Στο καθιερωμένο του άρθρο στο «El Periodico», ο Γιόχαν Κρόϊφ αναφέρεται στο clasico του Σαββάτου και κατακρίνει τον τρόπο που επέλεξε ο Μουρίνιο να παρατάξει την ομάδα του στο γήπεδο
Από το πρώτο ντέρμπι του Σαββάτου, καταλάβαμε πόσο πολύ φοβάται ο Μουρίνιο τη Μπάρσα και πόσο είναι πάντα έτοιμος να επικαλεστεί κάθε τύπου δικαιολογία για να στρέψει την προσοχή σε οτιδήποτε άλλο εκτός από την ταμπακέρα. Ο τρόπος που παρέταξε ο Μουρίνιο την Ρεάλ είναι το καλύτερο κομπλιμέντο που θα μπορούσε να κάνει στη Μπαρσελόνα. Το ότι σε εντός έδρας ματς παρέταξε 7 αμυντικούς, ήταν σαφέστατο δείγμα του πόσο φοβόταν τον αντίπαλο. Σε άλλες εποχές, ο κόσμος της Ρεάλ δεν θα δεχόταν κάτι τέτοιο. Σε άλλες εποχές όμως. Ο Καπέλο μπορεί κάλλιστα να το επιβεβαιώσει αυτό.
Φοβισμένος αλλά πάντα σε εγρήγορση. Αυτός είναι ο Μουρίνιο. Η συνέντευξη Τύπου πριν από το ματς χρησίμευσε σαν προάγγελος δικαιολογιών για μετά την λήξη του ματς. Επιλέγοντας ποιες ερωτήσεις θ’ απαντήσει και ποιες όχι έχει βρει την «καραμέλα» του «εμείς παίζουμε με 10 κι αυτοί πάντα με 11» χωρίς βέβαια να λέει γιατί θέλησε να παρατάξει 7 αμυντικούς. Ενοχλείται κανείς? Κάποιοι ναι, κάποιοι όμως όχι. Ο Μουρίνιο είναι προπονητής που παίρνει τίτλους, δεν είναι προπονητής που θέλει να παίζει ποδόσφαιρο. Ή για να το θέσω αλλιώς, δεν είναι ο προπονητής που αντιλαμβάνεται το ποδόσφαιρο σαν θέαμα, σαν ομορφιά. Κι όμως ασυνείδητα, προσέφερε μεγάλη βοήθεια στη Μπάρσα. Αν κατάφερε να πάρει το αποτέλεσμα αυτό στο Μπερναμπέου, δεν θα καταφέρει να κάνει το ίδιο στον τελικό του Μεστάγια. Και ο Πεπ και οι παίκτες έπιασαν το υπονοούμενο…
Ο Μουρίνιο με αλαζονεία τονίζει πάντα ότι προετοιμάζει την ομάδα του για παιχνίδι 10 εναντίον 11 όταν αντιμετωπίζει τη Μπαρσελόνα. Αν είναι έτσι, τότε θα έκανε καλό στη Μπάρσα να συνηθίσει κι αυτή να προετοιμάζεται σε πλάνο 10 εναντίον 11. Για δύο λόγους: Αν η Ρεάλ επιμείνει να παίζει σαν μικρή ομάδα και να παραχωρεί τη μπάλα και την πρωτοβουλία των κινήσεων στη Μπαρσελόνα, τότε είναι λογικό πως μόνο ένας θα έχει το πάνω χέρι στο γήπεδο. Αν ήμουν ο Μουρίνιο, θα τους προετοίμαζα για παιχνίδι 9 εναντίον 11 γιατί αν ο Πέπε επιφορτιστεί με τα ίδια καθήκοντα και παίξει με τον ίδιο τρόπο, δε νομίζω ότι θα καταφέρει να τελειώσει το ματς.
Το Ρεάλ-Μπαρσελόνα μου θύμισε εν πολλοίς τον τελικό του Μουντιάλ ανάμεσα στην Ολλανδία και την Ισπανία. Εκείνη τη νύχτα, και το λέω νιώθοντας ντροπή, οι Ολλανδοί είχαν βαλθεί να καταστρέψουν το παιχνίδι του αντιπάλου κι όχι να βρουν τρόπους να παίξουν και οι ίδιοι όμορφο ποδόσφαιρο και να διεκδικήσουν το καλύτερο. Και το αποτέλεσμα ήταν το αναμενόμενο: ήττα και απαξίωση απ’ όλον τον ποδοσφαιρικό πλανήτη. Κάτι που έχει πραγματικό ενδιαφέρον είναι πώς οι ίδιοι άνθρωποι –κι αναφέρομαι στον φιλομαδριλένικο Τύπο- που τώρα χειροκροτούν τις τακτικές του Μουρίνιο, είχαν εξοργιστεί τότε με τις τακτικές των Ολλανδών.
Ο δεύτερος λόγος, κι αναφέρομαι στη περίπτωση της Μπαρσελόνα, είναι ότι πρέπει να είναι όσο το δυνατόν καλύτερα προετοιμασμένοι για το «10 εναντίον 11». Κι αυτό γιατί είναι απαράδεκτο ο αντίπαλος να κάνει περισσότερες ευκαιρίες όταν παίζεις με αριθμητικό πλεονέκτημα. Κάτι συμβαίνει και μάλλον είναι τα εξής: Πρώτον, μάλλον θεώρησαν ότι η Ρεάλ έχει τελειώσει όταν έμεινε με παίκτη λιγότερο. Και δεύτερον, επειδή ο αντίπαλος είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα καταβάλλει υπερπροσπάθεια όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Η λύση είναι απλή και αποτελεσματική. Ανέβασμα ταχύτητας με τη μπάλα στα πόδια και κατοχή της μπάλας όπως ακριβώς θα έκαναν στο 11 εναντίον 11 και να ψάξουν για τα ατομικά μαρκαρίσματα σε όλο το γήπεδο, μέχρι να κάνουν εμφανή την αριθμητική τους υπεροπλία. Ήταν περισσότερο λάθος της Μπαρσελόνα που δεν το εκμεταλλεύτηκε αυτό στο ματς του Σαββάτου, παρά σωστή τακτική από πλευράς αντιπάλου. Στο κλάσικο του Καμπ Νου, η Ρεάλ πίστεψε ότι έχει ακριβώς την ίδια ποιότητα με τη Μπαρσελόνα και το αποτέλεσμα ήταν η συντριβή με 5-0.
Τώρα, προσπαθώντας να προσαρμόσουν το παιχνίδι τους στο να χαλάσουν το παιχνίδι του αντιπάλου αντί να βελτιώσουν το δικό τους, κατάφεραν ν’ αποσπάσουν ισοπαλία. Αν αναλογιστούμε το 5-0 του πρώτου γύρου και τ’ αποτελέσματα των τελευταίων ετών, η ισοπαλία δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητη. Η Μπαρσελόνα παρέμεινε στο +8, αν και σίγουρα δεν έκανε και το καλύτερό της παιχνίδι. Κι όμως, δεδομένης της προσέγγισης του παιχνιδιού από τον Μουρίνιο, οι «μπλαουγκράνα» κατάφεραν να κάνουν ένα ακόμα βήμα προς τον τίτλο και ν’ αποδείξουν ποιος είναι ο καλύτερος και ποιος όχι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου