Η ατάκα της εβδομάδας

Ρουμπέν Ουρία, δημοσιογράφος στο twitter του: Ο Γκουαρντιόλα είναι κύριος. Γκρίνια γιά διαιτησία = Δικαιολογίες. Μπορεί να χάσει 2 βαθμούς ή 2 τίτλους, αλλά ξέρει πως αν χάσει την εικόνα της Μπάρσα, θα τα έχει χάσει όλα!

Τσάβι version 10.0

Η Ισπανία και η Μπάρσα αποδίδοντας ένα ποδοσφαιρικό θέαμα που όμοιό του δεν έχει ξαναδεί ο πλανήτης, φαίνεται να έχουν κατακτήσει την Νιρβάνα. Η Εθνική βρήκε την ισορροπία και το στιλ παιχνιδιού που με τόση αγωνία έψαχνε για χρόνια και μπόρεσε να διαμορφώσει την καλύτερη ομάδα της ιστορίας της βασισμένη σε κάτι «τρελούς» κοντούς και τώρα πια εκτός από την κατάκτηση του Euro και του Mundial, μοιάζει έτοιμη για να κατακτήσει και άλλες ποδοσφαιρικές κορυφές. Σε επίπεδο συλλόγων, χάρη στο εργοστάσιο ποδοσφαιρικών ονείρων που ονομάζεται Μάσια, η Μπάρσα φαντάζει το ακλόνητο φαβορί για τον τίτλο της καλύτερης ομάδας όλων των εποχών. Πρώτα απ’ όλα επειδή η συλλογή των τροπαίων της μεγαλώνει συνεχώς και δεύτερον επειδή η ποδοσφαιρική της νοοτροπία και φιλοσοφία κάθε φορά που εφαρμόζονται στο γήπεδο, ξυπνάνε τον θαυμασμό αλλά και τον φθόνο. Δεν ήταν όμως πάντα έτσι.

Μέλη της Μαδρίτης οι περισσότεροι πρόεδροι της επιτροπής διαιτησίας

O Μεχία Ντιάβιλα. Από διαιτητής, υπεύθυνος ... υποδοχής διαιτητών στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου

Αν και θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι την ερχόμενη Τετάρτη για να το δούμε κι επίσημα, όλοι το έχουν σίγουρο ότι ο Μουρίνιο θα βγει λάδι και ατιμώρητος για την επίθεση στον Τίτο Βιλανόβα επειδή ο διαιτητής του αγώνα Φερνάντεζ Μπορμπαλάν δεν…. είδε το συμβάν κι επειδή η Μπαρσελόνα αποφάσισε να μην προχωρήσει σε μήνυση. Με την Ρεάλ λοιπόν να βγαίνει από πάνω για άλλη μια φορά, αν και όλος ο κόσμος είδε επακριβώς τι έγινε, παραθέτουμε την εξαιρετική δουλειά του δημοσιογράφου Ρουμπέν Ουρία. Σε αυτήν μπορούμε να βρούμε με λεπτομέρειες έναν προς έναν όλους τους προέδρους που είχε η Επιτροπή Διαιτησίας μέχρι το 1993, έτος που ξεκίνησε η προεδρία του Βικτοριάνο Σάντσεζ Αρμίνιο: «Μέχρι σήμερα κανείς δεν έχει μπορέσει με κανέναν τρόπο ν’ αποδείξει ότι αυτός ο επιεικώς αδέξιος πρόεδρος υπήρξε συμπαθών, μέλος ή παίκτης της Μπαρσελόνα. Αντίθετα η Ρεάλ, αν και δεν θέλω σε καμία περίπτωση να πω ότι οι τίτλοι της ήταν προϊόν διαιτητικής εύνοιας, είχε πάντα εξαιρετικές σχέσεις με τους διαιτητές. Μέχρι πριν από έναν αιώνα, 26 πρόεδροι αποφάσιζαν ποιοι και πώς θα διαιτητεύουν στην Ισπανία. Η πλειοψηφία αυτών που καταλάμβαναν τα υψηλά πόστα ήταν παίκτες, παράγοντες ή μέλη της Ρεάλ Μαδρίτης». 

Το ναυάγιο των ανωνύμων εταιρειών (και στην Ισπανία)

 

Μοιάζει σα να ήταν χτες που ο Χαβιέρ Γκόμεζ-Ναβάρο σκέφτηκε την ιδέα των Ανώνυμων Αθλητικών Εταιρειών. Τότε ειπώθηκε ότι κάτι τέτοιο θα έσωζε την παραπαίουσα οικονομία του ποδοσφαίρου. Έτσι και υπό την προστασία της Κυβέρνησης, οι ομάδες ρίχτηκαν στο σχέδιο της εξυγίανσης. Εκτός των Ρεάλ, Μπαρσελόνα, Αθλέτικ και Οσασούνα, όλοι πέρασαν από την «ομπρέλα» των Ανωνύμων Αθλητικών Εταιρειών το 1992. Οι νέοι ιδιοκτήτες, ευαγγελίζονταν ότι οι Ανώνυμες Αθλητικές Εταιρείες ήταν το ιδανικό μοντέλο λειτουργίας, πιο αποτελεσματικό και με μεγαλύτερες δυνατότητες αυτοδιαχείρισης από τις ίδιες τις ομάδες. Τότε, το συνολικό χρέος του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στην Ισπανία ήταν 120 εκατομμύρια ευρώ.

Περί «Βιγιαράτο» και λοιπών ευτράπελων…

 Ο Αλφρέντο Ρελάνιο, διευθυντής της εφημερίδας AS, έκανε την δική του θεωρία περί «Βιγιαράτο». Καλό είναι να ξεκινήσουμε με το τελικό του συμπέρασμα: «Δεν μπαίνω σε διαδικασία θυματοποίησης, γιατί δε μπορώ να το κάνω, δεν είμαι θύμα. Δεν έχω εγώ κάποιον διαιτητή πάνω από το κεφάλι μου. Εγώ απλά λέω αυτά που βλέπω και λέω την γνώμη μου. Δεν με πειράζει που άλλοι έχουν αντίθετη γνώμη. Με πειράζει που δεν βλέπουν τι γίνεται. Θέλω μόνο να κερδίζει ο καλύτερος. Να κερδίζει όμως χωρίς εύνοιες και βοήθειες». Ο διευθυντής λοιπόν της εν λόγω εφημερίδας δεν έχει διαιτητές πάνω από το κεφάλι του και απλά λέει αυτά που βλέπει. Ο Ρελάνιο, ένας από τους καλύτερους δημοσιογράφους της χώρας, υποχρεώθηκε ν’ απαντήσει σ’ ένα άρθρο του 2002.

Οι μακιαβελικοί Πρίγκιπες: ένα εκπληκτικό άρθρο!

«Οι γνωστότερες θεωρίες συνομωσίας», ήταν προ ετών ένα άρθρο στο «Wired» που έγινε διάσημο εξαιτίας της απαρίθμησης των πιο διάσημων συνομωσιών της Ιστορίας: Η NASA ποτέ δεν πήγε στην Σελήνη, η κυβέρνηση των ΗΠΑ κρύβεται πίσω από την 11η Σεπτεμβρίου, η πριγκίπισσα Νταϊάνα δεν σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα αλλά δολοφονήθηκε, η Γουόλ Στριτ ελέγχεται εξ ολοκλήρου από ένα εβραϊκό λόμπι που «βουλιάζει» επιχειρήσεις και οικονομίες κατά βούληση, η σαϊεντολογία κάνει κουμάντο στο Χόλιγουντ, ο Πωλ ΜακΚάρτνεϊ έχει πεθάνει και τον αντικατέστησαν μ’ έναν πανομοιότυπο σωσία, ο ιός του AIDS παράχθηκε σε εργαστήριο, το τηγανιτό κοτόπουλο κάνει τους αφροαμερικάνους στείρους και η αγγλική βασιλική οικογένεια είναι στην πραγματικότητα μεταλλαγμένα ερπετά! Όλες –και ακόμα περισσότερες- δεν έχουν μέχρι στιγμής αποδειχτεί στο ελάχιστο. Το κοινό τους είναι ότι έχουν ως σημείο αναφοράς την εξουσία και το μακιαβελικό μοντέλο: δόλο, πονηριά και σκληρότητα. Τα πάντα θυσία στον βωμό της εξουσίας.

Ζητήματα ανωτερότητας και αρχοντιάς

Ο πρόεδρος που μέχρι σήμερα ήταν ο κατεξοχήν αυτός που μιλούσε περί ανωτερότητας και αρχοντιάς μαζί με τη μεγαλύτερη μερίδα των μελών του συλλόγου του, δήλωσε ότι τα όσα λέει ο τεχνικός του αντικατοπτρίζουν πλήρως τα όσα πιστεύει και ο ίδιος: «Σαφώς και είναι ανωτερότητα ν’ αναγνωρίζεις την αξία του αντιπάλου, ανωτερότητα όμως είναι και αυτό που κάνει ο προπονητής μας που στηλιτεύει τις άδικες αποφάσεις εναντίον μας.». Καταλάβαμε λοιπόν. Ανωτερότητα σημαίνει να φωνάζεις για υποτιθέμενη αδικία. Το ίδιο φαντάζομαι είναι όταν έχεις μια ομάδα που κοστίζει 400 εκατομμύρια ευρώ και γκρινιάζεις για την κατάσταση του χλοοτάπητα ή όταν λες πως υπάρχουν ομάδες που χαρίζουν ματς δεν είναι καθόλου προσβολή απέναντι σε επαγγελματίες. Ανωτερότητα επίσης είναι όταν παραπονιέσαι πως το «αστέρι» της ομάδας σου γίνεται δέκτης περισσότερων φάουλ από τον αντίπαλο. Τέλος, ανωτερότητα πρέπει να είναι όταν βγαίνεις με «ραβασάκι» μετά το τέλος τους ματς και διατυμπανίζεις τα 13 διαιτητικά λάθη που έγιναν (ή δεν έγιναν) εις βάρος σου.