Η διαφορά με την Μπάρσα του Πεπ

Του Marti Perarnau

Μέχρι στιγμής, η διαφορά της Μπάρσα του Τίτο από την Μπάρσα του Πεπ, είναι… καμία. Σίγουρα και θα προκύψει και σίγουρα ο Τίτο θα κάνει τα πλάνα του, τις δικές του αναπροσαρμογές και μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα, θα φανεί αυτό που είναι να φανεί. Ακόμα όμως όχι. 

Αυτό που είδαμε την Κυριακή, ήταν η Μπάρσα που βλέπαμε τα τελευταία χρόνια. Κατοχή μπάλας, πρέσινγκ και κυνήγι για γκολ. Η Σοσιεδάδ, όπως πέρσι η Βιγιαρεάλ, φάνηκε αδύναμη να ανακόψει την φόρα της Μπάρσα και να της κλείσει τους διαδρόμους. Και δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για τον αντίπαλο από μία Μπάρσα που έχει χώρο να κινηθεί. Ξεκινώντας από εκεί, η ομάδα του Τίτο βρίσκεται στο πιο γνώριμο και οικείο για αυτήν σκηνικό. Χάνει λίγες μπαλιές και όσες χάνει κάνει αμέσως προσπάθειες για να τις ανακτήσει, πιέζει, οι εξτρέμ της ανοίγονται για να κάνουν παιχνίδι στην αδύναμη πλευρά του αντιπάλου και γενικότερα όλα τα στοιχεία εκείνα που βλέπουμε εδώ και καιρό. Νέα επί του παρόντος, δεν υπάρχουν.

Ούτε καν η αλλαγή θέσης του Σεσκ δεν είναι κάτι το καινοτόμο αναφορικά με την Μπάρσα του Πεπ. Όταν αποκτήθηκε, στόχος ήταν να γίνει ο συνεκτικός κρίκος του Μπουσκέτς με τον Μέσι ενόσω ο Τσάβι θα εκτελούσε καθήκοντα μαέστρου. Κάτι τέτοιο δεν ευδοκίμησε και πολύ και ο Τίτο αποφάσισε να δοκιμάσει κάτι άλλο, που ακούγεται καλό ειδικά αν έχει και καλή κατάληξη, τώρα που σιγά-σιγά ο Τσάβι έχει αρχίσει να βρίσκει στον Μέσι τον διάδοχό του, αυτόν δηλαδή που θα δίνει τον ρυθμό και το τέμπο του παιχνιδιού.

Αν βέβαια το καλοσκεφτούμε, μία διαφορά που ήδη υπάρχει είναι ότι η Μπάρσα του Τίτο επιτίθεται ουσιαστικά με έναν παίκτη επιπλέον: τον Τζόρντι Άλμπα, τον Άλβες της αριστερής πλευράς. Μεγαλύτερη ένταση και πίεση για τον αντίπαλο, αλλά και λίγο μεγαλύτερο ρίσκο στην απώλεια της μπάλας. Πρέπει να έχουμε υπομονή πριν βγάλουμε συμπεράσματα. Να δούμε για παράδειγμα απόψε αν η Ρεάλ θ’ αφήσει ανοιχτούς χώρους όπως και η Σοσιεδάδ. Μάλλον κάτι τέτοιο δεν θα γίνει. Μέσα από τις ήττες, η Ρεάλ του Μουρίνιο έμαθε να κάνει κακό στην Μπάρσα: να κλείνει δρόμους, να σταματάει την κυκλοφορία της μπάλας, να περιμένει υπομονετικά να χάσει ο αντίπαλος την μπάλα… Έπρεπε να περάσουν αρκετά ματς για να γίνει αυτό, αλλά στο τέλος κάτι πέτυχε. Τώρα λοιπόν που ο Μουρίνιο και γνωρίζει και διαθέτει ένα κάποιο αντίδοτο για την Μπάρσα, μένει να ελπίζουμε και να περιμένουμε με ενδιαφέρον ότι ο Τίτο θα έχει ανακαλύψει κάποιο καινούριο «δηλητήριο».