Τα «αστέρια» των Μπαρσελόνα και Ρεάλ, Λίο Μέσι και Κριστιάνο Ρονάλντο, έκριναν το ντέρμπι εκτελώντας εύστοχα από ένα πέναλτι ο καθένας. Ο Μουρίνιο άφησε εκτός του Οζίλ κι έβαλε τον Πέπε στο κέντρο της μεσαίας γραμμής. Ο Αλμπιόλ ξεκίνησε σαν σέντερ μπακ και ο Μπενζεμά στην κορυφή της επίθεσης των «μερένχες». Ο Γκουαρδιόλα ευτύχησε να έχει και πάλι υπό τις διαταγές του τον αρχηγό, Κάρλες Πουγιόλ επιτρέποντας έτσι και στον Σέρχιο Μπουσκέτς να επιστρέψει στην κανονική του θέση. Τα υπόλοιπα, ήταν λίγο πολύ αναμενόμενα. Στο πρώτο ημίχρονο η ποιότητα του θεάματος ήταν κάπως μέτρια με τις δύο ομάδες να φαίνεται ότι αρκετές φορές δε μπορούν να κάνουν αυτό που θέλουν.
Από πλευράς Ρεάλ, το κυριότερο σημείο στην τακτική του Ζοσέ Μουρίνιο ήταν η χρησιμοποίηση του Πέπε μπροστά από τους τέσσερις αμυντικούς. Κάτι τέτοιο το περιμέναμε ότι θα γίνει κάποια στιγμή στα 4 μεταξύ τους παιχνίδια, αλλά όχι στο ντέρμπι του Σαββάτου. Ο Πορτογάλος τα πήγε πολύ καλά και ήταν –μάλλον- ο καλύτερος παίκτης της Ρεάλ. Από την θέση που ήταν δεν επέτρεψε στη Μπαρσελόνα να κινηθεί όπως θα ήθελε και δεν περιορίστηκε απλά στο να μαρκάρει τον Μέσι. Προσέδωσε επίσης την δύναμη που δεν έχουν οι Αλόνσο και Κεντίρα και έκανε κάποια καθοριστικά μαρκαρίσματα. Ο Μέσι και πάλι έκανε τα δικά του –είναι εξάλλου ανθρωπίνως αδύνατο να τον σταματήσει κάποιος εντελώς-, καμία σχέση όμως με τα όσα έκανε στο 5-0 της Βαρκελώνης.
Η διάταξη της Μπαρσελόνα δεν είχε κάποια έκπληξη, αν και η στρατηγική που ακολουθήθηκε ήταν κάπως διαφορετική. Καταρχάς, από την στιγμή που δεν χρειαζόντουσαν πάση θυσία τη νίκη επικεντρώθηκαν στο να κρατήσουν τη μπάλα στα πόδια τους όπως φάνηκε αρκετά στο πρώτο ημίχρονο. Περιορίστηκαν στο να κρατήσουν τη μπάλα αντί να κάνουν τις «θανατηφόρες» πάσες τους, ενώ δεν έβγαιναν και τόσο συχνά όσο θα περίμενε κανείς στην επίθεση. Αυτό εν μέρει οφείλεται και στο ότι η Ρεάλ πίεζε στη μεσαία γραμμή.
Επίσης υπήρχε και λιγότερη πίεση από τους τρεις επιθετικούς. Και πάλι αυτό οφείλεται μέχρι ενός σημείου και στην τακτική της Ρεάλ με τη μπάλα, που επιδίωκε να παίζει με μακρινές και κάθετες μπαλιές κυρίως στα άκρα. Οι Βίγια και Πέδρι σπάνια έπρεπε να πιέσουν τους Μαρσέλο και Σέρχιο Ράμος. Η τακτική των γηπεδούχων δεν αποδείχτηκε ιδιαίτερα αποτελεσματική μιας και στο πρώτο ημίχρονο οι ευκαιρίες για γκολ ήταν λίγες, αν και ο Ρονάλντο απειλούσε σε τακτά χρονικά διαστήματα. Ο Ντι Μαρία δεν έκανε αισθητή την παρουσία του από τ’ αριστερά, αν και ο Κεντίρα ήταν πολύ καλός. Σίγουρα δεν είχε την δημιουργικότητα του Οζίλ, αλλά κυρίως στα πρώτα λεπτά αποδείχτηκε πιο χρήσιμος.
Η Ρεάλ ήταν επίσης επικίνδυνη και στις στημένες φάσεις. Η διαφορά ύψους ήταν εμφανής και η Μπαρσελόνα φάνηκε αρκετές φορές ν’ αγχώνεται όταν η μπάλα πλησίαζε στη μικρή περιοχή.
Η στιγμή του αγώνα ήρθε περίπου στο 53’ όταν ο Ραούλ Αλμπιόλ αποβλήθηκε για τράβηγμα του Βίγια στην περιοχή. Ο διαιτητής έδωσε πέναλτι και ο Μέσι ευστόχησε. Αν και σε ατομικό επίπεδο μπορεί να γίνει κριτική, το γεγονός ότι ο Βίγια βρέθηκε πίσω από την άμυνα δεν αποτελεί σύμπτωση. Μετά το γκολ η Μπαρσελόνα περιορίστηκε σε συντήρηση δυνάμεων και μάλλον θέλησε να κρατήσει απλά την κατοχή της μπάλας, χωρίς να δείχνει κάποιο ιδιαίτερο ζήλο για να πετύχει δεύτερο τέρμα.
Ο Μουρίνιο αξίζει τα εύσημα για το ότι η Ρεάλ επανήλθε στο ματς, βρισκόμενη πίσω στο σκορ και με παίκτη λιγότερο. Και με 11 παίκτες είναι εξαιρετικά δύσκολο να κερδίσεις αυτή τη Μπαρσελόνα, πόσο μάλλον με 10 και όταν έχεις να κάνεις με ομάδα που έχει την κατοχή και παίζει με τον τρόπο που παίζει. Κι όμως η Ρεάλ «κέρδισε» τις εντυπώσεις σε αυτό το 10 εναντίον 11, κάτι που είναι αρκετά εντυπωσιακό. Η πρώτη κίνηση του Μουρίνιο ήταν περίεργη βάζοντας τον Οζίλ στην θέση του Μπενζεμά. Σχεδόν 15 λεπτά μετά το γκολ, ο Μουρίνιο εφάρμοσε την «στρατηγική των 10 παικτών» για την οποία τόσο μιλούσε τις προηγούμενες μέρες. Ξεφορτώθηκε τον Αλόνσο, που δεν ήταν αρκετά κινητικός και τον Ντι Μαρία που δεν έκανε και πολλά. Έβαλε τους Αντεμπαγιόρ και Αρμπελόα στις θέσεις τους.
Αν και λίγοι θα περίμεναν την επιλογή του Αρμπελόα, αυτή αποδείχτηκε σωστή. Πήγε στην θέση του δεξιού μπακ, ο Ράμος μετακινήθηκε εσωτερικά και ο Πέπε επέστρεψε στο κέντρο της μεσαίας γραμμής. Έτσι αποδείχτηκε αφάνταστα πιο χρήσιμος και μαζί με τον Κεντίρα προσέφεραν πολλή ενέργεια στο κέντρο του γηπέδου, κάτι που σήμαινε ότι η Ρεάλ μπορούσε να επιβάλλει τον ρυθμό της παρά το αριθμητικό της μειονέκτημα. Σε αυτό βέβαια συνέβαλλε και η αποχώρηση του Πουγιόλ. Ο Μπουσκέτς αναγκάστηκε να επιστρέψει ξανά στο κέντρο της άμυνας και ο Κεϊτά στη μεσαία γραμμή.
Ο Ρονάλντο πήγε στην αριστερή πλευρά και ο Οζίλ στην δεξιά. Ο Γερμανός φρόντισε αμέσως να δείξει τις διαθέσεις του, προδίδοντας συνοχή στην ομάδα του και κάνοντας έξυπνες μπαλιές. Η δική του πίεση είχε σαν αποτέλεσμα το πέναλτι που κέρδισε ο Μαρσέλο από τον Ντάνι Άλβες. Ο Μαρσέλο συνέχισε να βγαίνει μπροστά ακόμα και μετά την αποβολή του Αλμπιόλ και η Ρεάλ άσκησε αξιοθαύμαστη πίεση στην Μπαρσελόνα τα τελευταία 15 λεπτά.
Καμία από τις δύο πλευρές δεν έπαιξε ποδόσφαιρο αξιώσεων το Σάββατο. Η Μπαρσελόνα δεν είχε ροή στο παιχνίδι της. Οι Τσάβι και Ινιέστα δεν έκαναν ιδιαίτερα καλό παιχνίδι, ο Πέδρο πέρασε σχεδόν απαρατήρητος και ο Βίγια συμπλήρωσε αισίως 10 ματς «άσφαιρος». Η χρησιμοποίηση του Πέπε ήταν ιδανική επιλογή. Ίσως (χωρίς τον Οζίλ) να μην ήταν όσο επικίνδυνοι θα ήθελαν, αλλά ο Πέπε έδωσε πολλές λύσεις και αυτό φάνηκε ακόμα κι όταν η Ρεάλ έμεινε με 10 παίκτες.
Και πάλι όμως, η τελική κερδισμένη ήταν η Μπαρσελόνα. Αν η διαφορά έπεφτε στους 5 βαθμούς (συν την αίσθηση της «χασούρας» από την Ρεάλ), τα πράγματα μπορεί και να περιπλέκονταν. Τώρα όμως, με την διαφορά να διατηρείται στο +8 για τους Καταλανούς και το 1 από τα 4 ντέρμπι ν’ αποτελεί παρελθόν, μπορούμε να λήξουμε οριστικά το θέμα του ποιος θα είναι εντέλει ο πρωταθλητής.
Zonalmarking.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου