Στην αρχή πειραματισμοί, αλλά μετά επιστροφή στα γνωστά
Ανάλυση του ματς της Μπάρσα με την Βαλένσια έκανε η ιστοσελίδα zonalmarking.net:
«Ο Μέσι μπορεί να μην ήταν και στα καλύτερά του αλλά σκόραρε το γκολ που έστειλε την ομάδα του-προσωρινά έστω- δέκα βαθμούς μακριά από την Ρεάλ. Ο Ουνάι Έμερι χρησιμοποιούσε τον Μάτα σαν σέντερ φορ στις προπονήσεις και τον ξεκίνησε έτσι στο ματς. Και την άμυνα υπήρξαν ανακατατάξεις με τα σέντερ μπακ να έρχονται πιο μπροστά στην αριστερή πλευρά. Ο Γκουαρδιόλα άφησε τον Πέδρο εκτός αρχικής 11άδας και το σύστημά του δεν ήταν ξεκάθαρο μέχρι να ξεκινήσει το παιχνίδι όπου φάνηκε ότι ο Μπούσκετς έπαιζε σαν ένα ακόμα σέντερ μπακ σε άμυνα με τρεις αμυντικούς.
Στο πρώτο ημίχρονο η Μπαρσελόνα έμοιαζε με την ομάδα που έχασε στο Λονδίνο από την Άρσεναλ. Ο αντίπαλος τα πήγαινε πολύ καλά, αλλά παρ όλα αυτά δεν φαινόταν να γίνεται τίποτα. Έτσι είναι δύσκολο να πούμε ξεκάθαρα ποιος είχε το πάνω χέρι, αλλά από άποψη τακτικής τα πράγματα παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον.
Η Βαλένσια μπορεί να παρατάχτηκε με το συνηθισμένο της 4-2-3-1 αλλά δε μπορούμε να παραβλέψουμε το ότι ο Μάτα είναι διαφορετικός παίκτης από τον Ρομπέρτο Σολδάδο, που συνήθως παίζει στην κορυφή της επίθεσης. Ο Σολδάδο είναι κλασικός φορ: ικανός, δυνατός στο ψηλό παιχνίδι και ξέρει να «τελειώνει» τις φάσεις. Ο Μάτα είναι κλασικό δεκάρι και έτσι παρόλο που το σύστημα ήταν φαινομενικά ίδιο, ήταν ταυτόχρονα και διαφορετικό. Το παιχνίδι του Μάτα δεν φάνηκε να προβληματίζει ιδιαίτερα την Μπάρσα, καθώς η άμυνά της δεν του άφηνε και πολλά περιθώρια κινήσεων.
Ο Γκουαρδιόλα διάλεξε να χρησιμοποιήσει τον Μπουσκέτς στο κέντρο της άμυνας, πείραμα που στο παρελθόν είχε πετύχει, αν και τότε η άμυνα των Καταλανών απαρτιζόταν από τέσσερις παίκτες. Στο συγκεκριμένο ματς, ο Πεπ έβαλε τον Μασεράνο μπροστά από τους αμυντικούς κι άφησε εκτός του Πέδρο κάτι που σήμαινε ότι η Μπάρσα έπαιζε με δύο επιθετικούς και άρα όχι μόνο μείωνε τις επιθετικές της εξάρσεις αλλά άλλαζε και τον τρόπο λειτουργίας των μπακ σε αντίθεση μ’ ένα σύστημα 3-4-3. Εναντίον της Ατλέτικο για παράδειγμα, οι Άλβες και Μάξουελ προκάλεσαν ζημιά στον αντίπαλο επειδή η επιθετική τριπλέτα ανάγκασε την άμυνα του αντιπάλου ν’ ανοίξει και να δημιουργηθούν κενά.
Κάτι τέτοιο έγινε κι εδώ κάποιες φορές. Ο Ζερεμί Ματιέ ανάλαβε τον Άλβες και ο Ζόρντι Άλμπα κινούνταν στον συγκεκριμένο χώρο. Αυτό σημαίνει ότι όταν τα πλάγια μπακ της Μπάρσα έβγαιναν μπροστά, η άμυνα της Βαλένσια ήταν 5 εναντίον 4 κάτι πολύ καλύτερο από το 4 εναντίον 4 ή 6 εναντίον 6 καθώς είχαν έναν αμυντικό στα μετόπισθεν και μεγαλύτερη άνεση στη μεσαία γραμμή. Η μεγαλύτερή τους ανησυχία ήταν η αντίπαλη πλευρά. Με τον Πάμπλο Ερνάντεζ να έχει πιο ελεύθερο ρόλο και να βγαίνει πιο πολύ στην επίθεση, ο Αντριάνο μπορούσε να κινηθεί πολύ άνετα στην αριστερή πλευρά. Πολλές ήταν οι φορές που βγήκε νικητής στο 1 εναντίον 1 με τον Στανκεβίτσιους στο πρώτο ημίχρονο, αλλά δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί στο έπακρο τον χρόνο και τα διαστήματα που είχε. Ίσως η Μπάρσα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ακόμα έναν παίκτη στα αριστερά για να δίνει βοήθεια, τον Βίγια, τον Ινιέστα ή τον Αμπιντάλ.
Εκτός από τα θέματα τακτικής, το παιχνίδι είχε ρυθμό ενώ και οι δύο ομάδες πίεζαν. Δυνατές «μάχες» δόθηκαν στη μεσαία γραμμή και φαινόταν πως το γκολ ήταν θέμα χρόνου είτε για τη μία είτε για την άλλη πλευρά. Χαρακτηριστικά παραδείγματα η ευκαιρία που έχασε ο Μέσι και το γκολ του Άλμπα που ακυρώθηκε ως οριακά οφσάιντ. Στο δεύτερο ημίχρονο ο Έμερι αναγκάστηκε ν’ αλλάξει σύστημα. Απομάκρυνε τον Χοακίν και έβαλε τον Σολδάδο γυρίζοντας τον Μάτα στον κλασικό του ρόλο σαν δεκάρι. Αυτό συνεπαγόταν την παραδοχή πως η επιθετική στρατηγική της Βαλένσια δεν απέδωσε καρπούς, μιας και ο Μάτα δε μπόρεσε να δημιουργήσει από την θέση που ήταν, προβλήματα στην άμυνα του Γκουαρδιόλα.
Το ματς συνεχίστηκε περίπου στο ίδιο στυλ, αν και με τον Σολδάδο μέσα η Βαλένσια έγινε πιο απειλητική. Με την σειρά του ο Γκουαρδιόλα αποφάσισε να κάνει τις αλλαγές του και να χρησιμοποιήσει τον Πέδρο στην θέση του Μασεράνο και να γυρίσει το σύστημα της ομάδας στο κλασικό 4-3-3 με τον Μέσι στο κέντρο της επίθεσης και τους Πέδρο και Βίγια στα άκρα. Η εικόνα της Μπάρσα άρχισε ν’ αλλάζει και το παιχνίδι της έγινε πολύ πιο άνετο. Οι μονομαχίες έγιναν πιο προσωπικές και η πίεση από πλευράς Καταλανών έγινε πιο εύκολη και αποτελεσματική.
Οι Αντριάνο και Άλβες, παρά την θέση τους, παρέμειναν απειλητικοί στην επίθεση. Ο Ματιέ συνέχισε να «επιβλέπει» τον Άλβες, ο Αντριάνο όμως εξακολουθούσε να έχει ελευθερία κινήσεων στην αριστερή πλευρά κι έτσι στο 77 έβγαλε την πάσα στον Μέσι η οποία μετατράπηκε σε σουτ και –επιτέλους- σε γκολ. Ο Έμερι προσπάθησε ν’ αντιδράσει χρησιμοποιώντας όλα τα επιθετικά του όπλα, αλλά ο Γκουαρδιόλα απάντησε με Μάξουελ και Κεϊτά, για να κρατήσει το αποτέλεσμα.
Αν και από τακτικής άποψης το ματς ήταν σε γενικές γραμμές συναρπαστικό, μπορούμε να πούμε ότι για καμιά ομάδα το αρχικό σχήμα που επέλεξε να χρησιμοποιήσει δεν λειτούργησε. Ο Μάτα δε μπόρεσε να κάνει πολλά στον αρχικό του ρόλο απέναντι σε άμυνα τριών, ενώ και η Μπαρσελόνα έμοιαζε κατά διαστήματα να μη μπορεί να κάνει το παιχνίδι της. Αν κρίνουμε όμως από άποψη αποτελέσματος, κερδισμένος είναι ο Γκουαρδιόλα. Το ζήτημα είναι αν όντως ήταν τελικά καλή επιλογή να ξεκινήσει με το 3-5-2 και να επιστρέψει μετά στο 4-3-3 ή αν θα έπρεπε εξαρχής να παρατάξει την ομάδα με το κλασικό του σύστημα.
Τέλος, αν δούμε πως η Μπάρσα είχε μόλις… 61% κατοχή μπάλας στο ματς, σημαίνει πως και η δουλειά των παικτών του Έμερι στη μεσαία γραμμή ήταν καλή, βλέποντας κιόλας ότι οι Τσάβι και Ινιέστα αντιμετώπισαν προβλήματα.
Στο πρώτο ημίχρονο η Μπαρσελόνα έμοιαζε με την ομάδα που έχασε στο Λονδίνο από την Άρσεναλ. Ο αντίπαλος τα πήγαινε πολύ καλά, αλλά παρ όλα αυτά δεν φαινόταν να γίνεται τίποτα. Έτσι είναι δύσκολο να πούμε ξεκάθαρα ποιος είχε το πάνω χέρι, αλλά από άποψη τακτικής τα πράγματα παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον.
Η Βαλένσια μπορεί να παρατάχτηκε με το συνηθισμένο της 4-2-3-1 αλλά δε μπορούμε να παραβλέψουμε το ότι ο Μάτα είναι διαφορετικός παίκτης από τον Ρομπέρτο Σολδάδο, που συνήθως παίζει στην κορυφή της επίθεσης. Ο Σολδάδο είναι κλασικός φορ: ικανός, δυνατός στο ψηλό παιχνίδι και ξέρει να «τελειώνει» τις φάσεις. Ο Μάτα είναι κλασικό δεκάρι και έτσι παρόλο που το σύστημα ήταν φαινομενικά ίδιο, ήταν ταυτόχρονα και διαφορετικό. Το παιχνίδι του Μάτα δεν φάνηκε να προβληματίζει ιδιαίτερα την Μπάρσα, καθώς η άμυνά της δεν του άφηνε και πολλά περιθώρια κινήσεων.
Ο Γκουαρδιόλα διάλεξε να χρησιμοποιήσει τον Μπουσκέτς στο κέντρο της άμυνας, πείραμα που στο παρελθόν είχε πετύχει, αν και τότε η άμυνα των Καταλανών απαρτιζόταν από τέσσερις παίκτες. Στο συγκεκριμένο ματς, ο Πεπ έβαλε τον Μασεράνο μπροστά από τους αμυντικούς κι άφησε εκτός του Πέδρο κάτι που σήμαινε ότι η Μπάρσα έπαιζε με δύο επιθετικούς και άρα όχι μόνο μείωνε τις επιθετικές της εξάρσεις αλλά άλλαζε και τον τρόπο λειτουργίας των μπακ σε αντίθεση μ’ ένα σύστημα 3-4-3. Εναντίον της Ατλέτικο για παράδειγμα, οι Άλβες και Μάξουελ προκάλεσαν ζημιά στον αντίπαλο επειδή η επιθετική τριπλέτα ανάγκασε την άμυνα του αντιπάλου ν’ ανοίξει και να δημιουργηθούν κενά.
Κάτι τέτοιο έγινε κι εδώ κάποιες φορές. Ο Ζερεμί Ματιέ ανάλαβε τον Άλβες και ο Ζόρντι Άλμπα κινούνταν στον συγκεκριμένο χώρο. Αυτό σημαίνει ότι όταν τα πλάγια μπακ της Μπάρσα έβγαιναν μπροστά, η άμυνα της Βαλένσια ήταν 5 εναντίον 4 κάτι πολύ καλύτερο από το 4 εναντίον 4 ή 6 εναντίον 6 καθώς είχαν έναν αμυντικό στα μετόπισθεν και μεγαλύτερη άνεση στη μεσαία γραμμή. Η μεγαλύτερή τους ανησυχία ήταν η αντίπαλη πλευρά. Με τον Πάμπλο Ερνάντεζ να έχει πιο ελεύθερο ρόλο και να βγαίνει πιο πολύ στην επίθεση, ο Αντριάνο μπορούσε να κινηθεί πολύ άνετα στην αριστερή πλευρά. Πολλές ήταν οι φορές που βγήκε νικητής στο 1 εναντίον 1 με τον Στανκεβίτσιους στο πρώτο ημίχρονο, αλλά δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί στο έπακρο τον χρόνο και τα διαστήματα που είχε. Ίσως η Μπάρσα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ακόμα έναν παίκτη στα αριστερά για να δίνει βοήθεια, τον Βίγια, τον Ινιέστα ή τον Αμπιντάλ.
Εκτός από τα θέματα τακτικής, το παιχνίδι είχε ρυθμό ενώ και οι δύο ομάδες πίεζαν. Δυνατές «μάχες» δόθηκαν στη μεσαία γραμμή και φαινόταν πως το γκολ ήταν θέμα χρόνου είτε για τη μία είτε για την άλλη πλευρά. Χαρακτηριστικά παραδείγματα η ευκαιρία που έχασε ο Μέσι και το γκολ του Άλμπα που ακυρώθηκε ως οριακά οφσάιντ. Στο δεύτερο ημίχρονο ο Έμερι αναγκάστηκε ν’ αλλάξει σύστημα. Απομάκρυνε τον Χοακίν και έβαλε τον Σολδάδο γυρίζοντας τον Μάτα στον κλασικό του ρόλο σαν δεκάρι. Αυτό συνεπαγόταν την παραδοχή πως η επιθετική στρατηγική της Βαλένσια δεν απέδωσε καρπούς, μιας και ο Μάτα δε μπόρεσε να δημιουργήσει από την θέση που ήταν, προβλήματα στην άμυνα του Γκουαρδιόλα.
Το ματς συνεχίστηκε περίπου στο ίδιο στυλ, αν και με τον Σολδάδο μέσα η Βαλένσια έγινε πιο απειλητική. Με την σειρά του ο Γκουαρδιόλα αποφάσισε να κάνει τις αλλαγές του και να χρησιμοποιήσει τον Πέδρο στην θέση του Μασεράνο και να γυρίσει το σύστημα της ομάδας στο κλασικό 4-3-3 με τον Μέσι στο κέντρο της επίθεσης και τους Πέδρο και Βίγια στα άκρα. Η εικόνα της Μπάρσα άρχισε ν’ αλλάζει και το παιχνίδι της έγινε πολύ πιο άνετο. Οι μονομαχίες έγιναν πιο προσωπικές και η πίεση από πλευράς Καταλανών έγινε πιο εύκολη και αποτελεσματική.
Οι Αντριάνο και Άλβες, παρά την θέση τους, παρέμειναν απειλητικοί στην επίθεση. Ο Ματιέ συνέχισε να «επιβλέπει» τον Άλβες, ο Αντριάνο όμως εξακολουθούσε να έχει ελευθερία κινήσεων στην αριστερή πλευρά κι έτσι στο 77 έβγαλε την πάσα στον Μέσι η οποία μετατράπηκε σε σουτ και –επιτέλους- σε γκολ. Ο Έμερι προσπάθησε ν’ αντιδράσει χρησιμοποιώντας όλα τα επιθετικά του όπλα, αλλά ο Γκουαρδιόλα απάντησε με Μάξουελ και Κεϊτά, για να κρατήσει το αποτέλεσμα.
Αν και από τακτικής άποψης το ματς ήταν σε γενικές γραμμές συναρπαστικό, μπορούμε να πούμε ότι για καμιά ομάδα το αρχικό σχήμα που επέλεξε να χρησιμοποιήσει δεν λειτούργησε. Ο Μάτα δε μπόρεσε να κάνει πολλά στον αρχικό του ρόλο απέναντι σε άμυνα τριών, ενώ και η Μπαρσελόνα έμοιαζε κατά διαστήματα να μη μπορεί να κάνει το παιχνίδι της. Αν κρίνουμε όμως από άποψη αποτελέσματος, κερδισμένος είναι ο Γκουαρδιόλα. Το ζήτημα είναι αν όντως ήταν τελικά καλή επιλογή να ξεκινήσει με το 3-5-2 και να επιστρέψει μετά στο 4-3-3 ή αν θα έπρεπε εξαρχής να παρατάξει την ομάδα με το κλασικό του σύστημα.
Τέλος, αν δούμε πως η Μπάρσα είχε μόλις… 61% κατοχή μπάλας στο ματς, σημαίνει πως και η δουλειά των παικτών του Έμερι στη μεσαία γραμμή ήταν καλή, βλέποντας κιόλας ότι οι Τσάβι και Ινιέστα αντιμετώπισαν προβλήματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου