Μουρίνιο:''Δεν έχω ομάδα..''

Έχω ξαναγράψει σ' αυτήν εδώ τη διαδικτυακή γωνιά ότι οι δηλώσεις των πρωταγωνιστών του ποδοσφαίρου δείχνουν επακριβώς και είναι ο καθρέφτης της προσωπικότητας τους. Ενσυνείδητες ή ασυνείδητες οι δηλώσεις και τα λεγόμενα τους δείχνουν ανάγλυφα το ποιόν του ανθρώπου ή της ομάδας που εκπροσωπούν. ''Δεν έχω ομάδα'' αναφώνησε ο Μου μετά από μια ακόμα ανυπαρξία της Μαδρίτης και αυτή η πρόταση, αλλά και κάθε λέξη ξεχωριστά ζωγραφίζουν και αναπαριστούν τη γενικότερη φιλοσοφία του πορτογάλου τεχνικού και της βασιλοαναθρεμένης.

...δεν...  Αρνητισμός καθαρός και ξάστερος στην αρχή της πρότασης στα λόγια του σπέσιαλ αμάν.. Και πώς να χτίσεις το νέο ή αυτό που έχει ανάγκη τη δεδομένη στιγμή η ομάδα σου όταν η κάθε σου δημιουργία έχει χτιστεί με προεξάρχον το δεν; Δεν για το ένα, δεν για το άλλο, δεν ο ένας, δεν ο άλλος, για να ξεπροβάλεις εσύ ο πρώτος, ο καλύτερος. Εκλείπει το βεβεαιωτικό της προσπάθειας και της δημιουργίας. Εξαγορά της εικόνας σου ως ο καλύτερος προπονητής του κόσμου, εξαγορά της ομάδας σου ως η καλύτερη του κόσμου. Δεν στις ακαδημίες, δεν στη ισονομία, δεν στη δικαιοσύνη, αγόραζε και πρόβαλε και όταν οι ακριβοπληρωμένοι δεν...,τότε πώς να μιλήσεις για αυτοκριτική και θέση; Ασυνείδητα έρχεται στο στόμα σου η εύκολη άρνηση. Μ' αυτήν έχεις ανδρωθεί , αυτή είναι η φιλοσοφία σου. Πώς να εκφέρεις άλλη γλώσσα; Όταν έρθουν οι πάλι οι πλαστές, πέτσινες επιτυχίες, θα εκφράσεις πάλι θετικότητα..

....έχω.... Εγώ,καταλάβατε;. Εγώ δεν έχω ομάδα. Εγώ είμαι η ομάδα. Και μια και μιλάμε για βασίλισσες, θυμόμαστε ότι το κράτος είμαι εγώ... Πρώτο πρόσωπο. Δεν υπάρχει το εμείς. Άλλωστε εγώ είμαι ο σπέσιαλ one. Εσείς φταίτε που δεν έχω ομάδα. Στο νου αμέσως έρχονται τα λόγια του Πεπ που πάντα μιλούσε στο εμείς, για το δικό μας στυλ, τη δική μας φιλοσοφία στην Μπαρσελόνα. Και πώς να μην περάσει αυτή η εγωιστική ονομαστική του ενικού και στην ομάδα; Είναι και στα γονίδια της..Πώς να μην ακολουθούν ή να προηγούνται οι παίκτες; Σ'αυτό το κλίμα ''μεγαλουργούν''. Εγώ είμαι  στενοχωρημένος. Κάλμα, εγώ τους κανονίζω, εγώ θέλω τα βραβεία, εγώ θέλω τα περισσότερα φράγκα. Εγώ μαζί με άλλους εγώ έχουμε την καλύτερη ομάδα στον κόσμο, την πιο φανταχτερή, τη βασιλοσκεπούμενη. Αν έλειπα εγώ; Τι φταίω εγώ; Τώρα οι άλλοι φταίνε. Ένας για έναν και ''όλοι για έναν'' το σύνθημα των σωματοφυλάκων της βασίλισσας..

...ομάδα... Ομάδα. Τι άλλο; Ποδόσφαιρο παίζουμε και τίποτε άλλο. Δεν πάει καλά μέσα στις 4 γραμμές; Δεν έχω ομάδα. Πώς να σκεφτείς ότι για να πας καλά μέσα στο γήπεδο πρέπει να έχεις και κάτι παραπάνω. Παρέα, οικογένεια, ομαδική προσπάθεια για ένα στόχο, έναν ολόκληρο λαό  πίσω σου στα γήπεδα, στην κοινωνία, στο έθνος. Ο καθένας κάνει το κομμάτι του στο γήπεδο και στις δηλώσεις, πανηγυρίζει αυτάρεσκα στον υπερθετικό βαθμό στα γκολ του και στραβομουτσουνιάζει όταν ο συμπαίκτης μισθοφόρος πετύχει κι  αυτός ένα θεαματικό τέρμα. Χαριεντίζεται λυκοφιλικά στιις προπονήσεις και στις συνεντεύξεις, αλλά όταν θιχτεί το ατομικό σε μια  ομάδα χωρίς το θεμελιακό ομού , δεν υπάρχει ο εμπνευσμένος σκόπος για να ενώσει. Γιατί ομάδα είσαι πάνω απ' όλα έξω από τα γήπεδα. Ομάδα αληθινή είσαι όταν έχεις μεγαλώσει μαζί από μικρός με τον άλλον ,όταν έχεις κλάψει για την αποτυχία του, όταν έχεις μεθύσει από χαρά για την επιτυχία του. Όταν στις φλέβες σου κυλά το ίδιο αίμα του κοινού αγώνα και του κοινού οράματος.