Αγαπημένε Αντρεσίτο…

Είναι ίσως ο πλέον αγαπητός ποδοσφαιριστής στην Ισπανία. Κανείς δεν ξεχνάει το γκολ στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Τώρα με την φανέλα της Μπαρσελόνα θα παλέψει για τον «θρόνο» της Ευρώπης. Ακολουθεί η ιστορία ενός συνηθισμένου παιδιού που έγινε ίνδαλμα…

 

Το 1996, ο 12χρονος Αντρές Ινιέστα εγκαταστάθηκε στην Βαρκελώνη με την οικογένειά του προερχόμενη από την Καστίλλη-Λα Μάντσα. Ο μικρός Αντρεσίτο ονειρευόταν να γίνει ποδοσφαιριστής. Και τα κατάφερε. Έτσι μπόρεσε ο πατέρας του, οικοδόμος στο επάγγελμα για πολλά χρόνια, να πάρει σύνταξη στα 40 του και ν’ αγοράσει ένα σπίτι στην μητέρα του όταν υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Σήμερα στα 27 του, είναι παγκόσμιος πρωταθλητής, έγινε πριν λίγο καιρό πατέρας και το αγαπημένο του φαγητό είναι ακόμα το κοτόπουλο με πατάτες. Εκτός γηπέδου είναι τόσο «αθόρυβος» και χαμηλών τόνων που άνετα κάποιος θα τον περνούσε για σερβιτόρο, όπως κι έγινε στην πραγματικότητα πριν κάποιο καιρό! Έχει ακόμα ένα όνειρο να εκπληρώσει: να επισκεφτεί την Ινδία και το Ταζ Μαχάλ. 

«Πιστεύω στη μοίρα. Ότι δηλαδή κάποια πράγματα συμβαίνουν επειδή πρέπει να συμβούν. Πιστεύω και στον Θεό, αλλά όχι σε υπερβολικό βαθμό. Σπάνια πηγαίνω στην εκκλησία». Το όνομά του το πήρε από τον πατέρα του πατέρα του. Στο χωριό του υπάρχουν τρεις Αντρές Ινιέστα. Ο ίδιος και δύο ξαδέρφια του. Παραδόξως και ο πατέρας της μητέρας του, Αντρές ονομάζεται. Στην Ciudad Deportiva απ’ όπου και μας μιλάει ήρθε φορώντας μια μπλούζα Nike της οποίας είναι σήμερα από τα πλέον διάσημα πρόσωπα. Όταν ήταν μικρός, θυμάται πως ο πατέρας του μάζευε λεφτά για τρεις μήνες για να του αγοράσει ένα ζευγάρι παπούτσια Adidas Predator. 

Πριν από αρκετά χρόνια, ο Αντρεσίτο έπαιζε μπάλα στο αθλητικό –ας το πούμε- κέντρο της Φουενταλμπίγια. Εκεί έμεινε μέχρι τα 8 του όταν και πέρασε τις εξετάσεις για τις μικρές ομάδες της Αλμπασέτε, περίπου 80 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του: «Υποστήριζα την Αλμπασέτε. Έχουν ειπωθεί πάρα πολλά, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Ο μπαμπάς μου ήταν οπαδός της Ατλέτικ κι εγώ υποστήριζα πρώτα την Αλμπασέτε και μετά τη Μπαρσελόνα. Θυμάμαι ότι πάντα πήγαινα να παρακολουθήσω τα ματς της Αλμπασέτε, τότε στην πρώτη κατηγορία. Η ομάδα είχε κάνει τότε καλή χρονιά. Γιόρταζα κι εγώ μαζί με την πόλη. Μια φορά είχα θυμώσει που η Μπαρσελόνα της είχε βάλει εφτά γκολ»!

Οι ήσυχες μέρες έλαβαν τέλος όταν ψηφίστηκε καλύτερος παίκτης του «Τουρνουά Brunete» που είχε διοργανωθεί από τον δημοσιογράφο του σταθμού Cadena Ser, Χοσέ Ραμόν ντε λα Μορένα. Ήταν αδύνατο να μην προσέξεις αυτό το χλωμό και γλυκό παιδάκι. Οι σκάουτερ της Ρεάλ και της Μπαρσελόνα ήταν εκεί. Ο Αλμπέρτ Μπενάιτζες, επέστρεψε στο Καμπ Νου με τον πιτσιρικά Αντρεσίτο να του έχει «καρφωθεί» στο μυαλό. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα. Τότε, το μίνιμουμ για να γίνει κάποιος δεκτός στη Λα Μάσια ήταν τα 14 χρόνια και ο Ινιέστα ήταν μόλις 12. Ο σύλλογος υποσχέθηκε στους γονείς του ότι θα πάρει τον μικρό ουσιαστικά υπό την προστασία του και θα του φυλάξει θέση όταν συμπληρώσει τα 14 του χρόνια.

«Ήταν κάτι το συνηθισμένο εκείνα τα χρόνια. Τώρα τα πράγματα γίνονται πιο γρήγορα», θυμάται ο Ροντόλφο Μπορέλ, πρώην προπονητής της Λα Μάσια και τώρα στην Λίβερπουλ. Ένα ακόμα παιδί, ο Χόρχε Τροϊτέιρο, είχε επίσης τραβήξει την προσοχή του Μπενάιτζες. Δύο εβδομάδες μετά το τουρνουά εκείνο, ο πατέρας του Χόρχε μαζί με τον μικρό εμφανίστηκε στην Μάσια και είπε: «Η απόφαση είναι δική σας: ή θα μείνει εδώ ή θα τον πάω στη Μαδρίτη, γιατί ο γιος μου πρέπει να γίνει ποδοσφαιριστής». Ο Οριόλ Τορτ, συντονιστής των ακαδημιών, βρήκε την καλύτερη λύση: ο σύλλογος τον δέχτηκε και μετά επικοινώνησαν με την Φουενταλμπίγια για τον Ινιέστα: «θα είχαν τουλάχιστον ο ένας τον άλλον για παρέα οι δυο τους» θυμάται ο Μπορέλ. Η μητέρα του Αντρεσίτο ούτε που είχε σκεφτεί ποτέ το ενδεχόμενο να επιτρέψει στον γιο της να πάει στην Μπαρσελόνα. Ο άντρας της όμως την έπεισε πως αυτό θα ήταν το καλύτερο: «Ήμουν λίγο ξεροκέφαλος τότε», θυμάται ο Αντρές. «Ο μπαμπάς μου, μου είπε ότι αυτές οι ευκαιρίες παρουσιάζονται μια φορά στην ζωή, αλλά εγώ επέμενα ότι δεν θέλω να πάω». Κι όμως κάτι του τριβέλιζε το μυαλό όταν ξάπλωσε στο κρεβάτι του με τις αφίσες του Λάουντρουπ και του Γκουαρδιόλα πάνω από το κεφάλι του. Όχι πολλές μέρες μετά, είπε στον πατέρα του: «Μπαμπά πάρτους τηλέφωνο στη Μπαρσελόνα». Κι έτσι έγινε…

Το βραβείο του «Τουρνουά Brunete» περιελάμβανε κι ένα ταξίδι στο Πορτ Αβεντούρα –πάρκο αναψυχής- στην Ταραγόνα. Ο πατήρ Ινιέστα εκμεταλλεύτηκε αυτό το γεγονός για να επισκεφτεί τη Μάσια και να μιλήσει απευθείας με τους Τορτ και Μπενάιτζες: «Είδαμε από πρώτο χέρι το τι γίνεται. Οι άνθρωποι με τους οποίους μίλησε ο μπαμπάς μου ήταν τόσο καλοί κι ευγενικοί, που δεν ήταν δύσκολο να δεχτούμε τελικά. Επειδή όμως ήμουν πολύ μικρός, μας είπαν ότι ο χωρισμός από την οικογένεια θα ήταν τραυματικός σε εκείνη την φάση οπότε θα ήταν καλύτερο να περιμένουμε περίπου ένα χρόνο. Είχαμε λοιπόν ανοιχτές τις πόρτες της Μάσια και αποφασίσαμε να γυρίσουμε προς το παρόν σπίτι». 

Η σκέψη της επιστροφής εκείνη την χρονιά στην Μάσια δεν υπήρχε, αλλά εκείνο το «τέτοιες ευκαιρίες έρχονται μόνο μια φορά», σφηνώθηκε στο μυαλουδάκι του Αντρές. Λίγες βδομάδες αργότερα και λίγο πριν την έναρξη της σχολικής χρονιάς, ο μικρός Αντρεσίτο αποφάσισε να γίνει ένας από εκείνους που θ’ άφηναν την Λα Μάντσα για να πάνε στην Καταλωνία και να κυνηγήσουν τ’ όνειρό τους: «Αφού το σκέφτηκα πολύ για μέρες ολόκληρες, είπα στους γονείς μου ότι αποφάσισα να πάω. Όταν το είπα κάτι μέσα μου σαν να μ’ έκανε να πιστέψω ότι θα έκανα τ’ αδύνατα δυνατά για να τα καταφέρω. Έτσι είμαι σαν άνθρωπος. Ξέρω πως όταν αποφασίσω κάτι που θεωρώ ότι θα μου βγει σε καλό, θα το κάνω άσχετα με το πόσο θα μου κοστίσει και δεν κοιτάω πίσω. Η ζωή και ο αθλητισμός έχουν πολλά κοινά. Όταν πήγα στην πρώτη ομάδα και δεν έπαιζα πολύ, ήξερα πως θα έρθει η στιγμή να θριαμβεύσω και να δω τα όνειρά μου να πραγματοποιούνται. Στο παρελθόν ακούστηκαν πολλά για μεταγραφές, αλλά συνειδητοποίησα ότι μόνο εδώ ήθελα να είμαι κι ας έπαιζα πέντε λεπτά σε κάθε ματς. Ήξερα πως θα τα κατάφερνα. Έτσι λοιπόν κι όταν είπα στον πατέρα μου να πάμε στη Μάσια, ήξερα πως δεν θα υπήρχε επιστροφή». 

Το ταξίδι με προορισμό την Βαρκελώνη, ήταν πολύ δύσκολο. Όταν βρισκόταν μέσα σ’ εκείνο το σκούρο μπλε Ford Orion, δεν θα μπορούσε να φανταστεί την εξέλιξη της ζωής του. Οι γονείς και οι παππούδες που ταξίδευαν μαζί του, έκλαιγαν ασταμάτητα: «Σταματήσαμε για φαγητό στην Τορτόσα. Η μητέρα μου έκλαιγε, ο πατέρας μου δεν πεινούσε και ο παππούς προσπαθούσε να μου φτιάξει την διάθεση. Ούτε κι εγώ όμως μπορούσα να φάω. Δεν κατέβαινε μπουκιά. Η πρώτη εικόνα που είχα της Μάσια ήταν ο διευθυντής, Ζοάν Φαρές. Με σύστησε στον Χοσέ έναν τερματοφύλακα των ακαδημιών που είχε ύψος 1.90 κι έμεινα… κόκκαλο! Μετά πήγαμε για το δείπνο. Τα δάκρυά μου έτρεχαν και δε μπορούσα να τα σταματήσω με τίποτα. Την επόμενη μέρα πήγα σχολείο και οι γονείς μου μ’ έφεραν πίσω και μου είπαν ότι θα με περιμένουν μέχρι να βγω. Όταν βγήκα είχαν ήδη φύγει. Ήταν ο καλύτερος τρόπος για να μην παραταθεί περαιτέρω η αγωνία και η θλίψη. Εγώ βέβαια συνέχισα να κλαίω, αλλά μετά κατάλαβα πως αν είχαν μείνει, τα πράγματα θα ήταν χειρότερα». 

Αυτό επαναλαμβανόταν κάθε δύο βδομάδες. Οι γονείς του ερχόντουσαν το Σάββατο και το βράδυ της Κυριακής όταν και τον άφηναν στην Μάσια του έλεγαν: «Αύριο θα έρθουμε να σε πάμε στο σχολείο». Ο Αντρεσίτο όμως ήξερε ότι την επόμενη μέρα θα πήγαινε μόνος του σχολείο. Το Σαββατοκύριακο που μεσολαβούσε και ο Ινιέστα δεν έβλεπε τους γονείς του, ο Μπενάιτζες τον έπαιρνε σπίτι του για να δουν μαζί ταινίες, ματς, να κάνουν βόλτες και να μιλάνε μέχρι την Κυριακή το βράδυ. Και ο Αντρεσίτο μετά έμενε πάλι να κλαίει καθώς ένιωθε μόνος του σ’ ένα τεράστιο σπίτι γεμάτο από εφήβους ποτ ήδη γνωριζόντουσαν μεταξύ τους. Ένας από αυτούς ήταν και ο Βίκτορ Βαλντές.

«Τώρα στην Μάσια υπάρχουν πολλά πιτσιρίκια, αλλά τότε τα μόνα μικρά ήμασταν εγώ και ο Τροϊτέιρο. Ο Βίκτορ μας πήρε υπό την προστασία του και μας φρόντιζε. Ο Τροϊτέιρο ήταν πραγματικά πολύ καλός, αλλά υπάρχουν αστάθμητοι παράγοντες που παίζουν το δικό τους παιχνίδι. Δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει το όνειρό του να παίξει στην Μπάρσα, αλλά δεν έχει παρατήσει τη μπάλα. Είναι παίκτης της ομάδας του Μπούργος». Ο Μπενάιτζες λέει χαρακτηριστικά: «Τον Ινιέστα τον έσωσε η νοοτροπία του. Γνώρισα παιδιά με αληθινό ταλέντο, ακόμα και 18-19 χρονών που δεν άντεξαν ούτε δυο βδομάδες στην Μάσια. Τόσο πολύ τους έλειπε το σπίτι τους. ο Αντρεσίτο ήταν τέλειος για τη Μπαρσελόνα εξαιτίας της τεχνικής και της εξυπνάδας του. Ακόμα και τώρα παίζει όπως και όταν ήταν παιδί. Τον έσωσε το μυαλό του. Προσαρμόστηκε και τα κατάφερε. Εγώ για παράδειγμα, δεν είμαι σίγουρος ότι θα τα είχα καταφέρει στην θέση του». 

Όχι πολύ καιρό πίσω, υπήρχαν αμφιβολίες στον σύλλογο για τον Ινιέστα. Ακόμα και χορηγοί της ομάδας αμφέβαλλαν γι’ αυτόν. Δεν ανήκε σε κάποια γενιά από «παιδιά- θαύματα» ούτε είχε κάποιον επιβλητικό προπονητή. Οι Φερέρ και Φαν Χάαλ απέτυχαν να κατακτήσουν τίτλους ή την εκτίμηση του κόσμου, ενώ ο Ράικαρντ τον είχε συχνά στον πάγκο. Ο Ινιέστα επιβίωσε γιατί ακόμα κι έτσι, ακόμα και με τραυματισμούς δεν έπαψε να ονειρεύεται ή να έχει την εξαιρετικά πολύτιμη βοήθεια ανθρώπων αποφασιστικών στην ζωή του, όπως οι φυσιοθεραπευτές Έμιλι Ρικάρτ και Ραούλ Μαρτίνεζ. 

Το γκολ του στο Στάμφορντ Μπριτζ έστειλε την Μπάρσα στον τελικό της Ρώμης πριν δύο χρόνια. Όλοι παρακολουθούσαν με κομμένη ανάσα το δεξί του πόδι, έτσι απλά για να ονειρευτούν. Για να πιστέψουν ότι μπορεί να συμβούν και όμορφα πράγματα. Ο ίδιος λέει ότι πολλές φορές απλά διαισθάνεται πράγματα. Και εντός και εκτός γηπέδου. Έτσι είχε διαισθανθεί και το γκολ στον τελικό του Μουντιάλ. Ήταν πεπεισμένος ότι εκείνο το τρόπαιο έπρεπε να πάει στην Ισπανία. Ήταν πεπεισμένος πως εκείνη ήταν η στιγμή που έπρεπε να γίνει. Η περσινή χρονιά ήταν δύσκολη και ήξερε πως δεν θα υπήρχε καταλληλότερη φάση για να επανέλθει και να ξαναβρεί τον εαυτό του: «Ένιωσα και πάλι ποδοσφαιριστής, ήμουν ξανά ευτυχισμένος. Το Μουντιάλ με απελευθέρωσε από μια πολύ άσχημη χρονιά. Πέρασα πολλά για εκείνες τις λίγες στιγμές δόξας».

Ο Ινιέστα είναι σήμερα σχεδόν ήρωας, από τις μορφές της Μπαρσελόνα κι ένας από τους καλύτερους πρεσβευτές της Ισπανίας στο εξωτερικό: «Νιώθω προνομιούχος, με χειροκροτούν παντού και αυτό δείχνει ότι υπάρχουν κάποια πράγματα που έχουν μεγαλύτερη αξία από τ’ αποτελέσματα των αγώνων».

- Νιώθεις κάτι σαν παγκόσμιος ποδοσφαιριστής?

Κατάγομαι από την Φουενταλμπίγια, γεννήθηκα στο Αλμπασέτε και νιώθω Καταλανός με όλη μου την ψυχή. Ταυτίζομαι και με το Αλμπασέτε και με την Βαρκελώνη. Η Καταλωνία έχει δώσει σε μένα και την οικογένειά μου τα πάντα και αισθάνομαι, όλοι μας αισθανόμαστε, ότι από εδώ είμαστε. Δεν ξεχνάω ποτέ από πού είμαι και από πού προήλθα. 

- Είναι η Ισπανία η χώρα σου και η εθνική σου ομάδα?

Αυτό είναι περίπλοκο. Ο καθένας μπορεί να λέει και να εκφράζεται όπως θέλει, πάντα όμως με σεβασμό στους άλλους. Εκτός από το αν κάποιος νιώθει Ισπανός, Καταλανός ή Ανδαλουσιάνος, υπάρχει ο σεβασμός. Καλό θα ήταν να μην υπάρχουν συγκρούσεις και διαμάχες επειδή ο ένας νιώθει έτσι κι ο άλλος διαφορετικά. Προσπαθούμε να συνυπάρξουμε και να ζήσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. 

Το παιδάκι που ονειρευόταν να παίξει μπάλα στη Μπάρσα, έχει δρόμο με τ’ όνομά του στην Φουενταλμπίγια και 140 εκτάρια αμπελώνων που προσφέρουν δουλειά σε πολύ κόσμο και γεμίζουν την οικογένειά του περηφάνια. Την πρώτη βδομάδα του Σεπτεμβρίου, η οικογένεια Ινιέστα θα έχει την πρώτη της σοδειά και αναμένεται να είναι και καλή: «Ο πατέρας και οι θείοι μου δουλεύουν σε αυτό το κομμάτι. Πριν θα ήταν πολύ δύσκολο να έχουμε κάτι τέτοιο, αλλά τώρα όχι. Μαθαίνω πολλά και είναι ένας καινούριος κόσμος για μένα». 

Είναι ένας απλός άνθρωπος, ζει με πάθος για το ποδόσφαιρο και του αρέσει πολύ να βλέπει ματς με τους φίλους του. Συνδυάζει την αγάπη του για την μουσική, την ποδοσφαιρική του καριέρα, τις σπουδές φυσικής αγωγής που παρακολουθεί και τα ιδιαίτερα μαθήματα αγγλικών του. Αυτό όμως που κατά κύριο λόγο κυριαρχεί στην καρδιά του είναι η νεογέννητη κορούλα του, Βαλέρια, καρπός της σχέσης του με την αγαπημένη του Άννα: «Η μοίρα… Για ακόμα μια φορά στάθηκα τυχερός. Η Άννα μου έδωσε ζωή. Το 2007 ήταν μια δύσκολη χρονιά. Μου στάθηκε σαν βράχος και μου έφτιαχνε συνεχώς την διάθεση. Είναι για μένα το τέλειο». 

Ζει σ’ ένα όμορφο και ήσυχο σπίτι στο Σαν Ζουστ, παραδοσιακά εργατική γειτονιά της Βαρκελώνης και οι γείτονές του είναι οι Νταβίντ και Χοσέ Μανουέλ Μουνιόζ, του συγκροτήματος “Estopa”. Θα μπορούσε να ζει σε έπαυλη, όταν όμως υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 2000 ο πατέρας του δεν τον άφησε ν’ αγοράσει σπίτι αλλού για να μην ξεμυαλιστεί. Τώρα με την μικρή Βαλέρια πρόκειται να μετακομίσει, αλλά όχι πολύ μακριά. 

«Ο καθένας αναζητά την ευτυχία του, το δικό του στιλ ζωής κι εγώ ήμουν τυχερός που τα βρήκα. Νιώθω υπέροχα όπως είμαι, ούτε καλύτερα ούτε χειρότερα από πριν. Μου αρέσει να κάνω τα πράγματα που θέλω ήσυχα και διακριτικά. Κάποιες φορές μου αρέσει να παρακολουθώ κάποιο σήριαλ στην τηλεόραση ή ταινίες. Μου αρέσουν οι Ράσελ Κρόου και Ντένζελ Ουάσινγκτον. Οι υπόλοιποι άνθρωποι βλέπουν αυτό που πραγματικά είμαι. Δεν θέλω να βρίσκομαι στο επίκεντρο της προσοχής, αν και λόγω της Μπαρσελόνα αυτό είναι πολύ δύσκολο. Η ζωή, μου έχει δώσει τόσα πολλά που η προσωπική μου ευτυχία είναι πολύ πιο σημαντική από κάθε ποδοσφαιρικό θρίαμβο. Το πώς παίζεις στο γήπεδο αντανακλά το πώς είναι η καθημερινότητά σου». 

Ο Άντρεσίτο είναι από τους ανθρώπους εκείνους που τους αρέσει να συζητάνε: «Οι φίλοι μου είναι πολύ καλλιεργημένοι. Κάποιες φορές δεν καταλαβαίνω γιατί συμβαίνουν πολλά πράγματα. Για παράδειγμα για τις καταστροφικές πλημμύρες στην Αυστραλία ή τον σεισμό στην Ιαπωνία. Αλλά και σε πολιτικό επίπεδο, οι αναταραχές στον αραβικό κόσμο, τα όσα γίνονται με τον Καντάφι. Σαν άνθρωπος σιχαίνομαι την αδικία και πονάω πολύ όταν βλέπω παιδάκια να υποφέρουν και να κακοποιούνται». 

Σπάνια θα τον δείτε θυμωμένο ή οργισμένο. Θύμωσε άραγε που δεν πήρε την Χρυσή Μπάλα? «Ποτέ δεν θώρησα ότι είμαι φαβορί για την Χρυσή Μπάλα. Για μας, ο Λίο είναι ο καλύτερος και είμαστε ευτυχισμένοι που ο Πεπ είναι προπονητής μας. Μας ξέρει καλύτερα από τον καθένα κι έχει μια αντίληψη του ποδοσφαίρου που δεν την έχει κανείς. Αυτός είναι το κλειδί της επιτυχίας μας. Έχει καταφέρει να μας δώσει μεγαλύτερη ηρεμία και καλύτερη ζωή. Ο κόουτς είναι το φως μας». 

Έχει κρατήσει ακόμα εκείνο το ζευγάρι Adidas που με τόσο κόπο του αγόρασε ο μπαμπάς του. Όταν τα βλέπει στα πατρικό του, θυμάται εκείνο το τουρνουά που άλλαξε την ζωή του, τα γήπεδα της Φουενταλμπίγια και του Αλμπασέτε, το πικρό γεύμα στην Τορτόσα, την προστασία και την αγάπη του Βαλντές και του Μπενάιτζες. Είναι η απάντηση σε όσους υποστηρίζουν ότι οι ζωές των περισσότερων παικτών της Μπάρσα ήταν σχεδόν πάντα ήσυχες και ειδυλλιακές. Την επόμενη φορά που θα επισκεφθεί το πατρικό του, οι γονείς και η αδερφή του θα είναι εκεί, όπως και η Άννα μαζί με την λατρεμένη τους κορούλα. Ο Αντρεσίτο θα ξανανιώσει ευτυχισμένος που μπόρεσε να κάνει τ’ όνειρό του πραγματικότητα. Και η μητέρα του, πάντα προστατευτική, θα είναι ευτυχισμένη που τον άφησε τελικά να πάει στη Μπαρσελόνα.

totalbarca.com