές σε εύρος αθλημάτων δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό. Κάποιοι τον χειρότερο δυνατό τους, παρότι θα ήθελαν ακριβώς το αντίθετο. Και εμείς γεμίζουμε τη μνήμη μας με ολοένα και περισσότερο ακατέργαστο πρωτογενές αθλητικό υλικό. Στο υψηλότερο επίπεδο που μπορούμε να έχουμε…

Τι μπορεί να έχει, όμως, το μενού; Με τι μπορεί να καταπιάνεται ο νους μας παρακολουθώντας τις προσπάθειες και τις αγωνίες τόσων ανθρώπων;

Με κινέζες (Γε) που κολυμπάνε ενίοτε πιο γρήγορα και από άνδρες, προκαλώντας ψίθυρους και ενοχλήσεις σε όσους βλέπουν, όχι τη σκόνη της, αλλά τους αφρούς της. Ανθρώπινες μικρότητες ή υποκριτική συγκάλυψη; Ο καθένας απαντάει όπως θέλει. Και συνεχίζουμε… 15 χρονες Λιθουανές, που πριν καν καταλάβουν τι εστί ζωή φτάνουν πρώτες στον τερματισμό και από το πουθενά κατακτούν την κορυφή του κόσμου στην κολύμβηση. Την εθνική Ισπανίας στο ποδόσφαιρο να μη μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να αποτελεί τον αδύναμο κρίκο σε μια αλυσίδα επιβλητικών παρουσιών από διάφορα ισπανικά εθνικά αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα όλων των ηλικιών, που τα τελευταία χρόνια έχουν μετατρέψει πλείστες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις σε υπόθεση «φούριας ρόχας». Όχι, όμως, και τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τον μεγάλο Φελπς να φτάνει στα 19 μετάλλια, παρότι απέχει παρασάγγας από αυτόν τον θρύλο που δημιούργησε το έπος του Πεκίνου τέσσερα χρόνια πριν. Και που χωρίς τη βοήθεια τριών συμπατριωτών του ίσως να μην έβλεπε ούτε μια φορά τη λάμψη του χρυσού σε αγγλικό έδαφος. Έγραψε ιστορία έστω και χωρίς να είναι στα his best. Τις αμερικανίδες στην ενόργανη γυμναστική να πραγματοποιούν ρεσιτάλ, αφήνοντας πίσω τους όλες τις άλλες ανταγωνίστριες ομάδες Και μια Αυστραλέζα μπασκεμπολίστρια να σκοράρει πίσω από τη σέντρα σε τρίποντο-απονενοημένο διάβημα, στέλνοντας στην παράταση την ομάδα της. Τενίστες να μην θέλουν να τελειώσει ο αγώνας τους και να γράφουν ιστορία. Αθλητές και αθλήτριες της άρσης βαρών να συνθλίβουν παγκόσμια ρεκόρ λες και σηκώνουν μπάρες χωρίς βάρη. Και πολλά άλλα…Σε έναν κατάλογο που από τη στιγμή που άρχισε να γεμίζει, συνεχίζει, συνεχίζει, μέχρι το τέλος, που αργεί. Ευτυχώς…

Και ακόμα δεν είδαμε τίποτα. London calling… Είμαστε ακόμα στην αρχή. Τα καλύτερα έρχονται. Ακόμα, φερειπείν, δεν έχει ξεκινήσει ο στίβος. Όρεξη να έχουμε και δεν θα χάσουμε. Ας φτιάξουμε έτσι το πρόγραμμα μας ώστε να μπει η παρακολούθηση όσο το δυνατόν περισσότερων αγώνων και αθλημάτων στην καθημερινότητα μας. Έστω και μέσα από την τηλεοπτική οθόνη. Κάποια στιγμή θα έρθει το τέλος και η τελετή λήξης θα είναι η έναρξη της μελαγχολίας, της νοσταλγίας και της αντίστροφης μέτρησης για το Ρίο…

Και πάνω από όλα: ας προσέχει ο καθένας και η καθεμία τι γράφει στο twitter ή στο facebook. Γιατί δεν είναι μόνο η Βούλα Παπαχρήστου που την πάτησε. Όποιος, για παράδειγμα, σχολιάζει αρνητικά νοτιοκορεάτες αντιπάλους του, χάνει το δικαίωμα συμμετοχής στους Αγώνες. Όποιος, ακόμα και αν δεν είναι αθλητής, θίγει όσια και ιερά προσωπικής υφής, καλείται για ανακρίσεις από τις αρχές. Για πρώτη φορά στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν βγάζουν απλά ειδήσεις, είναι τα ίδια και οι διάσημοι χειριστές τους, είδηση. Και όχι για καλό...Κάποτε θα γινόταν και αυτό. Αυτά έχει η εξέλιξη...