Η γεύση της ήττας

Ήταν κάτι που έλειπε από την τροπαιοθήκη των τίτλων της ομάδας του Πεπ Γκουαρντιόλα.Ήταν ένας τίτλος που ο Πέπ-ειδικά αυτός,λόγω φιλοσοφίας-πίστευε ότι θα τον γευόταν πολύ πριν,στην αρχή της δουλειάς του στη Μπαρσελόνα.Ήταν ένα κύπελο που όλες οι ομάδες πρέπει να έχουν σε περίοπτη θέση στο μουσείο της καρδιάς τους.Ήταν η γεύση και η αίσθηση της ήττας σ'ένα τελικό για την dream-team του Γκουαρντιόλα.

Μια ήττα για την οποία θα χυθεί πολύ μελάνι από τους ειδήμονες και μη του ποδοσφαίρου.Άλλοι θα τη δουν αγωνιστικά-αποσπασματικά,αποτέλεσμα της τακτικής των δύο προπονητών στο συγκεκριμένο παιχνίδι,άλλοι θα τη δουν ψυχολογικά λέγοντας ότι δε γίνεται να κερδίζει συνεχώς η Μπάρσα τη Ρεάλ,θα αντιδράσει κάποια στιγμή ο πληγωμένος εγωισμός των αστεριών της μαδρίτης.Άλλοι θριαμβολογώντας θα πανηγυρίσουν το τέλος εποχής για την ομάδα της Βαρκελώνης και θα αναλύσουν τη νέα δύναμη που ανατέλει.

Τα τελευταία χρόνια δεν είναι λίγοι αυτοί που μπορούν να χαρακτηριστούν όψιμοι οπαδοί της Μπαρσελόνα.Ακολουθώντας την Μπάρσα ως συγκυριακό,διάσημο,επιτυχημένο προιόν επιδίδονται σε πλεόνασμα μπαρσοφροσύνης και περισσού οπαδισμού.Οι εκπληκτικές επιτυχίες της ομάδας,τα σίγουρα αποτελέσματα,οι τίτλοι,τα κύπελα γεμίζουν με χαρά και ευτυχία την ιδιοσυγκρασία τους,που είναι μαθημένη μόνο σε θριάμβους και δρόμους στρωμένους μόνο με πρωτιές.Και όλα αυτά μέχρι να πάνε κάπου αλλού.

Όσοι όμως γνωρίζουν και ασχολουνται με τη Μπάρσα από παλαιότερα ξέρουν πολύ καλά τη γεύση και την αίσθηση αυτού που δήλωσε ο Πεπ μετά τη λήξη του τελικού.''Στη ζωή δεν υπάρχουν μόνο νίκες''.Ξέρουν ότι η ''ήττα''γι αυτήν την ομάδα είναι βασικό συστατικό της στάσης της απέναντι στην πορεία της.Ξέρουν ότι το FCBarcelona προσπαθεί,παρ'όλες τις δυσκολίες της σύγχρονης καννιβαλιστικής εποχής να έχει μια πορεία που δεν έχει σχέση με το μόνιμο πρωταθλητισμό και την κυπελολαγνεία,αλλά με τη δημιουργία με όρους αργής αλλά σταθερής κοπιώδους προσπάθειας,με όρους ισοτιμίας και αθλητισμού,με όρους αλήθειας.