Θυμάμαι πέρυσι, όταν κάποια στιγμή ο τότε προπονητής της Μαδρίτης Μανουέλ Πελεγκρίνι είχε ερωτηθεί γιά το στυλ παιχνιδιού της Μπάρσα, είχε πει πως "αν εμείς παίζαμε έτσι, θα μας ξεφώνιζε όλο το Μπερναμπέου", εξηγώντας πως το παιχνίδι αναμονής της Μπάρσα και οι πολλές πάσες φαίνονται βαρετές στους οπαδούς μιάς ομάδας που είναι συνηθισμένοι να βλέπουν τους παίκτες τους να επιτίθονται συνεχώς και άμεσα προς την αντίπαλη εστία.
Ενα χρόνο και τρία αποτυχημένα κλάσικο μετά, το Μπερναμπέου δεν δείχνει τόσο απαιτητικό. Το αντίθετο! Οι οπαδοί της λευκής ομάδας, αυτοί οι λάτρεις του επιθετικού ποδοσφαίρου, όχι μόνο δεν ενοχλούνται απ το αμυντικογενές και ηττοπαθές παιχνίδι που παρουσίασε η ομάδα τους κόντρα στην Μπάρσα, αλλά έχουν αρχίσει να αποκτούν "βρετανικά" χαρακτηριστικά και να πανηγυρίζουν στα δυνατά τάκλιν και τις όπως-όπως απομακρύνσεις πιό πολύ και από τα γκολ.
Ο Μουρίνιο κατόρθωσε να φέρει τον ρεαλισμό και τον κυνισμό της σκοπιμότητας του αποτελέσματος στην Μαδρίτη. Οι οπαδοί της, έχουν πιά συμβιβαστεί με την σκληρή πραγματικότητα, εκείνη που επιβάλει τον ανταρτοπόλεμο γιά την κατάκτηση του επιθυμητού αποτελέσματος και όχι μιά μάχη στα ίσα με τον μεγάλο αντίπαλο. Μετά από δύο χρόνια και αρκετά εκατομμύρια ευρώ πεταμένα, ήρθε η ώρα να ασπαστούν και στη Μαδρίτη το δόγμα Ρεχάκελ του 2004, Χίντινγκ του 2009 και Μουρίνιο του 2010. Το αποκρουστικό ταμπούρι, αποκρουστικότερο απ το ... πληκτικό τίκι-τάκα της Μπάρσα στο μισό γήπεδο, γίνεται συναρπαστικό και έξυπνο προκειμένου να αποφέρει κάποιο αποτέλεσμα, έστω κι αν αυτό ουσιαστικά δεν χαρίζει τίποτ άλλο στη Μαδρίτη απ το δικαίωμα να φωνάξει πως αυτή τη φορά δεν έχασε.
Γιά να αποδειχθεί περίτρανα πως αυτή η Μπάρσα, τους κάνει όλους να φαντάζουν τόσο μικροί και ασήμαντοι αναγκάζοντάς τους να μετατρέπουν την ασημαντότητά τους σε κατόρθωμα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου