Ο Νέος Ρόλος Του Σέσκ

του Νίκου Περπερίδη

Μετά και την 2^η αγωνιστική ημέρα στην Primera Division, η Μπάρσα βρίσκεται 5 ολόκληρους βαθμούς μπροστά από την Μαδρίτη. Καθόλου άσκημα. Με την ολοκλήρωση 3 επίσημων αγώνων για την ομάδα του Τίτο, είναι η ώρα για μερικά, πρώτα συμπεράσματα.

Φαίνεται λοιπόν, αν και είναι ακόμη πολύ νωρίς, ότι ο Τίτο προκρίνει το 4-3-3 ως κύριο σχηματισμό, αφήνοντας την διάταξη με 3 στην άμυνα μόνο για ειδικές περιπτώσεις. Το έχει δηλώσει ο ίδιος, είχε διαφανεί από την προετοιμασία και το βλέπουμε και στην πράξη. Με το σύστημα αυτό, ο Καταλανός τεχνικός επιθυμεί να διασφαλίσει, όσο είναι δυνατόν, τα νώτα της ομάδας και κατά την προσωπική μου εκτίμηση, πράττει ορθά. Εδώ λοιπόν εγείρεται και το 1^ο ζήτημα, όπως το παραδέχθηκε και ο ίδιος, που δεν είναι άλλο από την φόρμουλα που θα πρέπει να βρεθεί ώστε να χωρέσει, να προσαρμοστεί, να προσφέρει, όπως θέλετε πείτε το, στην τριάδα του κέντρου και όχι της επίθεσης, ο Σέσκ Φάμπρεγκας.

Ο προπονητής των Καταλανών χθες με την ολοκλήρωση του αγώνα στην Παμπλόνα, δήλωσε ότι είναι ευχαριστημένος από τον Σεσκ και θεωρεί ότι ο βαθμός προσαρμογής του σε σχέση με την προηγούμενη (1^η) χρονιά του στην Βαρκελώνη, έχει βελτιωθεί. Το γεγονός όμως ότι τέθηκε σχετική ερώτηση από τους δημοσιογράφους, αλλά και ο τρόπος που ο Τίτο απάντησε, δείχνει ότι πράγματι το συγκεκριμένο ζήτημα, απασχολεί το τεχνικό τιμ της ομάδας. Είναι δεδομένο ότι θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια και από τον ίδιο τον ποδοσφαιριστή, καθώς ούτε η τριάδα Μπουσκέτς – Τσάβι – Ινιέστα πρόκειται να «σπάσει» εύκολα, ούτε ο Τίτο πρόκειται να επαναλάβει το περσινό εγχείρημα του Πεπ,  να αλλάξει δηλαδή το σύστημα της ομάδας, μόνο για να χωρέσει σ’ αυτήν ο πρώην αρχηγός της Άρσεναλ, καθώς φάνηκε εκ του αποτελέσματος ότι αυτό εμπεριείχε μεγάλο ρίσκο. Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα ιστορία, την εξέλιξη της οποίας θα έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε.

Μεγάλη ικανοποίηση προκύπτει και από την χθεσινή εμφάνιση του Βαλντές, που για ακόμη μια φορά, μετά από ένα σοβαρό λάθος (και μάλιστα απέναντι στην Μαδρίτη) δείχνει την πυγμή και τον χαρακτήρα που απαιτείται για έναν τερματοφύλακα ώστε να συνεχίσει στο υψηλότερο επίπεδο. Ο Βίκτωρ δεν καταλαβαίνει ούτε από κριτικές ούτε από πικρόχολα σχόλια και αυτό μόνο καλό κάνει στην ομάδα του. Από κοντά και ο Πικέ, που θυμίζει όλο και πιο πολύ τον «Πικενμπάουερ» της περιόδου 2008-09. Οι προωθήσεις του μπορεί να μην είναι το κυρίαρχο ζητούμενο για έναν παίκτη που αγωνίζεται ως αμυντικός, ωστόσο το γεγονός ότι τις επιχειρεί ξανά με εμφανή σιγουριά, δείχνει πως ψυχολογικά είναι καλά και αυτό (η έλλειψη αυτοπεποίθησης δηλαδή) έλλειψε σύμφωνα και με την δική του παραδοχή, από τον περσινό Πικέ.

Η ολική επαναφορά του εξαιρετικού Πέδρο και η εντυπωσιακή επανεμφάνιση του Νταβίντ Βίγια, μόνο ευχάριστους πονοκεφάλους προκαλούν στον Τίτο και κρατούν και σε εγρήγορση τον Αλέξις, που βλέπει ότι θα πρέπει να παλέψει για να διατηρήσει την θέση του στο αρχικό σχήμα. Ερωτηματικό αποτελεί η κατάσταση του αρχηγού. Ευχή όλων είναι να μπορέσει να μείνει μακριά από μικροτραυματισμούς και να ξεπεράσει οριστικά τα προβλήματα που τον ταλαιπωρούν την τελευταία διετία, γιατί η Μπάρσα τον έχει ανάγκη.

Όσον αφορά τον κύριο ανταγωνιστή τουλάχιστον στις εγχώριες διοργανώσεις, δηλαδή την Μαδρίτη, το σκηνικό της γάτας με το ποντίκι που παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια δεν φαίνεται ότι θα αλλάξει ούτε και φέτος. Η ομάδα του Μουρίνιο μπορεί να απειλήσει μόνο με αντεπιθέσεις και σε στημένες φάσεις, που αποτελούν παραδοσιακά και την αχίλλειο πτέρνα της Μπάρσα, η οποία θα εξακολουθήσει όμως να είναι η κυρίαρχος του ρυθμού στο σύνολο των αγώνων της και όχι μόνο απέναντι στους μπλάνκος.

Τέλος, δεν γνωρίζω αν η νωθρότητα που παρουσιάστηκε πέρυσι στο σύνολο των αγώνων όσον αφορά τα πρώτα 45λεπτα, αποτελούσε στρατηγική στα πλαίσια κατανομής δυνάμεων ή γινόταν αυθόρμητα, πάντως ότι και από τα δύο κι αν ισχύει, η επανάληψη του ίδιου φαινομένου στους 3 πρώτους επίσημους αγώνες της Μπάρσα για την νέα αγωνιστική περίοδο, δεν νομίζω ότι είναι ενθαρρυντικό στοιχείο και μάλλον θα πρέπει να προβληματίσει, όπως προβληματισμός προκύπτει και από την αποβολή του Τίτο στον χθεσινό αγώνα. Κάποιοι φαίνεται ότι δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι πρόκειται πλέον για τον 1^ο προπονητή της Μπάρσα και καλά θα κάνουν να αλλάξουν μυαλά σύντομα, ειδάλλως η διοίκηση θα πρέπει να τους το υπενθυμήσει. (ναι, το καμπανάκι χτυπάει για τον Βιγιάρ και την παρέα του..)

Ακόμη είναι πολύ νωρίς και τα συμπεράσματα αυτά είναι πρώιμα, ωστόσο 3 αγώνες είναι ένα δείγμα γραφής που μας επιτρέπει να πούμε δυο κουβέντες, περιμένοντας και προσδοκώντας μόνο τα καλύτερα. Τέλος για να κάνουμε και λίγη πλάκα και μέσα από το πρίσμα της υποκειμενικότητας, δεν αντέχω να μην το πω, αυτή την 2^η εμφάνιση μας, δεν μπορώ να την χωνέψω με τίποτα. Μπορεί η Nike να ευαγγελίζεται ότι τα χρώματα αυτά παραπέμπουν στην πολιτιστική κληρονομιά της Βαρκελώνης, ωστόσο να με συμπαθάτε, αλλά εμένα πιο πολύ μου θυμίζουν «μπανάνες με πιτζάμες» παρά Μπάρσα.