Το champions league έχει απαιτήσεις

Του Κώστα Μαρούντα

Το παιχνίδι με τη Σπαρτάκ Μόσχας για την πρεμιέρα του φετινού champions league, έχει για μένα δύο διαστάσεις. Η πρώτη είναι πως η ομάδα ξεκίνησε με το δεξί, καθώς έστω και δύσκολα πήρε τους τρεις πρώτους βαθμούς. Παρότι για πολύ ώρα το γήπεδο ήταν παραδομένο σε μια πρόδηλη αμηχανία, τέλος καλό, όλα καλά. Είναι, όμως, όλα καλά; Σίγουρα, όχι. 

Γιατί η Σπαρτάκ Μόσχας δεν είναι κάποια μεγάλου βεληνεκούς ομάδα, έτσι ώστε να δικαιολογείται ο σημαντικός για τους μπλαουγκράνα βαθμός δυσκολίας που προέκυψε στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Ήταν μια ομάδα που εκμεταλλεύτηκε τις όποιες αρετές της, δεν φοβήθηκε και χτύπησε στα ίσια τον αγώνα, προσπάθησε και πραγματικά παρουσίασε μια αξιόλογη εικόνα. Θα χρειαζόταν και τύχη για να μπορέσει να πάρει αποτέλεσμα, την οποία δεν είχε. Και πώς να την έχει βέβαια, απέναντι σε μια ομάδα που έχει την τιμή, αλλά και το πλεονέκτημα, να διαθέτει στις τάξεις της έναν ποδοσφαιρικό σύγχρονο βιρτουόζο, όπως ο Λίο Μέσσι. Το καλό είναι πως η Μπάρσα δεν είχε μια αναιμική και αδιάφορη πρεμιέρα. Μπήκε στα βαθιά από νωρίς και οι παίκτες, αλλά και ο Τίτο, συνειδητοποίησαν από πρώτο (ρωσικό) χέρι πως η διοργάνωση έχει απαιτήσεις και ο κίνδυνος καραδοκεί σε κάθε βήμα. Ακόμα και εντός έδρας, απέναντι σε μια καλή ομάδα, που σε καμία περίπτωση, όμως, δεν αποτελεί μέλος της first class των ομάδων της Ευρώπης. Μπράβο στη Σπαρτάκ για την παρουσία της, στην οποία μπορεί και πρέπει να επενδύσει για τη συνέχεια, μπράβο και στη Μπαρσελόνα για την ανατροπή, τη νίκη και το τρίποντο… Πέρα, λοιπόν, από τα προφανή αυτό που βγαίνει από το συγκεκριμένο παιχνίδι είναι ότι η Μπάρσα χρειάζεται ακόμα δουλειά. Γενικότερα, από την αρχή της φετινής περιόδου, παρουσιάζει ορισμένα καλά στοιχεία. Όμως, τρώει και εύκολα το γκολ. Υπάρχουν παιχνίδια που δεχτήκαμε γκολ, που δυσκόλεψαν αρκετά την προσπάθεια μας για την κατάκτηση ενός νικηφόρου αποτελέσματος. Και αυτά που ξεχωρίζουν περισσότερο, ήταν στα δύο ματς με τη Μαδρίτη-όπου και τελικά είχαμε την απώλεια του αντίστοιχου τίτλου που διακυβευόταν, ο αγώνας με τους Ρώσους, αλλά και με την Οσασούνα θα πρόσθετα εγώ. Υπήρχαν, βέβαια, και επιδόσεις όπως το μηδέν στο οποίο κρατήσαμε τη Βαλένθια, που μας έκαναν να αισιοδοξούμε. Το σίγουρο είναι πως βάση αποτελεσμάτων η ομάδα έχει ξεκινήσει καλά, όμως απαιτείται περισσότερη σταθεροποίηση σε συγκεκριμένους τομείς, όπου και παρουσιάζουμε σκαμπανεβάσματα. Πάντα σύμφωνα με την προσωπική μου άποψη. Εγώ,επιμένω να θεωρώ πως τα καλύτερα έρχονται. Θέλω να πιστεύω πως το διάστημα της φόρμας, υπό την έννοια της παρατεταμένης καλής απόδοσης είναι κάτι εφικτό, που ακόμα δεν έχουμε δει για διάφορους λόγους. Περιμένουμε, και έως τότε ευχόμαστε να σταματήσουν όσο γίνεται οι τραυματισμοί και να συνεχιστούν τα νικηφόρα αποτελέσματα. Γιατί το έχω ξαναπεί οι νίκες απελευθερώνουν, διατηρούν την ψυχολογία σε καλά επίπεδα και σου επιτρέπουν να δουλεύεις με καθαρό μυαλό για να περιορίσεις τις ατέλειες σου και να μονιμοποιήσεις τα θετικά σου στοιχεία. Εν αναμονή, λοιπόν… Υγ. Νομίζω ότι ο καθένας μας οφείλει δημόσια να παραδέχεται τα λάθη του και να αναλαμβάνει την ευθύνη των λανθασμένων εσωτερικών του πορισμάτων. Με όσα είδα πέρυσι από τον Τέγιο, είχα σχηματίσει την άποψη ότι πρόκειται για έναν παίκτη, που δεν ήταν ακόμα σε θέση να σηκώσει το βάρος της φανέλας που αναλογεί σε έναν βασικό παίκτη της Μπάρσα. Θεωρούσα πως είχε ικανότητες, αλλά δεν είχε αποκτήσει ακόμα την «τεχνοτροπία» να επιλέγει την σωστή ενέργεια στο σωστό χρόνο, αναδεικνυόμενος σε μια χρήσιμη μονάδα στην ενδεκάδα της ομάδας. Κάτι του έλειπε. Όταν, όμως, σκοράρει με τον τρόπο που το έκανε στον αγώνα με τη Σπαρτάκ, και όταν προσφέρει έτοιμο γκολ στο πιάτο στο Λίο, οφείλω να κάνω μια εσωτερική ενδοσκόπηση εκ νέου. Μακάρι, ο Τέγιο να συνεχίσει έτσι και να γίνει ένα ουσιαστικό εργαλείο για την ομάδα, και μια μονάδα αξιομνημόνευτη από τους φιλάθλους τόσο της Μπάρσα, όσο και όσων ποδοσφαιρόφιλων την παρακολουθούν με τη δέουσα προσοχή.