Τσάβι version 10.0

Η Ισπανία και η Μπάρσα αποδίδοντας ένα ποδοσφαιρικό θέαμα που όμοιό του δεν έχει ξαναδεί ο πλανήτης, φαίνεται να έχουν κατακτήσει την Νιρβάνα. Η Εθνική βρήκε την ισορροπία και το στιλ παιχνιδιού που με τόση αγωνία έψαχνε για χρόνια και μπόρεσε να διαμορφώσει την καλύτερη ομάδα της ιστορίας της βασισμένη σε κάτι «τρελούς» κοντούς και τώρα πια εκτός από την κατάκτηση του Euro και του Mundial, μοιάζει έτοιμη για να κατακτήσει και άλλες ποδοσφαιρικές κορυφές. Σε επίπεδο συλλόγων, χάρη στο εργοστάσιο ποδοσφαιρικών ονείρων που ονομάζεται Μάσια, η Μπάρσα φαντάζει το ακλόνητο φαβορί για τον τίτλο της καλύτερης ομάδας όλων των εποχών. Πρώτα απ’ όλα επειδή η συλλογή των τροπαίων της μεγαλώνει συνεχώς και δεύτερον επειδή η ποδοσφαιρική της νοοτροπία και φιλοσοφία κάθε φορά που εφαρμόζονται στο γήπεδο, ξυπνάνε τον θαυμασμό αλλά και τον φθόνο. Δεν ήταν όμως πάντα έτσι.

Αντέχει στο ρυθμό της Μπάρσα ο Σεσκ;

 

Η Μπάρσα έχει δώσει συνολικά 183 ματς από την κατάκτηση του Euro. Ένας αριθμός στον οποίο δεν είναι και πολύ σίγουρο ότι ο Σεσκ θα μπορούσε ν’ ανταποκριθεί όπως πρέπει. Ο μέχρι αυτή τη στιγμή αρχηγός της Άρσεναλ, ούτε καν πλησιάζει τα στατιστικά των Τσάβι, Ινιέστα και Μπουσκέτς. Συνολικά, ο Σεσκ έχει συμμετάσχει σε 102 από τα 174 επίσημα ματς της Άρσεναλ από το 2008, δηλαδή ένα ποσοστό της τάξης του 58.6%, αριθμός που απέχει από τα αντίστοιχα στατιστικά των τριών μέσων της Μπάρσα.

Το ναυάγιο των ανωνύμων εταιρειών (και στην Ισπανία)

 

Μοιάζει σα να ήταν χτες που ο Χαβιέρ Γκόμεζ-Ναβάρο σκέφτηκε την ιδέα των Ανώνυμων Αθλητικών Εταιρειών. Τότε ειπώθηκε ότι κάτι τέτοιο θα έσωζε την παραπαίουσα οικονομία του ποδοσφαίρου. Έτσι και υπό την προστασία της Κυβέρνησης, οι ομάδες ρίχτηκαν στο σχέδιο της εξυγίανσης. Εκτός των Ρεάλ, Μπαρσελόνα, Αθλέτικ και Οσασούνα, όλοι πέρασαν από την «ομπρέλα» των Ανωνύμων Αθλητικών Εταιρειών το 1992. Οι νέοι ιδιοκτήτες, ευαγγελίζονταν ότι οι Ανώνυμες Αθλητικές Εταιρείες ήταν το ιδανικό μοντέλο λειτουργίας, πιο αποτελεσματικό και με μεγαλύτερες δυνατότητες αυτοδιαχείρισης από τις ίδιες τις ομάδες. Τότε, το συνολικό χρέος του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στην Ισπανία ήταν 120 εκατομμύρια ευρώ.

Γιατί ο Σάντσεζ θα καταλήξει στη Μπαρσελόνα

Τι είναι αυτό που «τραβάει» τον Αλέξις Σάντσεζ στη Μπαρσελόνα? Η ευκαιρία να παίξει δίπλα στους καλύτερους ποδοσφαιριστές του κόσμου? Το πλεονέκτημα του να μπορεί να συνεννοείται στη μητρική του γλώσσα και να ζήσει σε μια πανέμορφη πόλη με κλίμα παρόμοιο με αυτό της πατρίδας του? Δεν είναι εξωτικό νησί του Ειρηνικού Ωκεανού, αλλά δείξτε μου έναν που δεν θα πήγαινε τρέχοντας να ζήσει σε μια από τις ελκυστικότερες πόλεις της Μεσογείου. Και οι δύο ομάδες του Μάντσεστερ τον θέλουν και τις έλουσε σίγουρα κρύος ιδρώτας όταν έμαθαν για τη Μπαρσελόνα. Τα πετροδόλαρα της Σίτι είναι ασφαλώς περισσότερα από αυτά που προσφέρει η Μπάρσα. Ακόμα και η υπερχρεωμένη Γιουνάιτεντ μπορεί να συναγωνιστεί την προσφορά της. Καμιά από τις δύο όμως δεν έχει τύχη.

Λάρσον: «Αγαπώ και στηρίζω Μπάρσα»!

 

Ο κορυφαίος Σουηδός επιθετικός, Χένρικ Λάρσον, έχει φορέσει την φανέλα και της Μπαρσελόνα και της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Σε αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στο Eurosport, μίλησε για τον αυριανό τελικό ενώ δεν μπόρεσε να κρύψει την αγάπη του για την ομάδα της Καταλωνίας…

Περί «Βιγιαράτο» και λοιπών ευτράπελων…

 Ο Αλφρέντο Ρελάνιο, διευθυντής της εφημερίδας AS, έκανε την δική του θεωρία περί «Βιγιαράτο». Καλό είναι να ξεκινήσουμε με το τελικό του συμπέρασμα: «Δεν μπαίνω σε διαδικασία θυματοποίησης, γιατί δε μπορώ να το κάνω, δεν είμαι θύμα. Δεν έχω εγώ κάποιον διαιτητή πάνω από το κεφάλι μου. Εγώ απλά λέω αυτά που βλέπω και λέω την γνώμη μου. Δεν με πειράζει που άλλοι έχουν αντίθετη γνώμη. Με πειράζει που δεν βλέπουν τι γίνεται. Θέλω μόνο να κερδίζει ο καλύτερος. Να κερδίζει όμως χωρίς εύνοιες και βοήθειες». Ο διευθυντής λοιπόν της εν λόγω εφημερίδας δεν έχει διαιτητές πάνω από το κεφάλι του και απλά λέει αυτά που βλέπει. Ο Ρελάνιο, ένας από τους καλύτερους δημοσιογράφους της χώρας, υποχρεώθηκε ν’ απαντήσει σ’ ένα άρθρο του 2002.

Η επιτυχία της απώλειας του τίτλου

Το Μπερναμπέου έχει γίνει ένα γήπεδο για… τενόρους. Η φωνή του αείμνηστου Λουτσιάνο Παβαρότι συγκλόνιζε τα πλήθη που τον άκουγαν να τραγουδάει το «Nessun Dorma» χωρίς να καταλαβαίνουν όμως και πολύ καλά τι γίνεται. Μετά, ο Πλάσιντο Ντομίνγκο έδωσε την αίγλη για την οποία τόσο πολύ «διψούσαν» τραγουδώντας το «Hala Madrid», την ώρα που μια τεράστια σημαία στην βόρεια πλευρά του γηπέδου ανέγραφε «Γερά Ρεάλ μέχρι το τέλος». Ο τρίτος τενόρος είναι ο Χοσέ Μουρίνιο. Επέτρεψε στους οπαδούς της Ρεάλ να φύγουν σχεδόν ευτυχισμένοι από το Μπερναμπέου, γιατί παρά την απώλεια του τίτλου του πρωταθλητή έχουν ελπίδες για το Κύπελλο και την πρόκριση στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. 

Οι μακιαβελικοί Πρίγκιπες: ένα εκπληκτικό άρθρο!

«Οι γνωστότερες θεωρίες συνομωσίας», ήταν προ ετών ένα άρθρο στο «Wired» που έγινε διάσημο εξαιτίας της απαρίθμησης των πιο διάσημων συνομωσιών της Ιστορίας: Η NASA ποτέ δεν πήγε στην Σελήνη, η κυβέρνηση των ΗΠΑ κρύβεται πίσω από την 11η Σεπτεμβρίου, η πριγκίπισσα Νταϊάνα δεν σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα αλλά δολοφονήθηκε, η Γουόλ Στριτ ελέγχεται εξ ολοκλήρου από ένα εβραϊκό λόμπι που «βουλιάζει» επιχειρήσεις και οικονομίες κατά βούληση, η σαϊεντολογία κάνει κουμάντο στο Χόλιγουντ, ο Πωλ ΜακΚάρτνεϊ έχει πεθάνει και τον αντικατέστησαν μ’ έναν πανομοιότυπο σωσία, ο ιός του AIDS παράχθηκε σε εργαστήριο, το τηγανιτό κοτόπουλο κάνει τους αφροαμερικάνους στείρους και η αγγλική βασιλική οικογένεια είναι στην πραγματικότητα μεταλλαγμένα ερπετά! Όλες –και ακόμα περισσότερες- δεν έχουν μέχρι στιγμής αποδειχτεί στο ελάχιστο. Το κοινό τους είναι ότι έχουν ως σημείο αναφοράς την εξουσία και το μακιαβελικό μοντέλο: δόλο, πονηριά και σκληρότητα. Τα πάντα θυσία στον βωμό της εξουσίας.

Ζητήματα ανωτερότητας και αρχοντιάς

Ο πρόεδρος που μέχρι σήμερα ήταν ο κατεξοχήν αυτός που μιλούσε περί ανωτερότητας και αρχοντιάς μαζί με τη μεγαλύτερη μερίδα των μελών του συλλόγου του, δήλωσε ότι τα όσα λέει ο τεχνικός του αντικατοπτρίζουν πλήρως τα όσα πιστεύει και ο ίδιος: «Σαφώς και είναι ανωτερότητα ν’ αναγνωρίζεις την αξία του αντιπάλου, ανωτερότητα όμως είναι και αυτό που κάνει ο προπονητής μας που στηλιτεύει τις άδικες αποφάσεις εναντίον μας.». Καταλάβαμε λοιπόν. Ανωτερότητα σημαίνει να φωνάζεις για υποτιθέμενη αδικία. Το ίδιο φαντάζομαι είναι όταν έχεις μια ομάδα που κοστίζει 400 εκατομμύρια ευρώ και γκρινιάζεις για την κατάσταση του χλοοτάπητα ή όταν λες πως υπάρχουν ομάδες που χαρίζουν ματς δεν είναι καθόλου προσβολή απέναντι σε επαγγελματίες. Ανωτερότητα επίσης είναι όταν παραπονιέσαι πως το «αστέρι» της ομάδας σου γίνεται δέκτης περισσότερων φάουλ από τον αντίπαλο. Τέλος, ανωτερότητα πρέπει να είναι όταν βγαίνεις με «ραβασάκι» μετά το τέλος τους ματς και διατυμπανίζεις τα 13 διαιτητικά λάθη που έγιναν (ή δεν έγιναν) εις βάρος σου.