Σκέψεις πάνω στις ακαδημίες

Του Marti Perarnau

Η μακρά λίστα των πολλά υποσχόμενων παικτών των ακαδημιών της Μπάρσα, με οδηγεί σε κάποιες σύντομες σκέψεις αναφορικά με την δουλειά που γίνεται στην Μάσια εδώ και δεκαετίες:

Μικρή ιστορία των τερματοφυλάκων της Μπάρσα

Βαλντές και Ράμαλετς

Από τον Marti Perarnau

Οι τερματοφύλακες, αυτό το ξεχωριστό στοιχείο των ποδοσφαιρικών ομάδων. Άλλη αισθητική, άλλη ψυχολογία. Όλοι τους όμως με μεγάλη ευθύνη. Αρκεί να θυμηθούμε τα λόγια του Μοασίρ Μπαρμπόσα, του διάσημου τερματοφύλακα του Μαρακανάζο, που το 1994 δήλωσε: «Η ανώτατη ποινή κάθειρξης στην Βραζιλία είναι τα 20 χρόνια κι εγώ εκτίω 44». Στις επόμενες γραμμές θα δούμε λίγα λόγια για τους πιο σημαντικούς τερματοφύλακες της Μπάρσα.

Ο καλύτερος Μέσι στο καλύτερο παιχνίδι

Αναλύει το χθεσινό clasico ο Marti Perarnau

Η δύναμη της μοίρας

Αναλύει το χθεσινό παιχνίδι του Ντα Λουζ ο Marti Perarnau

1.Ο Πουγιόλ και πάλι τραυματίας… Σαν να έσβησαν τα φώτα και μετά σκοτάδι.

Η υπομονετική αναρχία

Αναλύει τον αγώνα του Σάντσες Πισχουάν ο Marti Perarnau

1.Μέχρι να δεχτεί γκολ, η Μπάρσα βγαίνει στο γήπεδο και είναι υπέροχη. Κάθε κομμάτι μοιάζει να έχει βρει την λειτουργία και το νόημά του. Τελικά, μόνο η Μπάρσα πληγώνει την Μπάρσα.

Ο Τίτο και ο Τσάβι πρέπει να διαφυλάξουν την κληρονομιά

Εστιάζει στο παιχνίδι με τη Γρανάδα ο Marti Perarnau

1.Ο Ανκουέλα αντέγραψε τον Έμερι, αλλά αυτό λίγη σημασία έχει μιας και προηγήθηκαν άλλοι με το ίδιο πλάνο: 4-5-1, εγκλωβισμός των αμυντικών και απομόνωση του Μέσι. Πέρσι το έκαναν η Τσέλσι και η Λέβάντε καλύτερα από τον καθένα, οπότε δεν υπάρχουν νέα από αυτό το μέτωπο. Τα νέα έρχονται από την Μπάρσα, που είναι κάθε μέρα λιγότερο Μπάρσα και περισσότερο Άρσεναλ. Κάθε φορά μοιάζει περισσότερο σαν να μην έχει σκοπό και πρόθεση το παιχνίδι της.

Παναγίτσα μου, άσε μας ως έχουμε.... - Μιά επιστολή

Από το site του Marti Perarnau

Αγαπητέ Μαρτί,

Πολύ θα θέλαμε να πιούμε έναν καφέ πριν παραστούμε σαν παρατηρητές και θεατές στην Συνέλευση του συλλόγου της Μπάρσα και μάλιστα παραμονές της γιορτής της προστάτιδας Παρθένου. Από την στιγμή όμως που οι υποχρεώσεις σου σε πήγαν στην Μαδρίτη, η παρακολούθηση της Συνέλευσης έγινε μοιραία από την τηλεόραση. Και για ακόμα μια φορά εντυπωσιάστηκα από το πλήθος των διοικητικών παραγόντων που ήταν εκεί ψηλά, άψογα κουστουμαρισμένοι και τόσο σοβαροί την ώρα της καθιερωμένης φωτογραφίας.

Όπως με την Τσέλσι, αλλά με διαφορετικό τέλος

O Marti Perarnau αναλύει το παιχνίδι με την Spartak

1.Αν και όλες οι στιγμές του παιχνιδιού είναι συνδεδεμένες μεταξύ τους, η αμυντική μετάβαση είναι αυτό που κάνει μια ομάδα να ξεχωρίζει όταν χάνει την μπάλα. Ίσως αυτό ήταν το μεγάλο συλλογικό πλεονέκτημα της ομάδας του Πεπ και η αχίλλειος πτέρνα της Μπάρσα του Τίτο. Η άμυνα αιμορραγεί και γι’ αυτό άλλωστε έχει δεχτεί και 9 γκολ σε 7 επίσημα ματς.

Το σμόκινγκ του Τσάβι

Εστιάζει στα κυριότερα σημεία του προχθεσινού αγώνα της Μπάρσα ο Marti Perarnau

1.      Για να μπορεί ο Τσάβι να φοράει το επίσημο ένδυμα των μεγάλων και σοβαρών περιστάσεων, πρέπει να συντρέχουν κάποιες συνθήκες: Να είναι σε καλή φυσική κατάσταση. Και είναι. Να παίζει η ομάδα μα τρόπο που θα παίρνει αυτός τις αποφάσεις. Και δεν είναι πάντα έτσι. Επηρεασμένος από την βιασύνη ενίοτε και τις απαιτήσεις αλλά και την όποια απειθαρχία μπορεί να προκαλεί το πέρασμα των χρόνων, το παιχνίδι του δεν ήταν πάντοτε αυτό που θα έπρεπε να είναι.

Σκέψεις γιά την προσαρμογή του Αλέξις

Του Marti Perarnau

Μολονότι ο Μέσι δεν παίζει εδώ και μια σεζόν σαν ψευτοεννιάρι, οι δυσκολίες της προσαρμογής του Αλέξις στην επίθεση της Μπάρσα, δεν έχουν μειωθεί και πολύ. Ενώ ο Λίο μάθαινε και προσαρμοζόταν σε αυτήν την θέση που εφευρέθηκε από τους Σίντελαρ, Χιντεγκουτί και Πεντερνέρα εδώ και δεκαετίες, ο συντονισμός του με τους υπόλοιπους επιθετικούς αποδείχθηκε προβληματικός, εκτός από τον Πέδρο. Πρόβλημα υπήρχε με τον Ιμπραήμοβιτς, όπως και με τον Βίγια. Ο Νταβίντ ήταν στιγμές που δεν θύμιζε τον καλό του εαυτό και όσο «έλαμπε» ο Μέσι, τόσο φαινόταν ότι «εξαφανίζεται» ο Βίγια. Η πολύμηνη απουσία του πάντως, είχε κι ένα παραδόξως θετικό στοιχείο: όλοι συνειδητοποίησαν το πόσο σημαντικός είναι. Μοιραία, τα βλέμματα στράφηκαν στον Αλέξις, οι επιδόσεις του οποίου άφηναν μια γλυκόπικρη αίσθηση: χάρμα οφθαλμών σε κάποια παιχνίδια, μέτριος σε άλλα και ωσεί παρών αρκετές φορές λόγω τραυματισμών. 

Κι όμως, κάπου πρέπει να πηγαίνει…

8 σημεία που ξεχώρισε απ το χθεσινό παιχνίδι της Μπάρσα με τη Βαλένθια ο Marti Perarnau

1.Η επιστροφή του Πέδρο είναι οριστικό γεγονός. Κάτι φάνηκε στον τελικό του Κυπέλλου, κάτι περισσότερο στο Euro και στην προετοιμασία ήταν σχεδόν τελειωμένη υπόθεση. Επέστρεψε ο Πεδρίτο, ο παίκτης που μπορεί να σκορπίσει οποιαδήποτε άμυνα, όπως οι ανεμοστρόβιλοι ξεριζώνουν τα δέντρα. 

Ανάλυση του τελικού του Σούπερ Καπ από τον Μαρτί Περαρνό

Η Ρεάλ απέδειξε ότι το σημαντικό δεν είναι να έχεις «κάτι», αλλά και να ξέρεις τι να το κάνεις. Μπορεί να έπαιζε με παίκτη περισσότερο και να μην είχε την κατοχή της μπάλας, αλλά αυτή σήκωσε στο τέλος τον τίτλο και έπαιξε και καλά, έχοντας 9 σουτ περισσότερα από τον αντίπαλό της. Ούτε το πλάνο, ούτε το παιχνίδι της Ρεάλ ήταν έκπληξη. Κάθε άλλο. Να μπαίνει πολύ δυνατή στο πρώτο 20λεπτο και να χτυπάει στο ψαχνό προσπαθώντας να φοβίσει τον αντίπαλο. Η έκπληξη ήταν ότι η Μπάρσα δεν είχε την απαραίτητη νοητική συγκέντρωση για να κάνει το παιχνίδι της αυτά τα πρώτα 20-25 λεπτά και περίμενε σχεδόν παθητικά να περάσει η ώρα. Και δεν μπόρεσε και φάνηκε ότι δεν ήξερε πώς ν’ αντιμετωπίσει αυτήν την κατάσταση. Και ήταν κρίμα, γιατί αν κατάφερνε να επιβιώσει σε αυτά τα πρώτα λεπτά, θα μπορούσε να έχει βάλει περισσότερα γκολ στην Ρεάλ στο δεύτερο ημίχρονο.

Μπάρσα-Ρεάλ: Μυαλό εναντίον δύναμης

Του Marti Perarnau

Ένα κλάσικο ακόμα. Ένα κλάσικο στο οποίο τα βασικά θα επαναληφθούν. Η Μπάρσα θα κυνηγήσει την κατοχή και η Ρεάλ τον χώρο. Ο καθένας θα προσπαθήσει να κάνει το παιχνίδι του και να επιβληθεί στον άλλον. Για να μπορέσει η Μπάρσα να έχει την κατοχή της μπάλας και να οδηγήσει το παιχνίδι με βάση τον δικό της ρυθμό, θα πρέπει να διαθέτει εξυπνάδα. Για να μπορέσει η Ρεάλ να έχει χώρους στο γήπεδο και να βγάλει γρήγορες αντεπιθέσεις, θέλει δύναμη. Αυτά στο περιθώριο του ότι οι μπλαουγκράνα αφενός χρειάζεται να διαθέτουν ένα μίνιμουμ δύναμης και οι Μαδριλένοι κάποιες φρέσκιες ιδέες. 

Είναι ο καλύτερος, ακόμα κι όταν δεν είναι καλός

Του Marti Perarnau

 

1.Ας υποθέσουμε ότι όλη η μεσαία και η επιθετική γραμμή μιας ομάδας που βρίσκεται στην μέση της βαθμολογίας, δεν βρίσκονται και στην καλύτερή τους μέρα. Δεν μπορεί να οργανώσει το παιχνίδι και άρα δεν μπορεί να κάνει και ευκαιρίες. Τις περισσότερες φορές, μια τέτοια ομάδα θα χάσει. Κάτι τέτοιο μπορεί να πάθει η Μπάρσα, αν μια μέρα δεν παίξουν οι Τσάβι, Μέσι και Ινιέστα. Αυτό σε γενικές γραμμές συνέβηκε χτες στην Παμπλόνα. Κανείς από τους πιο επικίνδυνους παίκτες της ομάδας δεν έπαιζε, αν και παραδόξως μόνο ο Τσάβι έμεινε χωρίς να παίξει από την αρχή. 

Η διαφορά με την Μπάρσα του Πεπ

Του Marti Perarnau

Μέχρι στιγμής, η διαφορά της Μπάρσα του Τίτο από την Μπάρσα του Πεπ, είναι… καμία. Σίγουρα και θα προκύψει και σίγουρα ο Τίτο θα κάνει τα πλάνα του, τις δικές του αναπροσαρμογές και μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα, θα φανεί αυτό που είναι να φανεί. Ακόμα όμως όχι. 

Ο έλεγχος του ρυθμού στη μετά-Τσάβι εποχή

Του Marti Perarnau

Μια σκέψη για τον Τσάβι και το μέλλον του: Πόσα χρόνια μπάλα έχει ακόμα μπροστά του? Η ερώτηση αυτή, βασανίζει τους τεχνικούς της Μπάρσα τα τελευταία χρόνια. Πολλά έχουν ειπωθεί για τον Τσάβι και το τι μέλλει γενέσθαι με την διαδοχή του. Το Μουντιάλ του 2014 δυστυχώς δεν είναι και πολύ μακριά… Ο Πουγιόλ πάλι, θέλει σαν άλλος Μαλντίνι να φτάσει τα 40 και να φοράει ακόμα την στολή του πολεμιστή. Είναι γνωστό ότι οι αρμόδιοι της ομάδας σκέφτονται όλες τις δυσκολίες του να «κλωνοποιηθεί» ο Τσάβι κι ενώ πολλοί έχουν εδώ και καιρό επιδοθεί στην αναζήτηση αυτού του «κλώνου», του ιδανικού και Θεού θέλοντος ταυτόσημου αντικαταστάτη, ο Ζουμπιζαρέτα κάνει κάτι άλλο: θέλει να είναι η ίδια η ομάδα που θα βγάλει φυσικά και αβίαστα τον ηγέτη του «ρυθμού» της και θα προσαρμοστεί στα δικά του μέτρα και δεδομένα.

Μιά πιό προσεκτική ματιά στους Μαρκ Μπαρτρά και Σερζί Ρομπέρτο

Του Marti Perarnau

Εξαιτίας όρων των συμβολαίων τους, 4 πιτσιρίκια είναι πλέον παίκτες της πρώτης ομάδας: οι Μαρκ Μπαρτρά, Γιονάταν Ντος Σάντος, Μαρτίν Μοντόγια και Μαρκ Μουνιέσα. Ο Μουνιέσα δυστυχώς είναι εκτός λόγω σοβαρού τραυματισμού. Ο Μπαρτρά δοκιμάστηκε στα φιλικά της προετοιμασίας, για τον Ντος Σάντος υπάρχουν ακόμα οι αμφιβολίες και οι ελπίδες ότι θα κάνει το «μπαμ» που όμως ακόμα δεν έχει έρθει και ο Μοντόγια είναι μέλος της Ολυμπιακής ομάδας. Για λόγους συμβολαίου, ο Σερζί Ρομπέρτο δεν θα ήταν απαραίτητο να έρθει στην πρώτη ομάδα. Παραμένει ακόμα θεωρητικά παίκτης της Μπαρσα Β, αλλά οι επιδόσεις του είναι εξαιρετικές. Για την ακρίβεια, παρόμοιες με του Μπαρτρά. Ο Πεπ είχε ήδη πει για αυτά τα παιδιά, ότι δεν θα ερχόντουσαν στην πρώτη ομάδα γιατί έτσι θα το έλεγε κάποιο συμβόλαιο αλλά γιατί το κέρδισαν με το σπαθί τους στην προετοιμασία.

Αλέξις, το ακατέργαστο διαμάντι

Αρθρο του Marti Perarnau στην εφημερίδα SPORT

Είναι, ας μου επιτρέψετε την έκφραση, σαν τις μπουλντόζες που ανοίγουν δρόμο. Αν ο Βίγια είναι το «μαχαίρι» στην καρδιά της αντίπαλης επίθεσης και ο Μπενζεμά ύπουλος σαν κόμπρα, ο Αλέξις Σάντσεζ ξέρει πολύ καλά πώς να γκρεμίζει τα αντίπαλα τείχη. Η δεύτερή του σεζόν στην Μπαρσελόνα, προμηνύεται άκρως συναρπαστική για τον κόσμο της ομάδας. Να θυμόμαστε όμως ότι αυτό που πρέπει να περιμένουμε από τον Χιλιανό, είναι αυτό που χρειάζεται η ομάδα από εκείνον και αυτό που του έχει ζητήσει ο Τίτο: να στρώνει τον δρόμο που θα βαδίζει ο Μέσι. Μπορεί εκ πρώτης όψεως να μοιάζει κάτι «δεύτερο» για έναν επιθετικό όπως αυτός, αλλά στις πλάτες τις δικές του θα εμφανίζεται και θ’ αναπτύσσεται η μαγεία του Μέσι. Ο Αλέξις δεν θα πρέπει να κρίνεται από το πόσα γκολ πετυχαίνει, αλλά από το πόσο διευκολύνει την ζωή του Λίο.

Πώς θα παίζει η Μπάρσα του Τίτο?

Του Marti Perarnau

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρουμε πώς θα είναι η Μπάρσα του Τίτο. Για την ακρίβεια, ούτε όνομα που λέει ο λόγος δεν έχει ακόμα, αν και για κάτι τέτοιο υπάρχει πολύς χρόνος: Η “Pep Team” ονομάστηκε έτσι αφότου είχαν περάσει αρκετοί μήνες από την εμφάνισή της. Δεν ξέρουμε ακόμα τι εικόνα θα παρουσιάσει η νέα και συνάμα παλιά και τόσο γνώριμη Μπάρσα. Με τους διεθνείς ακόμα να λείπουν, να μην υπάρχει όπως είναι λογικό τέτοιον καιρό, ρυθμός και με το θέμα των μεταγραφών ακόμα ανοιχτό, δεν μπορεί να πει με σιγουριά κανείς τίποτα. Όλοι πιθανολογούμε ότι θα κινηθεί στα ίδια μονοπάτια, ότι θα μας αφήνει την ίδια αίσθηση. Ας δούμε… Όταν η ομάδα θα είναι πλήρης και τα όργανα θα έχουν ξεκινήσει για τα καλά, τότε θα μπορούμε να δώσουμε μια σαφή απάντηση στο ερώτημα: Πώς θα είναι άραγε το παιχνίδι αυτής της Μπαρσελόνα?

Κατοχή της μπάλας εναντίον κατοχής χώρου

Του Marti Perarnau

Όταν ένας προπονητής θέλει να διαμορφώσει το μοντέλο παιχνιδιού της ομάδας, προσπαθεί να βρει αυτό που πρέπει συλλογικά να γίνει σε κάθε δεδομένη στιγμή, ανάλογα με το αν η ομάδα αμύνεται ή επιτίθεται. Μπορεί τώρα όλοι οι προπονητές ν’ αρέσκονται στο να λένε πως όλες οι στιγμές στην διάρκεια ενός παιχνιδιού συνδέονται μεταξύ τους, είναι κάποιοι που δεν καταλαβαίνουν τον πραγματικό σκοπό του παιχνιδιού: να βάλεις περισσότερα γκολ από τον αντίπαλο. Μέρος των ΜΜΕ, διάφοροι «ηθικολόγοι» του αθλήματος και παίκτες του γκολφ που κάνουν κριτική από τις καρέκλες τους, έχουν δημιουργήσει την διαμάχη γύρω από την ομορφιά του ποδοσφαίρου, την πλαστικότητά του, τον χρόνο που έχει η κάθε ομάδα την μπάλα στα πόδια της.