Μην αφήνεις το χρόνο να περνάει τσάμπα!

Το χθεσινό βράδυ αναμφίβολα ήταν πικρό γιά όλους τους barcelonistas. Ηταν ένα αποτέλεσμα που λίγοι από εμάς το περιμέναμε και όλοι το απεύχονταν. Η απώλεια του κυπέλλου ήταν ένα σκληρό χτύπημα στην ψυχολογία των φιλάθλων και την αυτοπεποίθηση της ομάδας. Και αν υπάρχει κάτι που τώρα έχει τη μεγαλύτερη σημασία, αυτό είναι ο χρόνος! Ο χρόνος που τρέχει γρήγορα και απαιτεί άμεσες λύσεις γιά να μη χαθούν οι σημαντικοί στόχοι της χρονιάς, εκείνοι που αν επιτευχθούν θα κάνουν το χθεσινό βράδυ να φαντάζει σαν ξεθωριασμένη φωτογραφία, σαν μιά άσχημη ανάμνηση.

Μετά τη λήξη του χθεσινού αγώνα, ακολούθησε εδώ στο chat box του barcelonismo μιά μεγάλη και γόνιμη συζήτηση σχετικά με το τί έφταιξε και τί πρέπει να διορθωθεί στη συνέχεια. Σπάνια βλέπεις φιλάθλους να αναλύουν μιά ήττα με τόση ψυχραιμία, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα μετά τη λήξη ενός αγώνα. Και πραγματικά αισθάνομαι υπερήφανος και δικαιωμένος γιά την προσπάθεια που κάνουμε εδώ και 3 μήνες γιατί δουλεύουμε σ ένα πλάνο εντελώς έξω απ τη συνηθισμένη ελληνική νοοτροπία της μεμψιμοιρίας, της μιζέριας και των αναθεμάτων στους διαιτητές και τους "κακούς" αντιπάλους που δεν μας αφήνουν να κερδίσουμε. Πολλά ειπώθηκαν χθες το βράδυ γιά τον τρόπο παιχνιδιού μας που κατάφερε να μπλοκάρει ο Μουρίνιο. Ποιά θα πρέπει να είναι η δική μας αντίδραση σ αυτό τον τρόπο παιχνιδιού; Υπάρχει αντίδραση ή μήπως είναι αδύναμος ο προπονητής να βρει λύσεις και το συγκεκριμένο ρόστερ να κόψει τον γόρδιο δεσμό της αμυντικογενούς αυτής τακτικής;

Είναι αλήθεια πως αυτή η ομάδα δεν έχει πολλούς τρόπους γιά να παίζει, το είπε προχθές πριν τον τελικό ο Γκουαρντιόλα, το έχουν πει κατά καιρούς όλοι οι παίκτες της. Η ομάδα αυτή δεν θα αλλάξει σύστημα, δεν θα αλλάξει φιλοσοφία, αυτό που μπορεί να αλλάξει είναι αγωνιστική συμπεριφορά. Αυτό που οφείλει να κάνει είναι να "σημαδέψει" κάποια άλλα σημεία του γηπέδου, κάποιες αδυναμίες του αντίπαλου, αλλά κυρίως δεν θα πρέπει να αφήνει τον χρόνο να περνάει χωρίς να κερδίζει κάτι. Στο διάστημα 65-90 της χθεσινής αναμέτρησης η ομάδα έπαιξε σωστά, απλώθηκε στο γήπεδο, κυκλοφόρησε με μεγαλύτερη ταχύτητα τη μπάλα και προβλημάτισε την Μαδρίτη, η οποία όμως άντεξε. Αν αυτό το παιχνίδι το είχαμε δει στο πρώτο ημίχρονο, αν είχαμε καταφέρει να βάλουμε ένα γρήγορο πρώτο γκολ, τότε η ροή του αγώνα θα ήταν τελείως διαφορετική. Και αν πιστεύουμε πως αναλαμβάνουμε μεγάλο ρίσκο παίζοντας έτσι από την αρχή, ας σκεφτούμε πως ακόμα κι αν κάτι στραβώσει, είναι καλύτερα να έχεις 60-70 λεπτά μπροστά σου να το διορθώσεις, παρά 5 ή 10. Γιατί και στο διάστημα 65-90 χθες παίχτηκε ... ροντέο. Είχε και η Μαδρίτη τις ευκαιρίες της, αλλά αυτό που είδαμε ήταν ένας ρυθμός Μπάρσα. Αντίθετα, το παιχνίδι αναμονής, το αργό τίκι-τάκα ούτε καν κουράζει τον αντίπαλο και όσο περνάει η ώρα αυξάνει την αυτοπεποίθησή του. Οι πάσες πρέπει να γίνουν πιό γρήγορα και να είναι πιό μεγάλες. Η μπάλα πρέπει να κυκλοφορεί στα άκρα από δύο τουλάχιστον παίκτες σε κάθε πλευρά. Και αυτό είναι κρίσιμο γιά να μπορέσουμε να πατήσουμε περιοχή με τους παίκτες του έρχονται από θέση κρυφών κυνηγών.

Στα επόμενα δύο παιχνίδια γιά το Champions League η Μπάρσα θα πρέπει να πιάσει απ την αρχή "από το λαιμό" την αντίπαλό της χωρίς να σκέφτεται σκορ, ρεβάνς ή οτιδήποτε άλλο. Αυτό είναι το παιχνίδι μας και αυτό θα πρέπει να παίξουμε. Το αργό τέμπο, η υπερσυγκέντρωση παικτών στον κεντρικό άξονα, η ελάχιστη κίνηση από τα πλάγια, είναι βούτυρο στο ψωμί της Μαδρίτης, είναι το δικό της παιχνίδι. 

Δεν είναι ο τρόπος - Μπάρσα. Είναι απλά ένας λάθος τρόπος!