Το σμόκινγκ του Τσάβι

Εστιάζει στα κυριότερα σημεία του προχθεσινού αγώνα της Μπάρσα ο Marti Perarnau

1.      Για να μπορεί ο Τσάβι να φοράει το επίσημο ένδυμα των μεγάλων και σοβαρών περιστάσεων, πρέπει να συντρέχουν κάποιες συνθήκες: Να είναι σε καλή φυσική κατάσταση. Και είναι. Να παίζει η ομάδα μα τρόπο που θα παίρνει αυτός τις αποφάσεις. Και δεν είναι πάντα έτσι. Επηρεασμένος από την βιασύνη ενίοτε και τις απαιτήσεις αλλά και την όποια απειθαρχία μπορεί να προκαλεί το πέρασμα των χρόνων, το παιχνίδι του δεν ήταν πάντοτε αυτό που θα έπρεπε να είναι.


 

2.      Και όταν λέμε ότι δεν ήταν αυτό που έπρεπε να είναι, εννοούμε ότι και σταμάτησε να επιτίθεται καλά και άρχισε ν’ αμύνεται άσχημα. Αυτό το είχε πει χιλιάδες φορές ο Γκουαρντιόλα, αλλά συνέβη με αυτόν επικεφαλής. Το να επιτίθεται κανείς καλά, συνίσταται σε οργανωμένη και συντονισμένη συλλογική επίθεση. Αυτό συνεπάγεται πως αν χαθεί μια μπαλιά, η ομάδα που λειτουργεί ενωμένη και σαν σύνολο, μπορεί άμεσα να την ανακτήσει.

3.      Αν κάποιος δεν επιτίθεται καλά, σημαίνει ότι είναι διασκορπισμένος, ασυντόνιστος και ενεργεί για τον εαυτό του. Αυτό αποδείχτηκε μαρτύριο για την Μπάρσα εδώ και μήνες, από τότε που η ομάδα φαινόταν να παίζει με άγχος και βιασύνη. Και ο Τσάβι τότε υποφέρει. Και αν ο Τσάβι υποφέρει, η Μπάρσα δεινοπαθεί.

4.      Ο Τίτο λοιπόν είτε από πεποίθηση, είτε λόγω συνθηκών αποφάσισε ν’ αλλάξει την κατάσταση. Χρησιμοποίησε τον Μοντόγια αντί του Άλβες, έβαλε τον Τιάγκο κοντά στον Μπουσκέτς και άνοιξε δρόμους για τον Τεγιό και τον Πέδρο. Και επίσης, απελευθέρωσε τον Σεσκ.

5.      Μην ξεκινώντας τον Μέσι στο βασικό σχήμα, ήταν σαν ο Σεσκ να είχε περισσότερο χώρο, μεγαλύτερη ελευθερία για να κάνει τα δικά του. Και τα έκανε. Έβγαλε ασίστ στο γκολ και ο Τίτο πρόσεξε το παιχνίδι του ενός να μην γίνει ανάχωμα για τον άλλον όταν ο Μέσι μπήκε στο γήπεδο. Ήταν σαν η εμπειρία του διπλού ψευτοεννιαριού πέρσι, να άφησε μια πικρή γεύση σε όλους τους πρωταγωνιστές που προτίμησαν να ξεκινήσουν χωριστά για να βρεθούν όμορφα στον δρόμο.

6.      Οι προσπάθειες του Τίτο είχαν σαν αποτέλεσμα έναν συνεχή έλεγχο από πλευράς Μπάρσα, αν και κάποια λάθη δεν έλειψαν. Όλο το παιχνίδι ήταν μια προσπάθεια του να διατηρηθεί η υπομονή και η μπάλα. Τον αγώνα αυτόν τον κέρδισε ο Τσάβι, ηρεμώντας τα νερά όποτε αυτά φαινόταν ότι ταράζονται. Δεν τα έκανε όμως αυτά χωρίς βοήθεια.

7.      Ο Τιάγκο ήταν εξαιρετικός σαν βοηθός του Μπουσκέτς. Στο ταλέντο του μπορούμε πλέον να προσθέσουμε και την νηφαλιότητα για την οποία τόσο πολύ επέμενε ο Πεπ. Οι επιδόσεις του στην Χετάφε ωφέλησαν τον Τσάβι, σίγουρα ενθουσιασμένο και από το ότι μπορούσε να βρίσκει μπροστά του έναν ελεύθερο Σεσκ.

8.      Ο Μοντόγια, ο Τιάγκο και ο Σεσκ διαμόρφωσαν ένα πολύ όμορφο σκηνικό για τον Τσάβι. Όχι μόνιμο βέβαια. Πότε-πότε επανέρχονταν κάποιες βιασύνες και κάποια λάθη. Η Χετάφε δεν απείλησε πάντως σε καμία περίπτωση σοβαρά τον Βαλντές, παρά το γεγονός ότι στα πρώτα 20 λεπτά του δεύτερου ημιχρόνου, η Χετάφε είχε το πάνω χέρι.

9.      Και σαν πλέον το ρολόι να έχει γίνει φετίχ για την Μπάρσα, μόλις έφτασε το 20 λεπτό, το παιχνίδι της άρχισε ν’ αλλάζει. Ο Μέσι μπήκε στο γήπεδο και όλα πήραν την πορεία και τον δρόμο τους. Το τρίτο γκολ της ομάδας ήταν αποτέλεσμα του πανέμορφου συνδυασμού των Μέσι, Σεσκ και Τσάβι.

10.  Το ματς κόντρα στην Χετάφε ήταν πολύ όμορφο και νίκη των πειραματισμών του Τίτο: απελευθέρωση του Σεσκ, πολύ ελπιδοφόρα η εξέλιξη του Μοντόγια, εξαίρετος ο Τιάγκο, ανακάμπτει ο Βίγια και ο Τσάβι μπορεί να ντυθεί με τα καλά του και να διευθύνει την ορχήστρα. Και όταν ο Τσάβι διευθύνει, η ομάδα μαθαίνει με την προϋπόθεση ότι μπορεί να διαβάσει όπως πρέπει το μάθημά της. Καλύτερα μαζί και ενωμένοι, παρά διασκορπισμένοι και με τον καθένα να κοιτάει τον εαυτό του. Το ερωτηματικό είναι τι επιπτώσεις θα μπορούσε να έχει μεσομακροπρόθεσμα ο τραυματισμός του Πουγιόλ, έστω και αν δεν είναι κάτι το σοβαρό.