Φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας;

Καθώς πλησιάζει η ώρα γιά τη σέντρα της μεγάλης αναμέτρησης, το αίσθημα που έχω αποκομίσει είναι ότι αρχίζει να χάνεται ο έλεγχος. Τα πράγματα στην ομάδα δεν πάνε καλά, μόνο ένας τυφλός δεν το βλέπει. Ενώ πλησιάζουμε προς το τέλος της σεζόν η ομάδα πέφτει συνεχώς και ούτε εγώ μπορώ να θυμηθώ πότε είδα γιά τελευταία φορά ένα καλό παιχνίδι Μπάρσα. Τραυματισμοί, ντεφορμάρισμα και κόπωση ήρθαν στην πιό ακατάλληλη στιγμή και το μόνο που έχει μείνει αναλλοίωτο είναι η πίστη στη διατήρηση του μοντέλου και της φιλοσοφίας. Με αυτό θα ζήσουμε και μ αυτό θα πεθάνουμε, διακηρύττει σε όλους τους τόνους ο Πεπ Γκουαρντιόλα λες και είναι αυτοσκοπός να επιμένουμε σε κάτι που δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε. Ας δούμε ψύχραιμα τα πράγματα.

- Δεν υπάρχει αριστερό μπακ

- Ο Πουγιόλ και να παίξει δεν είναι 100% έτοιμος και πολύ περισσότερο είναι επίφοβος αν υποχρεωθεί να παίξει επάνω στην αριστερή γραμμή και να επιδοθεί σε κούρσες

- Ο Ινιέστα δεν θα παίξει αύριο

- Ο Τσάβι είναι μιά ταχύτητα κάτω σωματικά και πνευματικά απ τα δικά του στάνταρτς

- Ο Πέδρο δεν είναι αυτός που βλέπαμε μέχρι τον Δεκέμβριο και προέρχεται από πρόβλημα στους κοιλιακούς

- Ούτε ο Μέσσι είναι αυτός που ξέρουμε

- Ο Βίγια δείχνει εκτός συστήματος και το μόνο που προσφέρει είναι ότι τρέχει και πιέζει φιλότιμα όταν χάνεται η μπάλα

- Ο πάγκος μας δεν έχει να δείξει και σπουδαία πράγματα σε άμυνα και επίθεση. Κάποιες λύσεις στο κέντρο υπάρχουν μόνο και αυτές δεν ξέρω κατά πόσο μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις ενός clasico.

Αυτή δεν είναι η πράγματικότητα; Υπερβάλω κάπου; Ας είμαστε ειλικρινείς. Το λάδι στο καντήλι σώθηκε και η προσύλωση σ ένα μοντέλο που δεν μπορεί να υπηρετηθεί απ το διαθέσιμο υλικό δεν λέει και πολλά πράγματα. Περισσότερο σαν αφέλεια φαντάζει, παρά σαν κάτι που πρέπει να επαινέσουμε.

Πάμε τώρα στον αντίποδα. Είμαστε σίγουροι πως έχουμε διαβάσει σωστά τον αντίπαλο; Είμαστε σίγουροι πως ο Μουρίνιο θα παίξει όπως περιγράφει σήμερα η Mundo και όπως έπαιξε τα δύο προηγούμενα clasicos; Είναι δυνατόν να μην εκμεταλευτεί τη συγκυρία που του παρουσιάζεται να "σκοτώσει" τον αντίπαλο και να πάει να παίξει την πρόκριση στο Καμπ Νόου; 

Εδώ δεν θέλει ισοπαλίες, δεν του κάνει ούτε καν νίκη με ένα γκολ διαφορά. Θέλει μιά νίκη με τουλάχιστον δύο γκολ αβαντάζ γιά να έρθει στη Βαρκελώνη και να παίξει το παιχνίδι όπως το ξέρει, όπως το έκανε και πέρυσι με την Ιντερ. Η καλύτερη Μαδρίτη είναι χειρότερη από την καλύτερη Μπάρσα, αυτό είναι δεδομένο. Ομως η Μαδρίτη αυτής εδώ της στιγμής που διανύουμε, είναι καλύτερη απ την αντίστοιχη Μπάρσα και ο τίτλος του φαβορί που της απέδωσε προχθές ο Γκουαρντιόλα δεν είναι τυχαίος, είναι η αλήθεια. Σε τί υπερτερεί αυτή τη στιγμή η Μαδρίτη; Σε δύναμη, ταχύτητα, εναλλακτικές λύσεις και ψυχολογία. Γιατί η Μαδρίτη να παίξει αύριο αυτή τη Μπάρσα με έναν επιθετικό; Γιατί να μην ρίξει στο παιχνίδι τον Ιγκουαΐν; Ετσι κι αλλοιώς το ένα του αμυντικό χαφ δεν το έχει ο Μουρίνιο (Κεντίρα), ο Πέπε θα γυρίσει πίσω επειδή δεν υπάρχει ούτε Καρβάλιο και κατά συνέπεια τα χαφ του Ντι Μαρία και Οζίλ θα υποχρεωθούν να παίξουν πιό πίσω, άρα να υποστηρίζουν λιγότερο την επίθεση. Ποιός θα είναι ο ... αντι-Πέπε κρυφός κυνηγός του τελικού του κυπέλλου στο αυριανό παιχνίδι; Γιά μένα δεν υπάρχει αμφιβολία. Ανεξάρτητα απ το τί λέει ή αφήνει να εννοηθεί ο παμπόνηρος Πορτογάλος, αύριο θα ρισκάρει και θα παίξει με δύο επιθετικούς. Δεν θεωρώ απίθανο, ανάλογα με την εξέλιξη του αγώνα να παίξει ακόμα και με 3 (Αντεμπαγιόρ) όπως πέρυσι έπαιξε με Πάντεφ, Μιλίτο και Ετό. Φυσικά το κέντρο της Μαδρίτης είναι υποδεέστερο απ αυτό της περσινής Ιντερ, αλλά αν σε κάποιο κομμάτι του παιχνιδιού μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο Κακά ίσως γίνει πιό παραγωγικό. 

Με όλ αυτά που αναφέρω, προσπαθώ να πω ότι η Μαδρίτη ΜΠΟΡΕΙ αύριο να έχει επιθετικό πλάνο απέναντι σε μιά ομάδα με αμυντικά προβλήματα, με ένα μόνο δημιουργικό χαφ και με ντεφορμαρισμένη επίθεση. Το να θεωρούμε πως θα κατέβουμε στο γήπεδο και θα βρούμε 10 λευκές φανέλες ταμπουρωμένες μέσα στα καρέ του Κασίγιας είναι μεγάλο λάθος. Η Μαδρίτη θα πιέσει, θα τρέξει, θα κλωτσήσει και θα βγει στην επίθεση με παραπάνω από ένα παίκτη γιατί την παίρνει να το κάνει και γιατί αν δεν το κάνει θα της στοιχίσει την πρόκριση. Τόσο απλά.

Υπάρχει άραγε πλάνο απ τη δική μας πλευρά γιά ένα πιό επιθετικό παιχνίδι της Μαδρίτης;  Πού θέλουμε εμείς να την πάμε την ιστορία; Γιατί εντάξει, να κερδίσουμε θέλουμε και αυτό λέμε, αλλά το θέμα είναι πώς μπορούμε να το κάνουμε αυτό; Στηριζόμενοι στο δικό μας πλάνο και την δική μας φιλοσοφία; Γιά να δούμε ...

Το δικό μας πλάνο επιβάλει διαρκή και γρήγορη κίνηση με και χωρίς τη μπάλα, αξιοποίηση του κενού χώρου, άπλωμα στο γήπεδο, γρήγορη κίνηση από τα άκρα, μπάλα στο Μέσσι με χώρο μπροστά του, αξιοποίηση καταστάσεων με αριθμητικό πλεονέκτημα και μεγάλη κατοχή μπάλας. Α! Ξέχασα! Απαιτεί και 4-3-3. Αποκλειστικά και αναγκαστικά!

Ε λοιπόν τί λέτε; Κλείστε τα μάτια και φανταστείτε το αυριανό παιχνίδι. Μπορούμε να παίξουμε έτσι; Μάλλον μπορούμε να κερδίσουμε αύριο έτσι; Εγώ λέω πως δεν μπορούμε. Μπορούμε να παίξουμε διαφορετικά; Μάλλον όχι αν έχω καταλάβει καλά απ τον εκνευρισμό και τις ηττοπαθείς δηλώσεις του Πεπ σήμερα. Ξέρουμε να παίζουμε ένα πράγμα και αυτό το πράγμα είναι ... παντός καιρού. Μπορούμε να το τροποποιούμε ελάχιστα και όπως πολύ ειλικρινά είπε ο Πεπ "άλλες φορές κερδίζουμε με αυτό και άλλες χάνουμε"

Ε λοιπόν όχι κυρίες και κύριοι! Αυτό δεν είναι προπονητική, αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο. Οσο κι αν μας αρέσει να βλέπουμε τη Μπάρσα να παίζει αυτό που μπορεί όταν μπορεί, αυτό που δεν μπορεί ούτε μας αρέσει, ούτε κερδίζει. 

Τί θα έκανα εγώ αύριο; Θα έβαζα τον Μιλίτο δίπλα στον Πικέ, τον Μασεράνο μπροστά τους, τον Κεϊτά με Μπουσκέτς και Τσάβι στο κέντρο, θα τραβούσα τον Μέσσι τελείως δεξιά δίπλα στον Αλβες στο μόνο ίσως σημείο του γηπέδου που μπορώ να έχω καθαρό πλεονέκτημα και θα "θυσίαζα" έναν επιθετικό μου κρατώντας τον στον πάγκο όπου θα μπορούσα να τον χρησιμοποιήσω ανάλογα με την εξέλιξη του αγώνα (κατά προτίμηση τον Βίγια). Δεν θα άφηνα τους κεντρικούς αμυντικούς μου να κάνουν ανούσιες επελάσεις (βλέπε Πικέ), θα διασφάλιζα πάντα κάλυψη στον Πουγιόλ με Μασεράνο και Πέδρο και επειδή με 4άδα Τσάβι - Μπουσκέτς - Κεϊτά και Μασεράνο θα έπαιρνα το κέντρο (μιλάω ανασταλτικά) κόβοντας τον αντίπαλο στη μέση, θα είχα να προσέχω μόνο τις μεγάλες μπαλιές απ την άμυνα της Μαδρίτης στην επίθεση. Μπορεί αυτός να είναι ένας ... αντιτουριστικός τρόπος, μπορεί να διαφθείρει και να νοθεύει την αγνή επιθετική φιλοσοφία μας, αλλά είναι ένας τρόπος που μπορεί να μας δώσει την πρόκριση σε μιά βδομάδα στο Καμπ Νόου, επειδή δεν θα έχουμε να κυνηγάμε διαφορά 2+ τερμάτων, επειδή αύριο θα έχουμε μείνει πιστοί στο μοντέλο μας και θα έχουμε πεθάνει με αυτό. Η φιλοσοφία είναι ένα πράγμα. Η βλακεία ή το άλλο, αυτό του τίτλου του κειμένου μου, είναι ένα άλλο. Κι εγώ θέλω να ξέρω πως αν πεθάνω θα έχω χρησιμοποιήσει όλα τα διαθέσιμα όπλα μου. Αυτά που πραγματικά έχω. και όχι αυτά που φαντάζομαι πως έχω!