Ο Άντι Κόουλ υπήρξε ο δεύτερος κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών για την Πρέμιερ Λιγκ και στο παρακάτω άρθρο κάνει ανασκόπηση του ματς του Τσάμπιονς Λιγκ το Νοέμβριο του 1998 κόντρα στην Μπάρσα όταν ακόμα φορούσε την φανέλα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
O Αντι θυμάται την εμπειρία του εκείνη στο The National
«Ακόμα θυμάμαι μία από τις κορυφαίες νύχτες στην ποδοσφαιρική μου καριέρα. Κάθε παιδάκι που ονειρεύεται να παίξει μπάλα, θέλει ν’ αντιμετωπίσει την Μπαρσελόνα στο Καμπ Νου. Το όνειρο αυτό για μένα έγινε πραγματικότητα το Νοέμβριο του 1998. Καταλαβαίνω απόλυτα πώς θα νιώσουν οι παίκτες της Άρσεναλ όταν θα πατήσουν εκεί το πόδι τους στις 8 Μαρτίου, γιατί είναι κάτι που έχω ήδη ζήσει.
Η ατμόσφαιρα του γηπέδου ήδη με επηρέασε από την προηγούμενη μέρα του ματς όταν πήγαμε να κάνουμε προπόνηση. Ένιωθα ότι οι κερκίδες ήταν αμέτρητες και σκέφτηκα πως οι στιγμές που θα ζήσουμε θα είναι ανεπανάληπτες. Το κλίμα μεταξύ μας ήταν τόσο χαλαρό κι ευχάριστο που ο Σερ Άλεξ αναγκάστηκε να μας βάλει τις φωνές!: «Συγκεντρωθείτε» μας επαναλάμβανε συνέχεια.
Η Μπάρσα όπως και τώρα, ήταν χάρμα οφθαλμών. Είχε τότε τον Ριβάλντο, Τον Φίγκο, τον Λουίς Ενρίκε και έναν νεαρό που τον έλεγαν Τσάβι που είχε κάνει το ντεμπούτο του στο ματς του Όλντ Τράφορντ που έληξε ισόπαλο 3-3. Η Μπάρσα ήταν φαβορί εκείνη την σεζόν για τρεις λόγους: ο τελικός θα γινόταν στην έδρα της, γιόρταζε τα 100 της χρόνια και ήταν ομάδα που την χάζευες όταν έπαιζε.
Εμείς βρεθήκαμε στον δρόμο τους και ο Φέργκιουσον έμοιαζε να μην επηρεάζεται από την πίεση που ασκούσαν. Επέμενε να παίζουμε επιθετικά. Η ήττα με 4-0 στην Βαρκελώνη το 1994, του είχε κάτσει πολύ άσχημα, όταν και είχε αναγκαστεί να μην χρησιμοποιήσει τους Καντονά και Σμάιχελ εξαιτίας του νόμου περί ξένων παικτών. Μας είχε πει πως ευχόταν να είχε μια ομάδα αρκετά δυνατή ώστε να χτυπήσει την Μπάρσα κι εκείνη την χρονιά ένιωθε ότι το είχε καταφέρει. Και μας έκανε να το πιστέψουμε κι εμείς.
Έτσι βγήκαμε στην επίθεση, αλλά τα πράγματα φάνηκε να μην πηγαίνουν όπως θέλαμε। Για τη ν ακρίβεια, πήγαιναν χάλια. Κι όμως, ο Γιορκ, ο παρτενέρ μου στην επίθεση, ισοφάρισε στο πρώτο ημίχρονο. Λίλα λεπτά με την έναρξη του δεύτερου ημιχρόνου, συνδυαστήκαμε όμορφα με τον Ντουάιτ (Γιορκ) κι έκανα το 2-1. Ο Φέργκιουσον τα είχε χάσει από την χαρά του. Ο Ριβάλντο ξαναβάζει την Μπάρσα στο παιχνίδι, ο Γιορκ όμως έβαλε κι άλλο γκολ. ΟΙ Ριβάλντο και Φίγκο, δύο από τους καλύτερους παίκτες που έβγαλε ποτέ το ποδόσφαιρο, προσπάθησαν με νύχια και δόντια. Έτσι όπως τότε και τώρα εναντίον της Άρσεναλ, η Μπάρσα πρέπει να κερδίσει για να συνεχίσει στην διοργάνωση.
Ο Ριβάλντο έκανε το 3-3 και στα τελευταία λεπτά, έστειλε τη μπάλα στο δοκάρι. Η Μπάρσα είχε αποκλειστεί… Καθώς φεύγαμε από το γήπεδο ο Μίκαελ Ράιτσεγκερ μας έριξε ένα βλέμμα σα να μας έλεγε «μια χαρά μας τη φέρατε». Ο Ντουάιτ κι εγώ ήμασταν σε τρελή φόρμα εκείνο το βράδυ και αλήθεια νιώθαμε ότι δεν υπήρχε αντίπαλος που δε μπορούσαμε να νικήσουμε. Αργότερα ο κόουτς μας είπε ότι κάναμε 9 κλασικές ευκαιρίες ενώ η Μπάρσα έκανε 11 ή 12.
Ήταν ένα από τα κορυφαία παιχνίδια της καριέρας μου χωρίς αμφιβολία. Η συνέχεια είναι γνωστή… Η Μπάρσα μπορεί να έχει τώρα απουσίες όπως τον Πικέ για παράδειγμα, αλλά επειδή τα επιθετικά της όπλα είναι πανέτοιμα και… θανατηφόρα, πιστεύω ότι θα είναι αυτοί που τελικά θα πανηγυρίσουν την πρόκριση.
Χρειάζονται μόλις ένα γκολ για να το πετύχουν, ενώ πέρσι σκόραραν τέσσερα εναντίον της Άρσεναλ. Ανυπομονώ για το συγκεκριμένο παιχνίδι γιατί αντίθετα με άλλες ομάδες που όταν παίζουν με την Μπάρσα «ταμπουρώνονται» στην άμυνα, η Άρσεναλ δεν θ’ αλλάξει το αγωνιστικό της στυλ. Πιστεύω λοιπόν ότι, δεδομένης της φιλοσοφίας και των δύο ομάδων, θα δούμε παιχνίδι με πολλά γκολ.
Ο Βνεγκέρ είναι πολύ έξυπνος προπονητής. Όπως και ο Φέργκιουσον που είχε αποκλειστεί μ’ εκείνο το 4-0, θα φροντίσει να κάνει το πάθημα μάθημα. Θεωρώ ότι θα ενθαρρύνει τους παίκτες του να βγουν στην επίθεση και να παίξουν όπως στο ματς του Λονδίνου, ειδικά με μια Μπαρσελόνα κάπως αποδυναμωμένη στην άμυνα.
Θα έχει η παλιά μου ομάδα, η Άρσεναλ, ό, τι είχε η άλλη παλιά μου ομάδα, η Γιουνάιτεντ, για ν’ αποκλείσει αυτήν την Μπαρσελόνα; Δεν το νομίζω, αλλά ανυπομονώ να το μάθω.
Η ατμόσφαιρα του γηπέδου ήδη με επηρέασε από την προηγούμενη μέρα του ματς όταν πήγαμε να κάνουμε προπόνηση. Ένιωθα ότι οι κερκίδες ήταν αμέτρητες και σκέφτηκα πως οι στιγμές που θα ζήσουμε θα είναι ανεπανάληπτες. Το κλίμα μεταξύ μας ήταν τόσο χαλαρό κι ευχάριστο που ο Σερ Άλεξ αναγκάστηκε να μας βάλει τις φωνές!: «Συγκεντρωθείτε» μας επαναλάμβανε συνέχεια.
Η Μπάρσα όπως και τώρα, ήταν χάρμα οφθαλμών. Είχε τότε τον Ριβάλντο, Τον Φίγκο, τον Λουίς Ενρίκε και έναν νεαρό που τον έλεγαν Τσάβι που είχε κάνει το ντεμπούτο του στο ματς του Όλντ Τράφορντ που έληξε ισόπαλο 3-3. Η Μπάρσα ήταν φαβορί εκείνη την σεζόν για τρεις λόγους: ο τελικός θα γινόταν στην έδρα της, γιόρταζε τα 100 της χρόνια και ήταν ομάδα που την χάζευες όταν έπαιζε.
Εμείς βρεθήκαμε στον δρόμο τους και ο Φέργκιουσον έμοιαζε να μην επηρεάζεται από την πίεση που ασκούσαν. Επέμενε να παίζουμε επιθετικά. Η ήττα με 4-0 στην Βαρκελώνη το 1994, του είχε κάτσει πολύ άσχημα, όταν και είχε αναγκαστεί να μην χρησιμοποιήσει τους Καντονά και Σμάιχελ εξαιτίας του νόμου περί ξένων παικτών. Μας είχε πει πως ευχόταν να είχε μια ομάδα αρκετά δυνατή ώστε να χτυπήσει την Μπάρσα κι εκείνη την χρονιά ένιωθε ότι το είχε καταφέρει. Και μας έκανε να το πιστέψουμε κι εμείς.
Έτσι βγήκαμε στην επίθεση, αλλά τα πράγματα φάνηκε να μην πηγαίνουν όπως θέλαμε। Για τη ν ακρίβεια, πήγαιναν χάλια. Κι όμως, ο Γιορκ, ο παρτενέρ μου στην επίθεση, ισοφάρισε στο πρώτο ημίχρονο. Λίλα λεπτά με την έναρξη του δεύτερου ημιχρόνου, συνδυαστήκαμε όμορφα με τον Ντουάιτ (Γιορκ) κι έκανα το 2-1. Ο Φέργκιουσον τα είχε χάσει από την χαρά του. Ο Ριβάλντο ξαναβάζει την Μπάρσα στο παιχνίδι, ο Γιορκ όμως έβαλε κι άλλο γκολ. ΟΙ Ριβάλντο και Φίγκο, δύο από τους καλύτερους παίκτες που έβγαλε ποτέ το ποδόσφαιρο, προσπάθησαν με νύχια και δόντια. Έτσι όπως τότε και τώρα εναντίον της Άρσεναλ, η Μπάρσα πρέπει να κερδίσει για να συνεχίσει στην διοργάνωση.
Ο Ριβάλντο έκανε το 3-3 και στα τελευταία λεπτά, έστειλε τη μπάλα στο δοκάρι. Η Μπάρσα είχε αποκλειστεί… Καθώς φεύγαμε από το γήπεδο ο Μίκαελ Ράιτσεγκερ μας έριξε ένα βλέμμα σα να μας έλεγε «μια χαρά μας τη φέρατε». Ο Ντουάιτ κι εγώ ήμασταν σε τρελή φόρμα εκείνο το βράδυ και αλήθεια νιώθαμε ότι δεν υπήρχε αντίπαλος που δε μπορούσαμε να νικήσουμε. Αργότερα ο κόουτς μας είπε ότι κάναμε 9 κλασικές ευκαιρίες ενώ η Μπάρσα έκανε 11 ή 12.
Ήταν ένα από τα κορυφαία παιχνίδια της καριέρας μου χωρίς αμφιβολία. Η συνέχεια είναι γνωστή… Η Μπάρσα μπορεί να έχει τώρα απουσίες όπως τον Πικέ για παράδειγμα, αλλά επειδή τα επιθετικά της όπλα είναι πανέτοιμα και… θανατηφόρα, πιστεύω ότι θα είναι αυτοί που τελικά θα πανηγυρίσουν την πρόκριση.
Χρειάζονται μόλις ένα γκολ για να το πετύχουν, ενώ πέρσι σκόραραν τέσσερα εναντίον της Άρσεναλ. Ανυπομονώ για το συγκεκριμένο παιχνίδι γιατί αντίθετα με άλλες ομάδες που όταν παίζουν με την Μπάρσα «ταμπουρώνονται» στην άμυνα, η Άρσεναλ δεν θ’ αλλάξει το αγωνιστικό της στυλ. Πιστεύω λοιπόν ότι, δεδομένης της φιλοσοφίας και των δύο ομάδων, θα δούμε παιχνίδι με πολλά γκολ.
Ο Βνεγκέρ είναι πολύ έξυπνος προπονητής. Όπως και ο Φέργκιουσον που είχε αποκλειστεί μ’ εκείνο το 4-0, θα φροντίσει να κάνει το πάθημα μάθημα. Θεωρώ ότι θα ενθαρρύνει τους παίκτες του να βγουν στην επίθεση και να παίξουν όπως στο ματς του Λονδίνου, ειδικά με μια Μπαρσελόνα κάπως αποδυναμωμένη στην άμυνα.
Θα έχει η παλιά μου ομάδα, η Άρσεναλ, ό, τι είχε η άλλη παλιά μου ομάδα, η Γιουνάιτεντ, για ν’ αποκλείσει αυτήν την Μπαρσελόνα; Δεν το νομίζω, αλλά ανυπομονώ να το μάθω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου