Του Marti Perarnau
Μολονότι ο Μέσι δεν παίζει εδώ και μια σεζόν σαν ψευτοεννιάρι, οι δυσκολίες της προσαρμογής του Αλέξις στην επίθεση της Μπάρσα, δεν έχουν μειωθεί και πολύ. Ενώ ο Λίο μάθαινε και προσαρμοζόταν σε αυτήν την θέση που εφευρέθηκε από τους Σίντελαρ, Χιντεγκουτί και Πεντερνέρα εδώ και δεκαετίες, ο συντονισμός του με τους υπόλοιπους επιθετικούς αποδείχθηκε προβληματικός, εκτός από τον Πέδρο. Πρόβλημα υπήρχε με τον Ιμπραήμοβιτς, όπως και με τον Βίγια. Ο Νταβίντ ήταν στιγμές που δεν θύμιζε τον καλό του εαυτό και όσο «έλαμπε» ο Μέσι, τόσο φαινόταν ότι «εξαφανίζεται» ο Βίγια. Η πολύμηνη απουσία του πάντως, είχε κι ένα παραδόξως θετικό στοιχείο: όλοι συνειδητοποίησαν το πόσο σημαντικός είναι. Μοιραία, τα βλέμματα στράφηκαν στον Αλέξις, οι επιδόσεις του οποίου άφηναν μια γλυκόπικρη αίσθηση: χάρμα οφθαλμών σε κάποια παιχνίδια, μέτριος σε άλλα και ωσεί παρών αρκετές φορές λόγω τραυματισμών.
Σήμερα, ο Αλέξις είναι μεγαλύτερο ερωτηματικό απ’ ότι ήταν πέρσι. Όχι για τις ικανότητές του σε καμία περίπτωση, αλλά για την ικανότητα προσαρμογής του. Πάνω που μας άφηνε άφωνους με τον τρόπο που έπαιζε και με αυτά που έκανε, ύστερα από λίγο μέναμε ν’ αναρωτιόμαστε αν αυτός είναι ο ίδιος παίκτης που βλέπαμε μέχρι πριν από λίγο. Στην Ιταλία και την Ουντινέζε δεν είχε τέτοια θέματα γιατί η πρώην ομάδα του δεν είχε ν’ αντιμετωπίσει τόσο οργανωμένες άμυνες όπως τώρα η Μπάρσα. Πολλές φορές μοιάζει ν’ αμφιβάλλει για το αν θα πρέπει να αφήσει στον Μέσι ή να σουτάρει κατευθείαν στην αντίπαλη εστία. Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει πολλούς να μαθαίνουν να «μιλάνε» την «γλώσσα» της Μπάρσα: Ο Γιάγια Τουρέ προσαρμόστηκε με το καλημέρα, ο Άλβες ύστερα από 3 μήνες, ο Αμπιντάλ ήθελε τον χρόνο του και ο Μασεράνο χρειαζόταν απλά μια ριζική αλλαγή θέσης.
Δεν υπάρχει κάποιος στάνταρ κανόνας και κάποια λύση σε αυτό. Υπήρξαν και εκείνοι που δεν μπόρεσαν ποτέ να μπουν στο νόημα, άσχετα με το πόσες ώρες πέρασαν στ’ αποδυτήρια της ομάδας. Από τον Αλέξις περιμένουμε να μην αργήσει και πολύ μιας και πέρσι είδαμε κάποια πολύ όμορφα δείγματα γραφής από τον Χιλιανό. Ίσως απλά χρειάζεται να μην παίζει τόσο πολύ στα πλάγια και να καταλάβει ότι το να βρίσκεται στο πλευρό του Μέσι δεν συνεπάγεται δική του αδράνεια και παθητικότητα. Δεν πρέπει ούτε να τα πάρει όλα πάνω του, αλλά ούτε και να φαίνεται ότι δεν συμμετέχει. Η Μπάρσα, ο Τίτο και όλοι, θα έχουν υπομονή μαζί του και θα είναι δίπλα του. Ταυτόχρονα όμως υπάρχει κι ένα ρολόι που μετράει τις ώρες μέχρι την στιγμή της απόλυτης προσαρμογής του στον «πλανήτη» Μπάρσα…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου