Χωράνε όλοι αυτοί οι ήχοι στη ζωή μας;

Λέγε «εμείς», «εμάς» και «δικά μας» όταν μιλάς, αντί «οι φίλοι μου» και «εγώ».
Ρούντγιαρντ Κίπλινγκ

Ο Κορνήλιος επέστρεψε στην Ελλάδα μετά από ένα διάστημα παρατεταμένης απουσίας του. Είχε μπει στη διαδικασία να βρεθεί για λίγες ημέρες στο εξωτερικό, και πιο συγκεκριμένα στην Ιταλία. Ένας καλός του φίλος, που έμενε στο Μιλάνο, τον είχε προσκαλέσει να περάσουν μαζί ένα δεκαήμερο.  Ο Κορνήλιος, παρότι αυτό το καλοκαίρι είχε πιάσει τον εαυτό του να μην θέλει πολλές μετακινήσεις, δεν αρνήθηκε. Πραγματοποίησε αυτό το ταξίδι. Μάλιστα, τις ημέρες που βρέθηκε εκεί είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει όσο πιο live γινόταν και έναν αγώνα της Ίντερ για το Europa League. Ναι, πέρασε καλά στην Ιταλία, αλλά υποσχέθηκε στον εαυτό του πως θα κρατήσει για τον ίδιο τις εμπειρίες που αποκόμισε. Δεν είναι καιροί για φλυαρίες και εξομολογήσεις που θα σε κάνουν ευάλωτο στις αβασάνιστες κρίσεις της ανούσιας, αλλά και επικίνδυνης τάσης των ανθρώπων, να προτιμούν να σχολιάζουν το οτιδήποτε έξω από αυτούς, παρά να κάνουν ουσιαστική αυτοκριτική. Ο Κορνήλιος δεν «την είχε δει». Ποτέ δεν πίστευε πως ήταν τέλειος. Ούτε καν. Τέλειο θνητό κατασκεύασμα της φύσης δεν υπάρχει. Απλά, βλέπουμε ότι μας βολεύει να βλέπουμε. Απλά, προτάσσουμε αυτό που μας εξυπηρετεί να προτάσσουμε. Όμως, ο Κορνήλιος ήθελε τα μειονεκτήματα του να γυρνάνε στον ίδιο, έστω και ως επικίνδυνο μπούμερανγκ, και όχι να τα εκτοξεύει δεξιά και αριστερά, προκαλώντας θύματα και «τραυματισμούς».

Αυτή τη φορά είχε διαφορετικές καλλιτεχνικές ανησυχίες. Ένας καλός του φίλος τον είχε πείσει να συμμετάσχει σε ένα διαγωνισμό για ταινίες μικρού μήκους. Με έναν όρο: να υπάρχει μόνο ένα πρόσωπο κατά τη διάρκεια της ταινίας, που θα εμφανιζόταν στο πλάνο. Πρωταγωνιστής και κομπάρσος ο ίδιος. Ο Κορνήλιος σκέφτηκε να ονομάσει το εγχείρημα του «Ο Διαπραγματευτής».  Υποδύθηκε έναν πρωθυπουργό που διαπραγματευόταν με τον εαυτό του, φορώντας το καλύτερο του μπλε κουστούμι. Παράλληλα, την ώρα που αυτός θα έπραττε τις κινήσεις που προέβλεπε το σενάριο, θα συνοδευόταν η όλη δράση, από τους ανάλογους ήχους μιας προγραμματισμένης play list. Πότε θα ακούγονταν κραυγές αποθέωσης από ένα πλήθος σε κομματική συγκέντρωση. Πότε θα ακούγονταν αποδοκιμασίες από ένα αγανακτισμένο πλήθος σε μια κεντρική πλατεία της Ελλάδας. Πότε σιωπή. Πότε μπότες. Πότε κραυγές χτυπημένων ανθρώπων. Πότε μια ομιλία του ηγέτη του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος της Γερμανίας τη δεκαετία του 1930. Πότε ένα λαπτοπ που έκλεινε. Πότε μια γυναίκα που μόλις είχε φέρει στη ζωή έναν καινούριο άνθρωπο. Πότε ένας άνθρωπος που μέτραγε λεφτά, σε χαρτονομίσματα (αν ήταν ευρώ, δραχμές, ρούβλια, δολάρια ή κάτι άλλο, μικρή σημασία είχε). Αλήθεια, θα χώραγαν όλοι αυτοί οι ήχοι σε ένα πεντάλεπτο έργο; Μα, εδώ χωράνε στη ζωή μας, δεν θα χωράνε στο σινεμά-έστω και στις πιο μικρογραφικές εκδοχές του;

Καθώς καθόταν εκεί, στην καρέκλα του μπαλκονιού του, ατένιζε τη θέα. Το έκανε αυτό πολλές φορές. Όμως, σήμερα δεν είχε διάθεση να κοιτάξει το εξωτερικό περιβάλλον. Τον βασάνιζε το εσωτερικό του. Προσπαθούσε να χαρτογραφήσει συναισθήματα, να αποκωδικοποιήσει διαθέσεις και να αποδελτιώσει σκέψεις. Γιατί πολλές φορές δείχνουμε εμμονές με πράγματα που υποτίθεται πως έχουμε ξεπεράσει; Γιατί διαρκώς γυρνάμε στα ίδια και στα ίδια με μια επιθετική διάθεση; «Ήρθαμε στον κόσμο, όχι για να πάρουμε ό,τι έχει η ζωή για τον εαυτό μας, μα και για να προσπαθήσουμε να κάνουμε τη ζωή των άλλων πιο ευτυχισμένη» έλεγε με περισσή ευστοχία ο Γουίλιαμ Όσλερ. Ή μήπως είχε άδικο ο άλλος διανοητής, που μέσα στην παραζάλη της απαισιοδοξίας του και στη μαυρίλα της απογοήτευσης του, μας περιέγραψε απογυμνωμένα και κυνικά πτυχές του είδους: «Ο εγωισμός είναι τόσο μεγάλος, που η υφήλιος ολόκληρη δεν μπορεί να τον χωρέσει. Γιατί αν έμπαινε σε καθέναν το δίλημμα να εκλέξει ανάμεσα στην εκμηδένιση του σύμπαντος και στη δική του προσωπική καταστροφή, δεν είναι ανάγκη να πω εγώ ποια θα ήταν η απάντηση.» Αρτούρ Σοπενχάουερ. Ο Κορνήλιος νόμιζε και νομίζει ακόμα, πως όταν κάτι δεν μας κάνει, πατάμε το delete. Αν συνεχίσουμε να καταπιανόμαστε με δαύτο, μάλλον μας έκανε περισσότερο από όσο αφήνουμε τον εαυτό μας να το παραδεχτεί. Μέχρι εκεί που στους τοίχους των φιλοδοξιών μας γράφαμε με σπρέι τις δικές μας αναγκαιότητες, με μέτρο σύγκρισης μια αδάμαστη αμετροέπεια και ματαιοδοξία.Όμως, όλοι ξέρουν τι θέλουν τα μεταξωτά...

Δεν θα μπορούσε και φέτος να μη βλέπει αγαπημένες στιγμές του πλουσιότατου αθλητικού παρελθόντος στο dvd του. Αυτή τη φορά έκανε κάτι που σχετιζόταν με τη Μπαρσελόνα. Προσπάθησε να βρει το πρώτο παιχνίδι της Μπάρσα με τον Πεπ Γκουαρντιόλα στον πάγκο. Γιατί ήθελε να δει πως διαχειρίστηκε ο αρχιτέκτονας των επιτυχιών τη δική του αρχή. Για το πώς σκούπισε με το μυαλό του τον ιδρώτα της δικής του αγχωμένης αρχικής παράστασης μπροστά στα βλέμματα του αδηφάγου πλήθους. Για να βρει ο Κορνήλιος και τον τρόπο που πρέπει να ακολουθήσει ο Τίτο Βιλανόβα. Όμως, σταμάτησε. Μα, γιατί; Είναι απλό. Ο καθένας έχει το δικό του τρόπο. Ας εμπιστευτούμε το his way του Τίτο, και ας απολαύσουμε ξανά και ξανά τη Μπάρσα και το Μέσι. Στους καιρούς των νέων μέτρων, στην εποχή της διάχυτης ανασφάλειας και οργής υπάρχει ακόμα κάτι που για ένα δίωρο μπορεί, όχι να μας κάνει να ξεχαστούμε-γιατί αυτό είναι πρόσκαιρο και στην τελική ανώφελο, αλλά να παραδειγματιστούμε. Η συνταγή των επιτυχημένων είναι τους καιρούς της καθολικής αποτυχίας και δυστυχίας, η ασφαλιστική δικλείδα της επιβίωσης και η θυρίδα στην οποία κρύβουμε το κλειδί που θα μας οδηγήσει και σαν άτομα και σαν σύνολα στην καινούρια Αναγέννηση… Όλοι έχουμε ανάλογες θυρίδες. Ας θυμηθούμε που έχουμε αφήσει το κλειδί και ας σταματήσουμε να βαριόμαστε να πάμε με τα πόδια προς αυτές.

Μετά από όλα αυτά, αποφάσισε να πάει στη θάλασσα. Όχι, με τα πόδια, φυσικά. Η παραλία τον Σεπτέμβριο έχει τη δική της ομορφιά…