Ο Γιόχαν Κρόϊφ στο εβδομαδιαίο του άρθρο στο El Periodico κάνει μιά ιστορική αναδρομή και εξηγεί γιατί τα ... στερνά τιμούν τα πρώτα και έχουν μεγαλύτερη σημασία, όταν αναφερόμαστε στη Μπάρσα!
Τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα και εννέα τίτλοι σε τρεις σεζόν. Άσχετα με το τι θα γίνει στο Γουέμπλεϊ, η Μπαρσελόνα έχει επιβεβαιώσει την κυριαρχία της. Και όχι μόνο αυτά τα τρία τελευταία χρόνια. Όλα αρχίζουν και τελειώνουν με τη μπάλα. Ο σκοπός: να μπορεί να επιτίθεται όσο γίνεται καλύτερα για ν’ αμύνεται και πιο αποτελεσματικά. Πάντα με τη μπάλα. Και αν είναι δυνατόν, με τα δικά «της» παιδιά. Αυτή είναι η τεράστια επιτυχία της Μπαρσελόνα, η φιλοσοφία της. Όλα για να ικανοποιήσει τον κόσμο της.
Αυτό όμως που γίνεται αρέσει σχεδόν σε όλον τον κόσμο. Και η φιλοσοφία, το μοντέλο της, αποδίδει καρπούς. Έλεγε ο Πεπ ότι ποτέ δεν θα έφταναν την Dream Team. Ό, τι κι αν κερδίσουν, γιατί εμείς ήμασταν οι πρωτοπόροι και αυτό δεν θα το έφταναν ποτέ. Και τώρα που μένει μόλις ένα πρωτάθλημα για να φτάσουν τα τότε δικά μας τέσσερα συνεχόμενα, οι συγκρίσεις είναι μοιραίες. Η πραγματικότητα είναι άλλη, πολύ διαφορετική. Δεν έχει να κάνει με το ποιος ήταν και είναι ο καλύτερος, αλλά η αίσθηση της περηφάνιας για κάτι που όλα αυτά τα χρόνια έχει μείνει στην βάση του αναλλοίωτο και έχει σηματοδοτήσει μια εποχή επιτυχιών.
Και η εποχή αυτή έχει φτάσει τις δύο δεκαετίες. Από τα 21 πρωταθλήματα της Μπαρσελόνα, τα 11 έχουν κατακτηθεί τα τελευταία 21 χρόνια. Και αυτό γιατί για πολλά χρόνια υπήρξαν πισωγυρίσματα και θλιβερές παρενθέσεις. Το κενό που υπάρχει από τον τελευταίο τίτλο του Φαν Χάαλ, στον πρώτο του Ράικαρντ. Κάπου εκεί μέσα βρίσκονται και τα τρία κύπελλα Ευρώπης, ίσως τέσσερα από το βράδυ της 28ης Μαΐου. Οι αλλαγές και οι ανακατατάξεις κόστισαν αρκετά τότε. Το να εφαρμόσεις μια ιδέα αντιμετώπισης του ποδοσφαίρου, κάτι το τόσο ξεχωριστό όπως κάνει η Μπαρσελόνα, δεν είναι κατάκτηση τόσο αυτού που την ξεκινάει, αλλά περισσότερο όσων την συνεχίζουν και την βελτιώνουν. Κι εκεί οι Ράικαρντ και Γκουαρδιόλα είναι αυτοί που αξίζουν τα συγχαρητήρια.
Κατά την γνώμη μου, η Dream Team, η εποχή του Ράικαρντ και η εποχή του Πεπ, είναι αλληλένδετες. Σε όλα αυτά τα χρόνια πέρασαν αρκετοί πρόεδροι, όταν όμως αποφάσισαν να εμπιστευτούν νέους προπονητές με λίγη μεν εμπειρία, αλλά με πολύ ξεκάθαρο πλάνο στο μυαλό τους, το στοίχημα κερδήθηκε. Ελκυστικό θέαμα και υψηλή απόδοση. Η ίδια φιλοσοφία, με αίσθηση συνέχειας και βελτιωμένη. Σκαμπανεβάσματα? Χωρίς αμφιβολία.
Στο ποδόσφαιρο, δύο και δύο δεν κάνουν ποτέ τέσσερα. Και πολύ περισσότερο σ’ έναν κύκλο τριών ετών όπως πολλοί θέλουν να βλέπουν τα επιτεύγματα του Γκουαρδιόλα και όχι σε κάτι πολύ πιο σφαιρικό και συνολικό που συμβαίνει τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Πάντα γίνονται λάθη, αλλά όσο προσπαθείς τόσο θα βρίσκεσαι πιο κοντά στην σωστή απόφαση αν έχει ήδη χαραχτεί ένας δρόμος. Έχοντας δει τι έχει συμβεί αυτά τα τρία χρόνια, είμαι της άποψης πως δεν πρέπει να συγκρίνουμε την μια σεζόν με την άλλη. Κάθε σεζόν έχει τις δικές της δυσκολίες και ιδιαιτερότητες. Η πρώτη χρονιά του ήταν και η πρώτη του απόπειρα σε επαγγελματικό – και μάλιστα τόσο υψηλό- επίπεδο. Πόσοι αλήθεια τότε, τον είχαν θεωρήσει χαμένο από χέρι πριν καν ξεκινήσει η χρονιά!
Στην δεύτερη σεζόν, μια Μαδρίτη των ρεκόρ ανάγκασε την Μπαρσελόνα να κατακτήσει το πρωτάθλημα έχοντας μαζέψει τους περισσότερους βαθμούς από κάθε άλλη χρονιά και ουσιαστικά να το «καθαρίσει» την τελευταία αγωνιστική. Τώρα, το τοπίο ξεκαθάρισε νωρίτερα. Τα εμπόδια βέβαια ήταν περισσότερα και μεγαλύτερα από ποτέ: είχε προηγηθεί το Μουντιάλ, κούραση, τραυματισμοί, η αρρώστια του Άμπι, λάσπη και συκοφαντίες, προκλήσεις και έξωθεν δάκτυλοι. Κι όμως, παρά ταύτα τα κατάφεραν μια χαρά. Τους βγάζεις ή όχι λοιπόν το καπέλο?
Πάντα έλεγα πως το να κερδίσεις τον δεύτερο χρόνο είναι πολύ πιο δύσκολο από τον πρώτο. Αν κερδίσεις όμως και τον τρίτο, έχεις αρχίσει πια να ξεπερνάς τα όρια. Τουλάχιστον για τα δεδομένα αυτού του συλλόγου, που μόλις άλλες δύο φορές είχε καταφέρει στην ιστορία του να κατακτήσει τρεις συνεχόμενους τίτλους. Τα εύσημα είναι για τον Πεπ και τα παιδιά, που πέτυχαν να κατακτήσουν το πιο εξοντωτικό ίσως πρωτάθλημα των τελευταίων ετών.
Στο ποδόσφαιρο, δύο και δύο δεν κάνουν ποτέ τέσσερα. Και πολύ περισσότερο σ’ έναν κύκλο τριών ετών όπως πολλοί θέλουν να βλέπουν τα επιτεύγματα του Γκουαρδιόλα και όχι σε κάτι πολύ πιο σφαιρικό και συνολικό που συμβαίνει τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Πάντα γίνονται λάθη, αλλά όσο προσπαθείς τόσο θα βρίσκεσαι πιο κοντά στην σωστή απόφαση αν έχει ήδη χαραχτεί ένας δρόμος. Έχοντας δει τι έχει συμβεί αυτά τα τρία χρόνια, είμαι της άποψης πως δεν πρέπει να συγκρίνουμε την μια σεζόν με την άλλη. Κάθε σεζόν έχει τις δικές της δυσκολίες και ιδιαιτερότητες. Η πρώτη χρονιά του ήταν και η πρώτη του απόπειρα σε επαγγελματικό – και μάλιστα τόσο υψηλό- επίπεδο. Πόσοι αλήθεια τότε, τον είχαν θεωρήσει χαμένο από χέρι πριν καν ξεκινήσει η χρονιά!
Στην δεύτερη σεζόν, μια Μαδρίτη των ρεκόρ ανάγκασε την Μπαρσελόνα να κατακτήσει το πρωτάθλημα έχοντας μαζέψει τους περισσότερους βαθμούς από κάθε άλλη χρονιά και ουσιαστικά να το «καθαρίσει» την τελευταία αγωνιστική. Τώρα, το τοπίο ξεκαθάρισε νωρίτερα. Τα εμπόδια βέβαια ήταν περισσότερα και μεγαλύτερα από ποτέ: είχε προηγηθεί το Μουντιάλ, κούραση, τραυματισμοί, η αρρώστια του Άμπι, λάσπη και συκοφαντίες, προκλήσεις και έξωθεν δάκτυλοι. Κι όμως, παρά ταύτα τα κατάφεραν μια χαρά. Τους βγάζεις ή όχι λοιπόν το καπέλο?
Πάντα έλεγα πως το να κερδίσεις τον δεύτερο χρόνο είναι πολύ πιο δύσκολο από τον πρώτο. Αν κερδίσεις όμως και τον τρίτο, έχεις αρχίσει πια να ξεπερνάς τα όρια. Τουλάχιστον για τα δεδομένα αυτού του συλλόγου, που μόλις άλλες δύο φορές είχε καταφέρει στην ιστορία του να κατακτήσει τρεις συνεχόμενους τίτλους. Τα εύσημα είναι για τον Πεπ και τα παιδιά, που πέτυχαν να κατακτήσουν το πιο εξοντωτικό ίσως πρωτάθλημα των τελευταίων ετών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου